De zoveelste nieuwe sensatie duikt op, recensent zoekt dekking. Al is dat in het geval van The Wombats misschien niet nodig: op hun eerste e.p. tuimelen de jongelingen vrolijk rockend ons leven binnen en laten ze een behoorlijk positieve indruk na.
Als iets succesvol is, is het altijd een kwestie van tijd voor zich een kloon aandient. In de sixties stond een succesvolle groep garant voor een hele rits volgelingen die in het zog van het origineel probeerden een graantje mee te pikken. Na Nirvana kwam Bush, en in het voetspoor van overigens evenmin originele bands als Offspring en Green Day dook een heel leger poppunkers op. Ook Arctic Monkeys heeft nu officieel een opvolger: The Wombats, en op basis van deze eerste e.p. kan hen vooralsnog het voordeel van de twijfel gegund worden.
"Lets’s Dance To Joy Division", de nieuwe single van het Liverpoolse trio, moet ons warm maken voor de full-cd die onderweg is, maar ondertussen is er ook nog de titelloze e.p. om het wachten te verkorten. En die e.p., gevuld met goedgemutste rockmuziek, lijkt aan te geven dat de eerste plaat wel eens een klepper zou kunnen worden, al is zulks natuurlijk nooit een zekerheid: zie bijvoorbeeld het verhaal van The Pigeon Detectives.
Hip klinkt The Wombats in ieder geval, en daar zijn de Arctic Monkeys-achtige gitaarrifs vast niet vreemd aan. Verder vallen niet al te veel vergelijkingen te trekken tussen beide bands, wat uiteraard in het voordeel van The Wombats pleit. Maar toch: als Arctic Monkeys niet had bestaan, hoe zou deze band dan geklonken hebbenè
Misschien niet zo catchy als op dit schijfje het geval isè Want dat moet de band nagegeven worden: de vijf tracks zijn allemaal van hetzelfde behoorlijk hoge niveau en leverden zowaar drie singles op, waarvan "Moving To New York" misschien nog wel de sterkste is. Handclaps, oooh-la’s, een licht melancholische ondertoon en op het juiste moment het distortion-pedaal induwen: The Wombats zijn op de hoogte van alle trucjes en schuwen het gebruik ervan absoluut niet. De jongelingen blijken ook hun geschiedenis te kennen: "Little Miss Pipedream" klinkt als een vrijblijvende interpretatie van The Kinks, en "Backfire At The Disco" is niets minder dan britpop in een opgedreven versie.
Het klinkt allemaal ongecompliceerd en vrijblijvend, maar goede rock-’n-roll behoeft geen diepgang: soms volstaan een lekker ritme en een meezingbare tekst om iemand in vervoering te brengen. The Wombats lijken dat principe volmondig te erkennen en als het trio op zijn in oktober te verschijnen langspeler nog steeds catchy deuntjes als "Kill The Director" uit zijn mouw schudt alsof het niets is, verklaren wij ons officieel fan.
The Wombats komen op zes november zieltjes winnen in de Botanique.
