Clemm :: Consider The Lilies

Ze maakten het ons wel erg gemakkelijk, de afgelopen jaren. Nederlands muzikale exportproducten waren een stel loeiende koeien vergeleken met onze eigen rockscene. Veelvuldig afgemaakt door de kritische muziekliefhebber werd er bij de woorden "Nederland" en "muziek" dan ook enkel nog aan ome Tiësto gedacht, maar stilaan lijken onze noorderburen weer uit hun diepe dal te klauteren en vallen er warempel veelbelovende dingen te horen boven de noordelijke landsgrens.

Vooral voor zij die zich enkel tot een gemiddelde Marktrock-affiche beperkten, was het niet moeilijk de Nederlandse muziekscene uitvoerig door het slijk te halen. Anouk was na "Nobody’s Wife" geen moment meer hot, tenzij voor vunzige ventjes (wanneer ze in haar clips net iets te veel onthulde), en de Tilburgse rockacademie is er niet in geslaagd het stel pubers van Krezip een rock-’n’-roll-attitude die naam waardig bij te brengen .

Omdat nog meer weerzinwekkende troep Nederlands naam wellicht totaal onherstelbaar zou hebben beschadigd, werd er ten langen leste dan toch een schuifje met interessanter spul gevonden én opengetrokken. Zo pakte het TopNotch-label triomfantelijk uit met Opgezwolle, nog steeds de populairste nederhop-act van het moment, vond ook knip-en-plakartiest Spinvis zijn poëtische weg naar onze contreien, en was er voor de fijnproevers al iets langer het uitstekende At The Close Of Everyday, dat met zijn donkere pracht zeer terecht ook in België een devote aanhang verwierf.

Als Clemm, het alter ego van ene Willem Janssen uit Amsterdam, al aansluiting vindt bij één van voornoemde bands, dan is het zonder twijfel bij At The Close Of Everyday, maar dan enkel omdat Clemm met wat goede wil ook wel eens in het meer elektronisch getinte deel van een Duyster-playlist zou kunnen belanden. Met name het mooie "A Lily And A Frown" en "All I Know" zouden niet misstaan tussen het werk van Morr-artiesten als Ms. John Soda. Zo sinister als in deze twee tracks klinkt Consider The Lilies verder nergens, en in een niet gering aantal nummers wordt volop de kaart van de lichtere pop getrokken. Jammer genoeg met een veelal matig resultaat.

Zo is "Rules & Regulations" een toonbeeld van wat er op deze plaat vaak verkeerd zit. De muzikale omlijsting is mild melancholisch en vindt aansluiting bij de indietronics-school, maar de zang (hier van ene Jaap Warmenhoven) is geladen met zo’n mainstream-emo-ondertoon dat het geheel onafwendbaar naar de brede middelmaat afglijdt, van intelligente indietronics naar platte pop. De uitgebreide schare gasten die Clemm voor dit debuut heeft geïnviteerd, weerhoudt de plaat er tevens van te klinken als één coherent geheel. Zo had de warme stem van Robert Fisher in het sferische "Gold" best wat vaker mogen terugkeren, terwijl hij nu de credits moet delen met maar liefst acht andere muzikanten; overdaad die schaadt.

Het dubbel flauwe "Vulnerabelle" (die woordspeling!) passeert geruisloos en het instrumentaal jazzy "With Childlike Wonder" weet dat vervolgens maar half recht te trekken. Aan de helft van de plaat dreigt dit beestje dan ook aan een stille aftocht begonnen te zijn, maar Consider The Lilies weet zich met tracks als het zomerse "External/Eternal" (opnieuw met Warmenhoven), het laid back "Circus Street" en hoogtepunt "Such A Cliché" alsnog aardig te handhaven.

Het zijn die drie à vier gezapige instrumentals en die brede waaier aan verschillende stemmen en geluiden die van deze plaat een bijwijlen wat grijze, onafgelijnde brok indietronics maken. Toch zijn we blij met Clemm, al was het maar omdat hij bewijst dat Nederland aan een muzikale remonte bezig is. In deze Willem Janssen zit ons inziens een Nederlandse Styrofoam verscholen — en die is nu al enkele keren op het raam komen tikken. Gelieve met een volgende plaat kordaat het glas te breken, beste Willem.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × een =