DOUR 2007 :: 65DaysOfStatic, zondag 15 juli, La Petite Maison dans la Prairie

"Zijn ze daar weer met 65DaysOfStatic?": we horen het u al denken. En nochtans hadden we ons voorgenomen om eens kort te blijven. Maar dat was buiten de groep gerekend: de tweede Dour-passage van het Sheffieldse viertal was er één voor de geschiedenisboekjes.

Op Rock Herk, daags voordien, had 65DaysOfStatic te kampen met een slecht geluid en opmerkingen als "ik geloofde ze niet" werden al druk gepost op het goddeau-forum. Maar deze band is er zo eentje die groeit bij speciale gelegenheden: vorig jaar gaf een volle Marquee op Pukkelpop hen de drive om net dat tikje extra te geven, vandaag staat La Petite Maison dans la Prairie afgeladen vol. De band antwoordt met een overgave zonder weerga.

In tegenstelling tot de lentetour is "Drove Through Ghosts To Get There" opnieuw uit de kast gehaald als opener. Terecht: de introtape, de manier waarop simultaan wordt ingevallen geeft een optreden meteen een iets mythischer kantje dat de werkmansethiek van de band verdoezelt. Daar heeft de band ook bewust aan gewerkt, zo lijkt: met half gedimde lichten in een volgepakte tent als vanavond krijgt de instrumentale elektronische rockmuziek opnieuw meer haar claustrofobische allure.

De groep werkt zich door zijn setlist, levert loepzuivere, gedreven versies van sterkhouders als "I Swallowed Hard Like I Understood" (dat in een fractie van een seconde verschuift van huppelen naar scheuren en weer terug) en "Await Rescue". Het toegankelijke "Radio Protector" zet met zijn zachte piano-intro de laatste rechte lijn in die langs "Retreat! Retreat" naar afsluiter "These Things You Can’t Unlearn" leidt. En dan stijgt 65Days boven zichzelf uit.

"These Things You Can’t Unlearn", sowieso één van de sterkere songs van het recente The Destruction Of Small Ideas, bestaat vanavond alleen maar uit vloeibare lava. Witheet, roodgloeiend welt de gitaartsunami uit de beats op, om neer te kletsen over een van het zweet druipend publiek. Net als Mogwai op zijn brutaalst, is dit muziek met erg fysieke impact: het doét iets met een mens. En ook met de band, zo blijkt. Frontman Joe Fro trekt ten langen leste woest de drum van de drumriser en nodigt wat publiek op het podium uit. Het zweet gutst net niet van het tentzeil wanneer de groep het podium verlaat, aan de rand daarvan zien we de open monden van de tomàn-leden. 65DaysOfStatic was hoogst indrukwekkend.

Als er in La Petite Maison zondagavond nog overtuigd moest worden, dan was dat na afloop van "These Things You Can’t Unlearn" gebeurd: minutenlang bleef het publiek brullen en applaudisseren, blikken vol ongeloof bij het naar buiten wandelen: dit was een optreden dat in steen gebeiteld zal worden als "Een Moment". Als de groep dit trucje nog eens mag herhalen op Pukkelpop (de affiche zat toch nog niet vol, Chokri?), dan kan het niveau naar een onvermoede hoogte. 65DaysOfStatic is dé naam van de toekomst, daar blijven we ook na Dour rotsvast van overtuigd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 2 =