Stereophonics

AB, Brussel, 3 maart 2008

Vorig jaar maakte ‘Pull The Pin’ nog eens duidelijk dat
Stereophonics zich ondanks de paar tragere singles die
grijsgedraaid werden in eerste instantie nog steeds een rockgroep
is. Ook in een volgelopen AB was dat duidelijk de manier waarop ze
zich wilden profileren: good old rock ‘n roll zonder overdreven
show te verkopen. Het uit de zesde langspeler opgediepte ‘Bank
Holiday Monday’ was daarvoor de ideale opener die het strakke
gitaarspel meteen tot een symbiose liet komen met de raspende
klanken die tussen de stembanden van Kelly Jones ontspruiten.

Hoewel het jongste album nog meer van deze hoofdknikkers te bieden
heeft, werd er op de singles na opvallend spaarzaam mee
opgesprongen. De typische Britrocker ‘Pass The Buck’ passeerde nog
de revue, maar hoe benieuwd we ook waren om straffere tracks als
‘Drowning’, ‘Soldiers Make Good Targets’ of ‘Lady Luck’ on stage
tegen te komen, we moesten de honger stillen met een set die eerder
aanvoelde als een greatest hits-gig dan een tour in navolging van
een nieuwe plaat.

Vaak werd daarbij teruggekeerd naar de singles van de eerste twee
platen, die door het lange gistingsproces wat harder zijn gaan
klinken en zo beter passen bij de Stereophonics van de 21e eeuw.
Een straf ‘The Bartender And The Thief’ stond met opgedreven
gitaren op zijn plaats in het openingssalvo; ‘A Thousand Trees’, ‘I
Wouldn’t Believe Your Radio’ en ‘Just Looking’ zijn dan weer tot
ware meezingers uitgegroeid.

Toch was het het materiaal uit de latere platen dat vanavond de
grootste indruk naliet. Een in atmosferisch groen licht
ondergedompeld ‘Mr Writer’ zinderde doorheen het hele lijf; op zich
al één van de sterkste songs die de groep ooit op plaat zette, maar
live lijkt deze nog steeds aan kracht te winnen. Als afsluiter kon
je ‘Dakota’ al van ver zien afkomen, maar desondanks sloot het de
set met een knaller af. Uit ‘Language. Sex. Violence. Other?’
hoorden we daarnaast eveneens ‘Superman’ zeer graag passeren,
alsook het bruisende ‘Doorman’. Aangezien hij nooit als single op
de markt gegooid was, zorgde deze laatste toch nog voor een
verrassingseffect en dankzij het heerlijke ritmespel voor de
strafste adrenalinestoot van de avond.

Stereophonics hielden het tempo de hele avond lang in hun set: de
songs werden niet gerekt met extra herhalingen of solo’s waardoor
ze de gedaante konden behouden waarin ze het best functioneren en
slechts zelden laste rustiger materiaal een korte pauze in, hoewel
deze onder de vorm van het meeslepende ‘It Means Nothing’ en het
nog steeds ijzingwekkend mooie ‘Maybe Tomorrow’ toch welgekomen
waren. Het sierde de groep ook om ‘Have A Nice Day’ niet op het
programma te zetten, want hoewel dit een gemakkelijke crowd pleaser
had opgeleverd, had het nummer minder in de sfeer van de set
gepast.

Ondanks de hoge voorspelbaarheidsgraad van de songkeuze en een
Kelly Jones die qua podiumprésence nu en dan iets te routineus
overkwam, hebben we alsnog van deze bloemlezing van een tiental
jaar Stereophonics genoten. Het gebrek aan verrassingen en
spontaneïteit werd dan ook gecompenseerd door een strakke set met
een goede geluidskwaliteit. Een geslaagde avond dus.

‘Pull The Pin’ is verkrijgbaar via V2.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + elf =