Eddie Vedder :: Into The Wild

Voor medeactivist Sean Penn wil Eddie Vedder wel eens een efforke doen. En dus schreef hij de soundtrack bij diens nieuwe film. Het is meteen zijn solodebuut en iets helemaal anders dan we van de Pearl Jam-frontman gewoon zijn. Into The Wild werd een volbloed folkplaat, en nog een goeie ook.

Vedders capaciteiten als songschrijver staan vaak in de schaduw van zijn machtige zangtalent. In tegenstelling Mike McCready of Stone Gossard — de gitaarkanonnen van Pearl Jam — kiest hij bovendien meestal voor een meer ingetogen benadering en durft hij al eens de ukelele bovenhalen, een instrument waar absoluut niemand cool mee staat. Op Into The Wild verkent hij dat terrein verder.

Voelen de korte songs die Vedder zo schrijft op plaat of bij optredens vaak als weinig om het lijf hebbende niemendalletjes aan, dan werken ze wel in deze van harde gitaren ontdane context. Op Into The Wild ontpopt hij zich tot een troubadour pur sang die de perfecte soundtrack maakte voor de desolate beelden van Alaska uit de film.

Vedder trapt op zijn solodebuut niet in de val van de eentonigheid die zovele singer-songwriters al nekte. Ondanks het beperkte instrumentarium — (akoestische dan wel elektrische) gitaar, ukulele, banjo — kent Into The Wild evenveel kleurschakeringen als het herfstpalet van de natuur. Er is de getokkelde gitaar van "Guaranteed", maar net zo goed de distortion die subtiel door "End Of The Road" wordt gejaagd.

Enkel op "Setting Forth" en "Hard Sun" — één van de twee covers — van Gordon Peterson mag het geluid ietwat voller. In dat laatste nummer komt zelfs een Ierse trom op de proppen. Daarbuiten ligt het accent uitsluitend op de zang en kan Vedder in eenvoudige liedjes als het erg mooie "Society" nog eens breed uitsmeren wat voor grote zanger hij is. In het korte "The Wolf" waagt hij zich aan Afrikaanse zang in de stijl van Nusrat Fateh Ali Khan met wie hij nog samenwerkte.

"No Ceiling" drijft op een ukelelemelodietje, maar in tegenstelling tot dat soort Pearl Jam-tussendoortjes wordt het nummer hier uitgebouwd tot een degelijke song. Vedder geeft het nummer met zijn anderhalve minuut dan ook geen kans om te gaan vervelen, een beknoptheid die hij de hele plaat aanhoudt. "Rise Up" houdt het zelfs helemaal bij de ukelele en heeft daar meer dan voldoende aan: héél sterk nummer.

De laatste berichten laten nog steeds verstaan dat Pearl Jam een hecht blok is. Mochten de vier andere leden desondanks toch de dringende behoefte voelen om plots de gitaren aan de haak te hangen en zich op het huisvaderschap te gaan toeleggen, dan is Vedders toekomst verzekerd. Into The Wild is een knap solodebuut, vermomd als soundtrack.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 5 =