Suzanne Vega :: 28 juli 2007, Suikerrock

Moet u uw hele kennissenkring mobiliseren en met man, paard, kar en schoonmoeder Suzanne Vega — de dame die in de jaren tachtig verantwoordelijk was voor een heuse folkrevival — gaan bekijken op de Lokerse Feesten? Afgaande op haar passage op het Tiense Suikerrock is het antwoord moeilijker dan de vraag.

Met Beauty and Crime heeft Vega immers voor het eerst in tijden nog eens een bij momenten interessante plaat gemaakt, die bovendien voor een derde rockt als de beesten. Toch koos de geboren en getogen New Yorkse in Tienen voor de veilige zekerheid van debuutsingle “Marlene on the Wall” als – sterke — opener.

Het geluid was overigens prima: de PA’er van dienst deed zijn job naar behoren, en de band — al dezelfde sinds Solitude Standing uit ’87 — was voortreffelijk op elkaar ingespeeld. Het viel moeilijk te zeggen of Vega er zin in had of niet, maar mevrouw was alleszins goed bij stem. Jammer genoeg is een significante derde van Vegas nieuwe plaat saaier dan een verzekeringsmakelaar op valium.

“New York is a Woman” klonk derhalve als belegen jazz of lounge die iets te lang in de koelkelder heeft gelegen, kortom als iets om snel te vergeten. Gelukkig volgde nadien het prima rockende “Frank & Ava”. Vega nam overigens voor elk nummer ruim de tijd om te vertellen waar de tekst over gaat en zo kwamen we te weten dat de weggegooide verlovingsring van Ava Gardner tot op heden nog niet werd gevonden. Charmant!

Het eerste — en helaas ook het laatste — kippenvelmoment kwam er bij een soloversie van het o zo mooie “Gypsy”, goud uit de jaren tachtig en bovendien meesterlijk door Vega op gitaar gespeeld. Nadien kwam de bassist er bij voor een erg expressief gespeeld “Left of Center” en het moet gezegd worden: de man kan tippen aan de wereldklasse van Brian Ritchie van The Violent Femmes of John Entwistle van The Who. Een genot om naar te luisteren.

De nieuwe songs ”Angels Doorway”, “Zephyr and I” en het oude “In Liverpool” waren degelijk en vlekkeloos gespeeld, niet meer, maar ook niet minder. Jammer genoeg zakte het concert juist in de eindsprint als een kaartenhuisje in elkaar. “Luka”, Vega’s grootste hit, werd in de strofes afgehaspeld in een staccato versie die zo droog was als woestijnzand. Mevrouw is het nummer waarschijnlijk kotsbeu gespeeld, begrijpelijk, maar dit was alleszins niet de catharsis waar iedereen op zat te wachten.

Als bis kregen we enkel een danceversie van “Toms Dinner” geserveerd; géén “The Queen and the Soldier” dus, en al zeker geen “When Heroes Go Down”, nochtans twee songs waarvoor we maar al te gewillig naar de andere kant van de wereld willen reizen. Suzanne Vega op Suikerrock was professioneel, degelijk, maar een beetje zielloos, als champagne zonder bruis. Hopelijk neemt ze wel degelijk revanche in Lokeren. Misschien toch eerder die nieuwe plaat van haar kopen?

Suzanne Vega speelt op 5 augustus op de Lokerse Feesten. Info: http://www.lokersefeesten.be/2007/site/NL/content/home.aspx

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − vijftien =