Album nummer acht rolt van de band voor Manic Street Preachers, en zo klinkt het ook: als het product van routine. Deze groep is al in betere vorm geweest.
Leer Manic Street Preachers niet hoe ze hun p.r. moeten verzorgen. Ooit waren de interviews beter dan de groep, en veelbelovende statements afleggen hebben de leden nooit verleerd. Ook niet als het over de nieuwe plaat ging. "It will be post-Iraq rock", beloofde bassist Nicky Wire zes maanden geleden nog over Send Away The Tigers, maar hij moet "rock die na de eerste Golfoorlog kwam"* hebben bedoeld. In niets verschilt deze plaat immers van de laatste vier platen die zijn groep uitbracht: glorieuze, wijdse gitaarpop met de obligate gitaarsolo’s, doorspekt met de occasionele politieke slogan. Al is de single deze keer een onvervalst amoureus duet.
Manic Street Preachers is immers al lang niet meer de groep die ooit zijn gitarist als vermist mocht opgeven, het Richie-trauma is overstegen en sindsdien zijn dogma’s genre "we zijn tegen liefdesliedjes" al lang opgeborgen. Voor "Your Love Is Not Enough" mocht Cardigans-frontvrouw Nina Persson dus opdraven, maar haar — zoals gewoonlijk — onverschillige benadering is geen partij voor de Sturm und Drang die James Dean Bradfield gewoontegetrouw door zijn nekaderen pompt. Slappe hap, deze single, en geen goeie voorbode.
Send Away The Tigers is een zaak van veel vallen en af en toe opstaan. Voortbordurend op het pop-élan van voorganger Lifeblood blijkt de muze deze keer niet echt kind aan huis te zijn geweest. Voor elke titelsong (die gitaarriff die de deur plat walst! Dat hemelsbreed refrein! De manier waarop good old James weer hele boterhammen tekst in het ritme moet dwingen!) is er een suf "Indian Summer" te verhapstukken: duffe tekst, belegen riff, algehele lamlendigheid.
En dat gaat zo maar door: "Underdogs" compenseert voor het wegzeurende "The Great Depression", ook "Rendition" (er is maar één band die de illegale CIA-vluchten een song waard acht) gaat gebukt onder middelmatigheid. "I’m Just A Patsy" is voor een mietje dan weer behoorlijk stevig uitgevallen, en afsluiter "Winterlovers" is een overtuigendere jeannet in zijn wel-willen-maar-niet-kunnen. En mogen we zo even tussendoor vermelden dat de hidden track een absoluut te mijden versie van John Lennons "Working Class Hero" is? Wel te pruimen: de songfestivalneigingen van "Autumn Song" Misschien moest de BBC deze heren maar eens naar het kitschfestijn sturen, het zou ongetwijfeld al een stuk genietbaarder zijn dan het dieptepunt dat dit jaar de Britse kleuren verdedigde.
"Sinds This Is My Truth Tell Me Yours hebben we ferm ons best gedaan om onszelf tot puin te herleiden", overdrijft Wire. "Nu zijn we terug gaan luisteren naar Everything Must Go en zelfs het jeugdige idealisme van ons debuut Generation Terrorists, in de hoop dat we terugvonden wat ons zo opwindend maakte." Die wens is te horen op Send Away The Tigers en occasioneel is er opnieuw iets van opwinding voelbaar. Al te vaak kets de fusee echter, en volgt geen ontploffing maar een nat gesis. We kunnen ons niet van het gevoel ontdoen dat het verhaal van de Manic Street Preachers langzaam op zijn einde loopt. Jammer.
*Of tweede, zo u die tussen Iran en Irak uit de jaren tachtig meetelt.
