Katie Melua :: Pictures


Katie Melua boert niet slecht: vorig jaar nog werd ze, slechts 22
lentes jong, gekroond tot best verkopende vrouwelijke artieste van
Europa en een jaartje later probeert ze met deze ‘Pictures’ al een
derde hoofdstuk voor haar muzikale succesverhaal te schrijven. Een
vergulden staartje aan een turbulente jeugd dus – Melua ontvluchtte
op haar negende samen met haar gezin het geboorteland Georgië na de
burgeroorlog. Net als de voorgangers ‘Call Of The Search’ en ‘Piece
By Piece’ (waarvan u ongetwijfeld ‘Nine Million Bicycles’ meermaals
meegefloten hebt) is ook dit album met Mark Batt opgenomen. Batt
ontdekte Katie vier jaar geleden tijdens een showcase van het
BRIT-instituut voor kunstonderwijs en liet meteen een contract
opstellen bij zijn bescheiden Dramatico-label. Dankzij haar
voorliefde voor jazz en blues voelde Melua zich meteen thuis in
deze stal, maar met haar licht verteerbare easy listening-songs
werkte ze zich vanuit dit B-circuit al snel op tot de hoogste
regionen van de hitlijsten. Voor haar laatste plaat onder Batts
vleugels werkte Katie verder met dit succesrecept en u weet al wat
dit betekent: draai de dimmers halverwege, steek enkele kaarsen aan
en vlei u alvast rustig in een comfortabele sofa neder!

‘Pictures’ biedt alweer een gamma luistersongs aan die misschien
niet overdonderen, maar wel kwaliteitsvol luistermateriaal met een
tijdloze uitstraling opleveren. Met ‘If The Lights Go Out’, een
kruising van The Pretenders en Catatonia, levert Melua een
oerdelijke popsong af en ‘It’s All In My Head’ is een aangename,
bitterzoete liefdesballade rond relationele desillusie
(“Darling it seems as if we know our love will grow, then the
next day I find what we did and we said: it was all in my
head”)
. ‘What I Miss About You’ had perfect op The Cardigans’
‘Long Gone Before Daylight’ gepast. Met andere woorden: een
melancholische track om ‘s nachts door in maanlicht ondergedompelde
straten mee rond te dwalen. De opzet is nochtans heel simpel: in de
nasleep van een op de klippen gelopen relatie wordt de balans van
goede en slechte gewoonten van de ex opgesteld waardoor we getuige
worden van het intredende verwerkingsproces. Deze eenvoud siert ook
‘If You Were A Sailboat’, dat tekstueel de magie van een Katie
Melua-song illustreert: in de lyrics wordt stroop als “If I was
in pain I know you’d sing me soothing songs”
afgewisseld met
meer doordachte frasen als “If you were a preacher I’d begin to
change my ways”. Deze afwisseling van wat melige clichés en
spitsvondigheid maakt dat deze songs een eerlijke en realistische
uitstraling krijgen.

Toch beschikken niet alle nummers op ‘Pictures’ over karakter en
passeren aldus ook enkele grijze muizen de revue: we denken daarbij
aan de weinig meerwaarde biedende Cohen-cover ‘In My Secret Life’
of een te naïef klinkend ‘Spellbound’. Met ‘Mary Pickford’ steekt
de plaat ook op een weinig opvallende manier van wal: de tekst (een
relaas over de United Artists met groten als Chaplin en Griffith)
mag dan wel eens iets anders dan anders behandelen, op dit gezapig
tempo wordt hij herleid tot geluidsbehang. ‘What It Says On The
Tin’ zou een mooie retroballade kunnen opleveren, maar lijdt dan
weer onder het elektrische gitaarintermezzo dat naar een
misplaatste Santana-knipoog ruikt.

Vooral in de eerste helft wegen deze foutjes zwaar door; ook het
vervolg biedt geen absolute perfectie, maar klinkt dankzij een
grotere variatie alvast avontuurlijker. ‘Scary Films’ is opgebouwd
rond een flinterdun concept (hoe een lief het angstgevoel bij het
bekijken van horrorfilms wegneemt) en bevat enkele banale lyrics
(“Zombies marching through the mist make me think of being
kissed”)
maar krijgt dankzij de old-school rockkleur een hoog
tongue in cheek-gehalte, waardoor het de lekker foute meezinger van
het album wordt. ‘Perfect Circle’ en een verrukkelijk ‘Dirty Dice’
zoeken inspiratie in zuiderser ritmes, ‘Ghost Town’ krijgt een
lichte reggae-feel: een kleurrijker palet aan invloeden die toch
nog mooi binnen het plaatje passen. Deze nummers houden de plaat
alsnog interessant en maken duidelijk dat Katie voor haar volgende
plaat gerust verder wat nieuwe oorden mag verkennen. Wanneer ze
voortborduurt op haar bekend patroon levert Melua op deze
‘Pictures’ nog enkele pareltjes af, maar een paar gevallen steken
maken dat de formule hier en daar toch wat begint te slabakken en
nood heeft aan nieuwe impulsen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + elf =