Karate :: 595

Er zijn zo van die bands die van bij hun debuut uitpakken met een
origineel geluid en zich vervolgens uit de naad werken door maanden
aan een stuk te toeren, maar toch niet het publiek bereiken dat ze
verdienen. Eén van die bands was Karate, een band die zowel in haar
eigen Verenigde Staten als in Europa enkel een vrij kleine, maar
devote fanschare kon uitbouwen.

Karate begon eigenlijk als een soort arty indierockband met jazz-
en emo-invloeden (en denk nu alsjeblieft niet aan het soort bagger
dat momenteel “emo” genoemd wordt; houd liever bands als Fugazi en
vooral Slint voor ogen). Na hun derde plaat, het fantastische ‘The
Bed Is in the Ocean’, kwamen de jazzinvloeden echter meer en meer
op de voorgrond, terwijl de stempel van Slint minder en minder
duidelijk werd. Deze combinatie van jazz en rock leverde pareltjes
op als ‘Unsolved’ (onzes inziens de beste plaat die ze ooit gemaakt
hebben), ‘Some Boots’ en ‘Pockets’. Na dat laatste album kreeg
Geoff Farina,de zanger/gitarist en eigenlijke bezieler van de band,
steeds meer en meer last van zijn oren, zodat Karate er in 2005 een
punt achter zette, onder luid misbaar van de fans…

En nu, twee jaar later, ligt er weer een plaat van het trio in de
rekken: ‘595’. Helaas geen nieuw werk, maar een registratie van hun
595e optreden, dat plaatsvond in het Stuk in Leuven godbetert! Op
het hoesje van ‘595’ valt het volgende te lezen: “We’ve heard
countless live recordings of the 694 shows we’ve played between
1993-2005, but this recording of #595 is surely our favorite.”

Na het plaatje te hebben beluisterd, kunnen wij het enkel eens zijn
met de band.

Ok, de ware fan heeft alle nummers op ‘595’ sowieso al in zijn
bezit, maar dat wil niet zeggen dat deze plaat het aanschaffen niet
waard is. Eerst en vooral is dit album een verzameling van een
aantal van de beste songs die Farina en co hebben uitgebracht voor
2003. ‘The Roots and the Ruins’, ‘Original Spies’, ‘Sever’, … Het
doet altijd deugd om deze nummers opnieuw te beluisteren. Daarbij
komt ook nog dat Karate, zoals het een jazzband betaamt, op het
podium graag improviseerde. Nergens zijn Farina’s solootjes
hetzelfde als op de originele nummers, en hier en daar werd zelfs
de structuur van de nummers lichtjes aangepast. Dat is het
duidelijkst bij de monumentale afsluiter ‘Caffeine or Me’, een
nummer dat op Karates debuutplaat “slechts” een kleine zes minuten
duurde, maar hier tot tien heerlijke minuten werd uitgerekt.

Op zich zou enkel dit al een reden zijn om deze plaat te kopen,
maar hét sterke punt van deze liveplaat is het geluid. Dat is
bijzonder vreemd, aangezien het een heuse krachttoer is om het
subtiele geluid van een band als Karate live accuraat weer te
geven, maar Joachim Glaude slaagde daar op die ene avond in ’t Stuk
wonderwel in. “Het geluid is hier beter dan op hun originele
platen!” riep een huisgenoot ongelovig toen wij ‘595’ voor het
eerst in onze cd-lade hadden gemikt, en wij moesten hem gelijk
geven. Glaude heeft namelijk gezorgd voor een heerlijk warm geluid,
waarbij bas en gitaar speels om elkaar heen krullen, en Geoff
Farina’s betoverende croon daar perfect bovenuit steekt.

Tel dit alles bij elkaar op, en u weet eigenlijk al genoeg. Karates
afscheidscadeau is verplichte kost voor zowel de diehard fan als de
geïnteresseerde newbie, die in dit album de perfecte introductie
vindt tot een band die steeds te veel op de achtergrond is
gebleven. Kopen dus. U moest al weg zijn!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × vijf =