The Cure

Hét absolute voordeel van de dalende lijn waarin de cd-verkoop zich
bevindt, is het feit dat bands zich steeds meer live moeten
aanprijzen. Zonder enige vorm van empirisch onderzoek gespeend, mag
ik gerust stellen dat het niveau van de optredens te lande hoger
ligt dan enkele jaren terug. Ook bands die zich graag al eens
koppig van hun publiek wegdraaiden, spelen tegenwoordig béter, en –
zo lijkt het toch – hebben er ook plezier in gevonden om hun
fanbase de waar die de steeds hoger wordende prijzen eisen, te
bieden.

Gisteren vrijdag was het de beurt aan The Cure, sinds jaar en dag
een ster aan het popfirmament, trendsetter in de new-wave en een
van die bands die zich al eens durft verliezen in ellenlang
gepingel, solo’s die tot niets leiden en meer van dattum. Niks
daarvan anno 2008: gisteren sloegen Smith en co. de bal er recht
op.

Openen deed de band met ‘Plainsong’, vanop publieklieveling
‘Disintegration’, de perfecte opener voor een mastodont als Het
Sportpaleis, Enkelingen hadden liever ‘Open’ gehoord. Zij dwalen.
De ijle sfeer die ‘Plainsong’ met zich meebrengt, is van het meest
exquise dat The Cure in huis heeft. Naadloos werd overgegaan in
‘Prayers For Rain’, nog zo’n meesterwerk vanop datzelfde album, nog
zo’n wereldgoal, nog zo’n aanzet tot extase. Er werd evenveel niet
enkel uit oud werk geplukt, af en toe smokkelde The Cure nieuwe
nummers in de setlist (wij telden er drie, knikten instemmend, maar
niet orgastisch) en ook single ‘The End Of The World’ uit het in
2004 verschenen ‘The Cure’ ontbrak niet. Verder in het eerste
deel van de set veel nummers die de groep wel vaker live brengt,
zoals ‘Love Song’, ‘To Wish Impossible Things’, klassieker
‘Pictures Of You’ en een uitmuntend (die graphics! Die sfeer! Die
stem!) ‘Lullaby’ – zo doe je dat dus Tom Smith. Nog zo’n hoogtepunt
was ‘From The Edge Of The Deep Green Sea’, en dan zat de band nog
niet eens in een derde van wat uiteindelijk een ruim drie uur
durend concert zou worden.

De bedenking dat vooral de rauwere nummers aan bod kwamen, werd al
snel gemaakt – zo ontbrak alles van het veel poppy’er ‘Wish’ met
uitzondering van ‘From The Edge’ en ‘To Wish Impossible Things’ ,
en dat leek een logische keuze, want de avond was er als het ware
voor geschapen, maar de band slaagde er in het tweede deel van de
eigenlijke set nagenoeg perfect in om ook die nummers feilloos in
te passen. Achtereenvolgens ‘Friday I’m In Love’, ‘In Between
Days’, ‘Just Like Heaven’ en ‘Primary’ passeerden de revue,
aangekondigd (ja, Smith adresseerde z’n publiek!) als ‘some less
weirdo songs’ onderbroken maar ook weer niet door het nieuwe ‘A Boy
I Never Knew’, en vervolgd met ‘Never Enough’, een ongelooflijk
sterk ‘Wrong Number’ en ‘One Hundred Years’. De set werd afgesloten
met een episch ‘Disintegration’, de perfecte schets van de
avond.

Ook de bissen (drie in totaal) stonden bol van de uitstekende
songs, zowel bekender werk als ‘Boys Don’t Cry’, ‘A Forest’,
‘Jumping Someone Else’s Train’ of een fantastisch ’10:15 Saturday
Night’ als minder bekende pareltjes werden gespeeld. ‘M’ was goed,
‘Play For Today’ érg goed en ‘Killing An Arab’ in woorden
beschrijven zou de combo Smith-Gallup onrecht aandoen. Op plaat
klinkt het tegenwoordig vrij gedateerd, live slaagt The Cure erin
om het tot de cumulatie van een drie uur durend optreden te laten
geworden. Dat ‘Freak Show’, ‘Close To Me’ en ‘Why Can’t I Be You’
eigenlijk niet meer hoefden, zegt meer over de kwaliteit van het
voorgaande dan over de nummers zelf.

In april of mei komt het dertiende studioalbum uit van een band die
al meer dan vijentwintig jaar bestaat. Je zal mij niet horen zeggen
dat ze alle dertien even goed waren, maar veel bands kunnen na zo’n
tijd niet meer zeggen dat ze de relevantie, de goesting en de kunde
hebben om er terdege mee voort te doen. Ook nu weer is het
reikhalzend uitkijken naar een opvolger voor ‘The
Cure’
. Ik zet m’n geld in op een pukkelpopdoortocht, spaar het
uwe!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − drie =