Triggerfinger :: 5 maart 2008, AB Club

O tempera, o mores! Zondag de balls van Queens Of The Stone Age, maandag de tieten van Lien Van De Kelder en dinsdag de brains en de fijnbesnaardheid van Mark ’Eels’ Everett. En alsof dat allemaal nog niet volstond, was er woensdag Triggerfinger, de perfecte symbiose van alle bovengenoemde elementen.

Naar aanleiding van What Grabs Ya, hun kakelverse nieuwe, doet Triggerfinger als vanouds in recordtempo alle noemenswaardige podia in Vlaanderen aan. Woensdag werd de aftrap gegeven in een reeds wekenlang uitverkochte AB Club. Onze verwachtingen waren — zeker na het horen van de beresterke nieuwe plaat — alvast hoog als wolkenkrabbers.

Te hoog misschien, zo bleek aanvankelijk. "Short Term Memory" was net als op What Grabs Ya opener van dienst, maar klonk evenals opvolger "Soon" als een gevechtsklare F-16 waarvan de ronkende motoren maar niet op het juiste toerental komen om op te stijgen. Zanger Ruben Block bleek nogal kortademig en we hadden de indruk dat de machine nog niet volledig gesmeerd was. Of waren het de zenuwen? Het zou niet mogen, gezien de doorgewinterde staat van dienst van de drie Triggerfingers.

Vervolgens etaleerde wildeman Mario Goossens even waarom hij steevast als beste drummer van het land wordt bestempeld: een oorverdovende, minutenlange drumsolo (we vreesden even dat hij "Moby Dick", niet meteen Led Zeppelins sterkste song, wilde coveren) als intro van "Lil’ Teaser". Maar het was ironisch genoeg pas nadat Block later abusievelijk "Is It" inzette (typerend voor het eerste kwart van de set), terwijl op de te volgen playlist "Halfway Town" stond aangekondigd ("It’s the wrong song, that’s what it is!"), dat de groep echt onder stoom kwam. Blocks vocale uithalen waren plots een stuk welgemikter, intenser vooral, en het samenspel met slagmeester Goossens en de immer indrukwekkende Monsieur Paul (waarom moeten wij altijd aan Lambik denken als we hem zien?) was weer zoals het hoort: quasi telepathisch, bombastisch en vooral snoeihard.

Na scharniersong "Halfway Town" werd het wild boogiënde "Is It" dan toch helemaal tot aan het gaatje gespeeld en de oorlogsmachine die Triggerfinger op zijn best is, was er vandoor. Weg was de aanvankelijke aarzeling en het lichtjes krampachtige samenspel, in songs als "First Taste" en "Scream" kregen we opnieuw de beste Triggerfinger te zien. In een bijzonder stijlvolle podiumomgeving bovendien: een rood Twin Peaks-achtig gordijn als achtergrond, met ervoor een stel oogverblindende oranjegele koplampen zoals ze ook op de hoes van Dig Lazarus Dig !!! blinken, en in de frontlinie uiteraard de heren zelf, zoals altijd strak in het pak.

Het waanzinnige "Scream" ging naadloos over in een hondsdol "Faders Up". Benen gespreid en knallen maar. "Down On My Knees" vervolmaakte de verpletterende hattrick. Het testosteron spatte uit de boxen, het zweet droop van het plafond, en het bier smaakte naar verduiveld veel meer. Gelukkig was er nog een rondje covers als encores: Block pleegde solo een regelrechte aanslag op ons nekvel met de gammele blueskraker "No Teasin’ Around" (copyright W.R. Emerson). Een minutenlang uitgesponnen, broeierige versie van Creedence-classic "Commotion" was het uitmuntende slotakkoord van een meer dan geslaagd optreden.

We hebben al indrukwekkendere Triggerfinger-optredens meegemaakt, maar ondanks de wat aarzelende start liet de band ons woensdag uiteindelijk alweer compleet flabbergasted achter, en bleken de nieuwe nummers een ware verrijking voor de Triggerfinger-setlist. Met andere woorden: de op stapel staande tournee lijkt opnieuw een kleine triomftocht te worden. Binnenkort in een zaal in uw buurt!

Triggerfinger speelt op 8 maart Trix in Antwerpen plat. Daarna volgen onder andere stops in Lier, Gent, Opwijk, Verviers, Beveren-Leie en Leuven. Voor een volledige concertagenda: check hun vernieuwde myspace-pagina of webstek uit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 5 =