Explosions In The Sky :: ”Postrock is strontvervelend”

Meer dan twee jaar bleef Explosions In The Sky touren na de release van The Earth Is Not A Cold Dead Place. “Zijn ze daar nu weer?”, was de eerste gedachte die opkwam als Explosions In The Sky nog maar eens te lande speelde, maar uiteindelijk verscheen dat nieuwe album dan toch. Een AB en Het Depot verkochten achtereenvolgens uit en het was duidelijk dat de groep niet zomaar terug was. Als het op populariteit aankomt, is dit dé postrockgroep van het jaar.

Munaf Rayani (gitaar/piano): “Ja het heeft lang geduurd. We hebben zoveel getourd na onze vorige plaat dat we uiteindelijk opgebrand waren. We hadden ook geen tijd gevonden om tussendoor nieuwe nummers te schrijven, dus daar zijn we in 2006 uiteindelijk mee bezig geweest. En dat schrijven gaat dan ook al niet snel bij ons. We moeten heel hard aftoetsen bij elkaar om ons punt te maken. Daar kruipt tijd in. Maar kijk: het is er dan toch van gekomen.”

enola: Waren er voornemens bij het begin? Zocht je een thema?
Rayani: “We zijn begonnen met na te gaan wat we al gedaan hadden met de vorige platen. Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever was een donkere plaat, The Earth Is Not A Cold Dead Place eerder een warm en hoopvol album dat ons idee van romantiek uitademde. Voor ons derde album kwamen we uit op eenzaamheid: “All of a sudden I miss everyone” was een zinnetje dat in ons hoofd bleef plakken. Rond dat skelet zijn we beginnen bouwen.”
“Elke plaat is een treffende weergave van wie we waren op dat moment. Wie ons wil kennen vindt wat ons blij, bang of droevig maakt terug op de albums. Al onze geheimen staan er op. Er is ons heel veel overkomen na onze vorige plaat. Veel fijne dingen, maar toen we thuiskwamen na ongeveer een jaar nonstop touren misten we plots van alles. We gingen niet uit, maar bleven thuis en toen kwam dat gevoel van isolatie bij ons op.”

enola: Hoe gaat het schrijven in zijn werk? Gaan jullie vooraf rond de tafel zitten om te discussiëren over hoe de volgende plaat moet worden?
Rayani: “Absoluut. We hebben drie jaar gediscussieerd over de richting die de nieuwe plaat moest uitgaan en hoe het moest klinken. We zijn uiteindelijk aan het echte schrijven begonnen met in het achterhoofd niet meer dan een paar vage ideeën en gevoelens die we wilden vatten, maar het duurde lang voor we het echt vast hadden.”
“Er zit geen leider in deze band, dus ieders mening is even belangrijk. Dat geldt voor het songschrijven, maar net zo goed voor de beslissingen rond welke optredens we gaan doen, àlles… Zelfs als drie van ons het een goeie song vinden en één niet, dan is er geen song. Daardoor heeft het zo lang geduurd: telkens was er wel iemand die iets niet goed vond, we bleven dus nummers wegsmijten tot we uiteindelijk genoeg songs hadden waar het klikte. Er was één moment dat alles op zijn plaats viel en we twee songs op drie dagen schreven die bleven meegaan. Het is een uitputtend maar uiteindelijk wel bevredigend proces.”
enola: Ben je niet bang dan dat geweldige invallen verloren gaan omdat één iemand het geen goed idee vindt? Dat je een soort “gemene deler muziek” gaat maken? Genieën werken niet democratisch.
Rayani: “Zo’n ideeën gaan verloren ja. Picasso was een genie, wij apart zijn dat niet. Maar samen zijn we erg sterk denk ik. Het heeft voor ons altijd gewerkt, maar het blijft een gok. Dat is waar.”

enola: Hoe moeilijk is het om vrienden te blijven als je zo intens samenwerkt in iets dat ook zakelijk is geworden?
Rayani: “Het is moeilijk. Zeker als de dingen zo gek beginnen te worden als nujb: meer mensen komen naar ons kijken, we spelen grotere zalen,… We verdienen ook meer tegenwoordig. De toekomst ziet er stralend uit, maar dit is ook het moment dat we elkaar als vrienden kunnen verliezen. Gelukkig hebben we al één en ander meegemaakt met ons vieren. We got to the lowest lows. We hebben mekaar al in de ogen gekeken: “stap jij er uit of ga ik?” Zover is het al gekomen, maar we zijn niet gegaan. We hebben al zolang met elkaar opgetrokken en kennen elkaar zo goed dat we weten hoe we samen moeten werken. Zelfs als frustratie de kop op steekt, weten we dat dat maar een moment is. Je moet gewoon een stap terugzetten en het grote geheel zien en dan weten we: we laten elkaar niet los. We hebben het geluk gehad dat we kracht gehaald hebben uit onze dieptepunten.”
“We hebben geleerd om goed met elkaar te praten: we communiceren over hoe we iets voelen en waar we naar toe willen. Tachtig procent van de tijd zijn we het eens, dat resterende vijfde begrijpen we elkaar meestal en vinden we wel een compromis. Niemand van ons heeft immers hét antwoord. Er is niet één iemand van wiens visie alles afhangt. Wij samen hebben de visie. Als één van ons de egokolder in de kop krijgt, maken de andere drie het hem wel duidelijk: this isn’t one, this is four. Het gaat om ons vieren.”

enola: Muzikaal gezien valt op dat er meer piano wordt gespeeld op het album. Waren jullie de gitaren beu?
Rayani: “Neen hoor. Ik speel piano op één song, Michael (James, bassist, mvs) op een ander, net als Chris (Hrasky, drummer, mvs). Elke keer als ik mijn gitaar opnieuw vast neem na dat pianonummer ben ik zo gelukkig: ik vind het een veel gemakkelijker instrument, maar de piano is leuk om te bespelen. Uiteindelijk is het huis van de instrumentale muziek soms erg beperkt. We proberen er dus meer gangen in te ontdekken, nieuwe deuren om door een muur te raken. De piano is er zo één.”

enola: Waar komen de — alweer prachtige — titels van de nummers deze keer vandaan? Neem nu “The Birth And Death Of The Day”. Wat was het verhaal dat jullie daarmee wilden vertellen?
Rayani: “Die titel komt uit een boek dat één van ons las. Ik vond het zo’n sterk beeld dat het onze openingstrack moést worden. Elke plaat heeft zijn eigen thema, maar ook de songtitels worden met veel zorg in volgorde gezet. Zo moest het eerste nummer van Those Who Tell The Truth — een donker album -absoluut “Greet Death” noemen: wat een opening. En het slot moest “With Tired Eyes, Tired Minds, Tired Souls, We Slept” zijn. En daarna als opener van het volgende album: “First Breath After Coma”, alsof we in die tussentijd hadden geslapen. En na de bijna drie jaar tussen deze plaat en de vorige, hadden we opnieuw een sterke opener nodig. En de titel past bij de song, die nogal groots begint als was het de dood, waarna de gitaren opnieuw beginnen leven.”

enola: Is “What Do You Go Home To?” is een rechtvaardiging van het vele touren?
Rayani:Exactly. Die vraag stelde Michael toen we ergens op een korte tour in Schotland zaten. “Wat zit er thuis op je te wachten?”. Dat bleef hangen: Mark gaat naar zijn vrouw en huis, Chris heeft een mooie vriendin en een hond, Michael ook en ik was alleen dus had alleen mijn appartement om naar terug te keren. Die dingen definiëren een mens, wat en wie je thuis is, dat zegt iets over je.”
“Ja, het is ook een excuus voor me om te touren: er wachtte niet veel op me. Maar het hakte er stevig in toen Michael me dat vroeg. Al heb ik altijd gehouden van mijn eenzaamheid. Ik zit graag alleen thuis. Dat hebben we allemaal wel: we hoeven niet omringd te zijn door honderden mensen om ons goed te voelen. Maar toch: “waarom ga je naar huis?” Ik voelde wel even tristesse.”

enola: Afsluiter “So Long, Lonesome” is meteen ook een afscheid van het thema eenzaamheid: “Nu zijn we genoeg alleen geweest”?
Rayani: “Ja. Maar het kan op verschillende manieren gelezen worden. Het kan net zo goed een afscheid zijn van een vriend. Het voelde in elk geval als een afsluiten van het album: een eind maken aan het thema. De man op de hoes heeft de eenzaamheid gezocht, maar plots heeft hij zich gerealiseerd dat iedereen weg is: hij heeft wat hij wilde, maar plots mist hij hen. Het is net zo goed een afscheid van hem.

enola: Eigenlijk houden jullie er niet van om met Mogwai en andere postrockbands in dezelfde zin vernoemd te worden. Laten we de vooroordelen doorbreken: wat waren de platen die jullie echt beïnvloed hebben?
Rayani: “Er zijn er genoeg, en geen van allen zijn postrockplaten. Veeleer zijn het klassieke componisten als Beethoven, Chopin, Mozart die een invloed op mij hebben gehad. En hiphop, Neil Young en Nirvana natuurlijk ook. Zij zijn van veel grotere betekenis geweest dan andere instrumentale bands. We zijn uiteindelijk ook maar per ongeluk instrumentaal geworden: op de eerste repetities keken we naar elkaar wie zou zingen en niemand maakte aanstalten. Ik begrijp dat mensen postrock gebruiken als referentiepunt, maar zelf zien we onszelf zo niet.”

enola: Jullie vragen zelfs expliciet om geen postrockband in je voorprogramma te zetten.
Rayani: “We vinden dat zelfs héél belangrijk want de meeste postrock is erg saai. Er zijn een paar bands als Mogwai, Mono en Godspeed You! Black Emperor die er erg goed in zijn, maar over het algemeen is het strontvervelend. Het is erg flatterend dat jonge muzikanten ons als hun grootste invloed zien, maar ons lijkt het niet interessant om hen dan als voorprogramma te nemen: waarom zou je als toeschouwer immers tweemaal een gelijkaardige band na elkaar willen zien? Ik zou het toch niet willen. Wij hebben altijd geprobeerd om met verschillende bands te spelen. Dan wordt het pas interessant. We hebben in de Verenigde Staten tweemaal met … And You Will Know Us By The Trail Of Dead gespeeld. Dat was een geweldige affiche. Ik denk niet dat Explosions In The Sky en Mogwai samen een geweldige avond zou vormen.”

enola: Ondertussen zijn jullie in België dé nummer één invloed geworden voor postrockers. Het is vreemd om te zien hoe jullie al die andere bands die jullie voorafgingen overschaduwen.
Rayani:It’s crazy. Ons optreden in de AB was één van onze grootste ooit. We hebben wel eens voor tien- of vijftienduizend man gespeeld, maar dat was op festivals. In de AB stonden allen mensen die voor ons waren gekomen. België heeft ons altijd een goed gevoel gegeven. Het is ongelofelijk complimenteus dat mensen daar ook door ons muziek beginnen te maken. Maar ze moeten weten dat postrock geen gemakkelijk genre is.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + elf =