A Long And Ugly Road, de derde plaat van het best bewaarde folkgeheim, wordt eindelijk in de lage landen uitgebracht. Op deze worp steekt singer-songwriter Ross Cowman, onder de noemer June Madrona, moeiteloos Sufjan Stevens, Nick Drake en Elliott Smith naar de kroon.
De reisblues: na een helse lift zit je op je rugzak aan de rand van een godvergeten gat te zweten dat het geen naam heeft en plots overvalt het je. Wat doe je daar eigenlijk? Niemand laat je binnen, je kleren hebben een wasbeurt nodig, niemand spreekt Engels en bovenal zit er een steentje in je rechterschoen. Maar net wanneer de ellende je in zijn greep dreigt te krijgen, zie je het licht. Wat kan er immers verkeerd lopen? Dit is wat je zocht en je beseft dat je je zelden zo levend gevoeld hebt. De opstoot van euforie kan natuurlijk ook veroorzaakt zijn door een wagen die plots stopt met een vriendelijke jongedame achter het stuur die je een lift en onderdak aanbiedt.
Dat gevoel spat van elke noot van A Long And Ugly Road, de derde die de in Olympia neergestreken singer-songwriter Ross Cowman aflevert die hier verkrijgbaar is. In zijn thuisland staat de teller ondertussen op vier, maar goed, ook de globalisering kan hier en daar nog wat finetuning gebruiken. Samen met zangeres Sarah Lankutis installeerde de jongeman zich voor een microfoon in zijn slaapkamer en nam er deze parel op in de beste lofi-traditie.
Tijdens "Perseus", zowat het meest ingetogen moment op het album, schurkt June Madrona zich dicht tegen Leonard Cohen en Nick Drake aan, en wordt het eerder genoemde on the road-gevoel levendig naar boven gehaald. De ellende van het onderweg zijn en de nachtelijke eenzaamheid die het met zich mee brengt, werden zelden zo roerend bezongen als in deze song, die barst van ontroerende schoonheid.
Natuurlijk is het niet allemaal ellende langs ’s heren wegen, zo leert "Shit We Did While Drinking". Muzikaal bevindt June Madrona zich hier namelijk in het vaarwater van Jeffrey Lewis die in duet gaat met Helen Schreiner, en al is de thematiek die Cowman en Lankutis hier bezingen stukken luchtiger dan die op Lewis’ laatste, muzikaal zijn er zeker raakvlakken te ontwaren.
Die luchtigheid is echter behoorlijk uitzonderlijk en vervangt slechts sporadisch de vertwijfeling. Hoe bezing je anders een parkeerplaats in Tacoma, zoals het duo heel mooi doet in "Five Views Of Rainier"? Zelfs in het relatief uptempo "Santa Fe" is de onzekerheid van de aankomst in alweer een nieuwe plaats bijna tastbaar. Het gegeven achter deze plaat mag dun zijn, de uitwerking is er niet minder intens om.
De sobere omkadering van twee stemmen en één akoestische gitaar is misschien wat magertjes, maar door de korte speelduur van de plaat krijgt verveling geen kans. Met acht nummers in amper een half uur is A Long And Ugly Road een heel korte rit die na afloop van hekkensluiter "Arcata" naar meer doet snakken. "Hier met die andere platen", zouden we willen roepen, ware het niet dat fluisteren beter past na het beluisteren van A Long And Ugly Road.
