The Mars Volta :: The Bedlam In Goliath

Welke groep is maf genoeg om een plaat uit te brengen over een ouijabord dat een monster herbergt en een vloek uitbrengt over de leden? Dat kan alleen The Mars Volta zijn. Het behekste bord werd begraven en The Bedlam In Goliath is het resultaat van deze psychedelische avonturen. Geen grootse plaat, maar in tegenstelling tot voorganger Amputechture wel beluisterbaar zonder je eigen schedel te willen doorboren.

Nochtans ging The Mars Volta in 2003 veelbelovend van start met het weergaloze De-Loused In The Comatorium. De spijtige split van undergroundhelden At the Drive In werd meteen vergeven en vergeten. Opvolger Frances The Mute had ook nog wel zijn momenten, maar Amputechture was een flinke stap te ver. Zelfs diehard fans moesten toegeven dat hun helden een stap te ver gegaan waren. Dit was geen genietbare psychedelische trip meer maar oeverloze moeilijkdoenerij zonder eind.

Eigenlijk is het geen verrassing dat The Mars Volta dit soort muziek maakt. Al van bij de start van de band lieten de heren in interviews duidelijk merken dat ze muziek maken voor zichzelf, niet voor de fans. En hoewel dat een hol statement is dat al door vele andere bands werd gebruikt, blijkt The Mars Volta één van de weinige die het ook echt meent. Of je dat echt moet respecteren is een andere vraag. Het is toch vooral enorme zonde van al het talent. Want Omar Rodriquez-López ís gewoon een briljante gitaarvirtuoos en Cedric Bixler-Zavala heeft alles in zich om de Robert Plant van zijn generatie te worden. Alleen verknallen ze hun klasse al te vaak aan muzikale masturbatie.

Maar kom, nieuwe worp The Bedlam In Goliath is duidelijk opnieuw een stap in de goede richting. Probeer niet op de opnieuw erg bespottelijke teksten te letten en hier en daar zelf een adempauze in te lassen in de stormloop aan gitaargeweld en je merkt veel beterschap ten opzichte van Amputechture . Eindelijk nog eens een Voltaplaat die je niet meteen te muren doet oplopen. 12 nummers voor 75 minuten is opnieuw heel erg prog, maar veel beter verteerbaar dan de minutenlange gitaarbrijen op Amputechture. Zo valt "Aberinkula" meteen met het refrein in huis. Afgezien van de portie freestyle jazz achteraan het nummer, dat erg doet denken een Rodriguez-López’ recente soloprojecten, is het een behoorlijk opwindend en rechttoe rechtaan stukje rock-’n-roll. Hetzelfde geldt voor "Metatron". We herkennen genoeg goeie vondsten om drie nummers mee te vullen, maar typisch voor The Mars Volta is de keuze er één 8-minuten durende trip van te maken.

Zoeken naar rustpunten is tijdverlies. The Bedlam In Goliath scheurt als een sneltrein voorbij. Soms lijkt het alsof The Mars Volta soft geworden is en eindelijk plooit naar wat zijn fans-van-het-eerste-uur verlangen. Meer rock, minder gewauwel. "Ilyena" springt eruit als een atypisch funky nummer maar faalt dan jammerlijk op het einde, waar opnieuw een goed klinkend nummer verprutst wordt door het inbrengen van allerlei achtergrondgeluiden of minutenlange solo’s. Zie bijvoorbeeld het met gitaarsolo’s behangen "Goliath" of het 9-minuten lange "Cavalettas" waarin Bixler-Zavala irritant vaak met stemvervormingen speelt. Wat dat betreft is The Bedlam In Goliath 100% The Mars Volta. De groep heeft altijd gemengde gevoelens opgeroepen en dat zal met deze plaat niet anders zijn.

Ook The Bedlam In Goliath is geen wereldplaat maar wel opnieuw een stap in de goede richting. Live gaan ook deze nummers ongetwijfeld vonken geven. Op plaat blijft het echter zoeken naar het juiste evenwicht.

The Mars Volta speelt op 9 maart in de Ancienne Belgique. Het concert is volledig uitverkocht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + een =