Cecilia::Eyes :: Mountaintops Are Sometimes Closer To The Moon
The Seven Mile Journey :: The Met

Explosions In The Sky verkondigde het onlangs nog zelf: "Postrock is strontvervelend." Toch blijft het genre nog steeds nieuwe fans en groepen lokken. Een kleine kanttekening bij die opmerking is dan ook op zijn plaats. Niet het genre zelf is vervelend, alleen weten weinig groepen er nog iets relevants mee aan te vangen.

Het Belgische Cecilia::Eyes bijvoorbeeld wist op zijn debuut Echoes From The Attic (2006) onvoldoende te overtuigen om meer dan het label "verdienstelijk" te krijgen. Twee jaar later zijn de normen echter alweer wat strenger (nog meer bands met nog maar eens hetzelfde geluid). Op Mountaintops Are Sometimes Closer To The Moon moet de groep kortom bewijzen dat hij de voorbije twee jaar meer heeft gedaan dan zich de stereotiepen verder eigen maken.

Jammer genoeg laat Mountaintops Are Sometimes Closer To The Moon te weinig progressie horen. Op zich zijn het opnieuw een pak fijne nummers maar tot aan de titels toe ("Our Longest Winter", "Farewell She Whispered") lijken de Walen vooral Het grote postrockboek voor jongens gevolgd te hebben. Een snuifje Mogwai, een beetje Godspeed en dan voldoende Mono en Explosions In The Sky erbij gieten, blijft ook nu het beproefde recept. Het grappig getitelde "Too Late For A Porn Movie" kan de meubelen op dat vlak niet redden. Cecilia::Eyes blijft uitstekende (postrock)nummers afleveren maar een beetje meer lef of humor had hier al een wereld van verschil kunnen maken.

In 2006 debuteerde ook het Deense The Seven Mile Journey, dat op The Journey Studies veel meer een eigen geluid liet horen. De overduidelijke postrockinvloeden en -toetsen waren en masse aanwezig maar de groep wist ze meermaals een kleine twist te geven waardoor de nummers — ook al was het nog vaag — een eigen gezicht kregen. Op The Metamorphosis Project slaat de groep evenwel ondanks de veelbelovende albumtitel geen nieuwe weg in. Ook hier is meer van hetzelfde te horen.

Uiteraard zwichten ook hier de titels net niet onder hun eigen zwaarmoedigheid ("A Sanctuary For Lugubrious Tracy" of "The Catharsis Session"), anderzijds is de muziek bezwaarlijk vrolijk te noemen waardoor een zekere melancholische invalshoek niet meer dan logisch is. De zes nummers, die in duur variëren van een drietal minuten tot een kloek kwartier, neigen dan ook meer naar de epische dagen van Godspeed, weliswaar zonder samples, dan naar pakweg Mogwai of Explosions In The Sky.

Het interessante aan The Seven Mile Journey is dat de groep grotendeels zweert bij het basisinstrumentarium (aan een enkele strijker valt niet te ontsnappen) en toch een spanningsboog weet op te bouwen zonder telkenmale naar de klassieke hard/zacht – stil/luid – implosie/explosie terug te grijpen. Natuurlijk ontsnapt de groep niet aan de genreclichés (ze zijn duidelijk te horen in "Purification – The Journey Transcriptions") maar ze vormen hoogstens de ruggengraat van de songs waar verder nog genoeg vlees aan zit ("January 4th – The Hypothesis Hours").

Zowel Cecilia :: Eyes als The Seven Mile Journey hebben een verdienstelijke postrockplaat afgeleverd. Het zijn geen platen die het eigen oudere werk in de schaduw stellen, laat staan de klassiekers uit het genre. Ze voegen dan ook weinig of beter gezegd niets toe aan wat er al gezegd is. De conclusie is daarom kort en krachtig: fijne plaatjes, maar alleen voor wie van postrock maar niet genoeg krijgt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × vier =