Josh Ritter :: The Historical Conquests of Josh Ritter

Voor ers van: Jolige Josh

‘s Mans vorige plaat bevatte teksten geschreven met giftige pen en
liet zich de stijl van troubadour niet ontvallen. Door Ritters
bewust innige liedjes over de oorlog in Irak en de kritiek op de
moderne samenleving slaakte men al gauw kreten als “de nieuwe
Dylan!”. Wetende dat deze woorden minstens vijf keer per jaar –
terecht dan wel onterecht – in de mond genomen worden over een
nieuwe release, namen wij er toen al een korreltje zout bij.
Achteraf gezien hoefde dit niet, want imponeren deed de plaat
zeker.

Josh Ritter verandert echter van koers op ‘The Historical Conquests
of…’ en dat zal de wereld geweten hebben. Wie zijn verwachtingen
opbouwde aan de hand van ‘Animal Years’ en diens uitstekende
voorganger ‘Hello Starling’, mag een flinke hersenschudding
verwachten. In theorie lijkt het een harakiri, maar Ritter bewijst
dat overschakelen van serieuze kost naar een amusant licht goedje
niet bepaald een val in een ravijn inhoudt.
De titel van zijn nieuwe plaat mag vrij letterlijk worden genomen;
Ritter doet z’n best om zijn geschiedenislessen van een ver
verleden terug voor ogen te halen. Met zichzelf als protagonist
gaat hij op historische queeste, wat op het eerste gehoor een vrij
ludiek resultaat oplevert. Wat de helm op de cover doet vermoeden,
wordt bevestigd op de plaat: een uiterst originele inkleding.

Met ‘To The Dogs Or Whoever’ verkent Ritter de roeping van Joan of
Arc, de heroïsche daad van Casey Jones en zelfs de stoerdoenerij
van Calamity Jane. Mocht u nog nooit van deze namen gehoord hebben
– en dus wellicht aardig wat geslapen hebben tijdens het uurtje
geschiedenis – geen nood, dankzij deze opzwepende ode vergeet u ze
waarschijnlijk nooit meer. Een ander venijnig ezelsbruggetje is
‘Rumors’, dat zich zeer energiek aanbiedt: “I put a whip to the
kick drum/But the music’s never loud enough”
. In het verlengde
ligt “Real Long Distance”, dat voortborduurt op de muzikale vloed
van ‘Rumors’, maar tekstueel helaas een iets banaler verloop
kent.

Zijn (en onze) zachte kant verloor Ritter op deze tocht ondanks
deze avontuurlijke epossen niet uit het oog. Er wordt nog steeds
uit dat romantisch vaatje getapt waardoor wij die eerste keer al
voor hem vielen. ‘The Temptation Of Adam’ is bijvoorbeeld weer
wondermooi integer met zijn thematiek van liefde in afwachting van
de apocalyps. Een positievere noot brengt ‘Right Moves’, of de
tweede kans die een minnaar krijgt ondanks alle stunteligheid. Een
glimlach verschijnt terstond: “You put a finger to my lips/And
then you kiss me once and once again/The crickets all lept up and
met the moon/With a standing ovation.”

Waar het Ritter vooral om te doen is, is de luisteraar muzikaal
kneden zodat die al meteen klaar zit voor het verhaal dat zal
worden gebracht. Uitstekende aanpak dus op ‘Mind’s Eye’; wij wanen
ons zowaar al vlug in een western van Leone als Ritter de eerste
tonen inzet en in bittere ernst bluft over rancuneuze plannen. Ook
‘Next To The Last Romantic’ schuwt stoutmoedige paarden- én
hartendieven niet. Uitblazen van het vele draven, met strohalm in
de mond en hoed op de ogen, wordt dan weer gedaan in het charmante
‘Wait For Love’, dat niet veel meer inhoudt dan de titel
suggereert.
Door enkele kortere instrumentale stukjes, die deze keer niet
zomaar plaatvulling zijn, blijft Ritter onze aandacht vasthouden .
De afwisseling verhindert evenwel niet dat het naar het einde toe
wat minder wordt. ‘Still Beating’ zindert nog even na, maar ‘Empty
Hearts’ en ‘Wait For Love (You Know You Will)’ doen de plaat wat in
herhaling vallen.

Afgezien van enkele mindere nummers levert Ritter alweer een
originele en meer dan degelijke plaat af. Maar eerlijk is eerlijk:
als wij ooit rond de jaarwisseling weer die hardnekkige Ritter-bui
voelen opkomen, dan halen we hoogstwaarschijnlijk niet dit album
uit het cd-rek.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 3 =