Eels :: 4 maart 2008, Cirque Royale

"This is your life", wordt Mark Oliver Everett toegesproken uit de hemel, en een tijdje later: "You’ve done good, kid". En of hij het goed gedaan heeft. In een intiem concert weet ’E’ als geen ander eenvoud om te zetten in emoties, en omgekeerd.

Wie regelmatig naar een concert van Eels gaat, kan moeilijk zeggen dat hij steeds dezelfde show te zien krijgt. In 2005 zakte hij als Eels with Strings twee keer af met een strijkerskwartet onder de arm, in 2006 stond hij met zijn band op het podium van Rock Werchter en deze keer maken we ons op voor An Evening With Eels, waarbij in duovorm een greep wordt gepleegd uit meer dan tien jaar succesverhaal. Dat muzikale succes staat in schril contrast met de kort op elkaar volgende verliezen van zijn naaste familieleden. De kenmerkende muziekdoosmelodietjes en uit-het-leven-gegrepen teksten geven ons soms de gezamenlijke krop in de keel, voor Everett is het een manier om afstand te nemen van alles.

E zoekt geen excuses. Hij is tevreden met wat hij heeft en maakt er het beste van. Het ergste is eraf geschreven en de familiegeschiedenis, die tot voor kort in kartonnen dozen de kelder opvulde, wordt van het stof ontdaan. Het voorprogramma vanavond, de BBC Four reportage "Parralel Worlds, Parralel Lives", ligt in dat verlengde. E tracht een inzicht te krijgen in het leven van zijn overleden vader Hugh Everett, die naast hem leefde maar toch afwezig was, en de revolutionaire theorie die hij ontwikkelde over parallelle universa, op het deskundigheidsgebied van de kwantummechanica. Aan de hand van oud-collega’s en dictafoontapes ontdekt de charismatische E de trotste en mooie kanten van de op het eerste zicht tragische leven van zijn vader.

Nadat iedereen middels gsm-licht of dankzij de medewerksters met plan en zaklamp zijn genummerd zitje gevonden heeft, zakt het doek en is het de beurt aan E. Hij speelt solo "Packing Blankets" op gitaar, de piano is even van nut en dan komt de rest van de band erbij. Het éénmansorkest gaat gelabeld onder de naam ’The Chet’ en hij toont zich meteen de juiste man om de sologitaar tijdens "Strawberry Blonde" op zich te nemen. Aanvankelijk wordt de set in sneltempo afgedramd en passeren onder andere "Souljacker Part 1", "My Beloved Monster" en "I Like Birds". Het lijkt alsof Everett enkele song nodig heeft, als een alcoholist zijn eerste glazen, of een doelman enkele lekkere vangballen.

{image}Daarna wordt ruim de tijd genomen om het publiek op een andere manier te vermaken. E gaat in zijn typische, schijnbaar licht naïeve stijl op zoek naar een manier om zich goed te voelen: fanmail en concertverslagen worden aangedragen en The Chet leest voor uit E’s biografie (Things The Grandchildren Should Know). Vanaf dan is het tempo waarmee de songs elkaar opvolgen veel aangenamer en kunnen we genieten van een erg geslaagde pianoversie van "Last Stop: This Town". The Chet bewijst zich een bekwame luitenant en meester van menig instrument: gitaar, drum, klokkenspel, tot zelfs de zaag. Multi-instrumentaal hoogtepunt van beide heren is "Flyswatter", waarin piano en drum tot tweemaal toe onderling geruild worden, zonder dat we ook maar één drumslag moeten missen.

Hoewel er instrumenten op het podium staan een muziekwinkel waardig, moet het duo kiezen en krijgen we het Eels-oeuvre te horen in een uitgeklede versie. De nummers lenen zich perfect tot intieme oorknuffels enerzijds en Black Keys-achtige rockers anderzijds, toch is het parcours niet perfect: "Novocaine For The Soul" kan ondanks de oerversie niet wegsteken dat er handen te weinig zijn. Het uitstekende geleende "Good Times, Bad Times" bewijst dan weer het omgekeerde. Na afsluiter "Souljacker Part 2" is het afwachten hoeveel encores ons ditmaal te eer vallen (Eels heeft op dat vlak een reputatie). Onder de vorm van "I’m Going To Stop Pretending That I Didn’t Break Your Heart" en even later "P.S. You Rock My World" —één van de beste slotnummers ooit!— krijgen we een antwoord. Zo, we kunnen er weer even tegen. Onze eigen gebeurtenissen, de belangrijkste en tegelijk banaalste ter wereld, hadden weer een maatje. Bedankt, E.

voor meer foto's kun je terecht op www.wannabes.be

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − vijftien =