Oxbow + Isis :: 31 mei 2007, AB Box

Het is nog geen uitverkocht Vorst Nationaal, maar een goedgevulde AB Box kan ook al tellen qua statement. Metal is niet langer het unieke speelterrein voor de hersenloze langharige randdebiel, ook de meerwaardezoeker durft de haren al eens ritmisch te laten wapperen, vooral als dat op de tonen van de cerebrale postmetal van Isis is.

In het voorprogramma van Isis staat Oxbow, een naar avant-garde neigend hardcore/metalgezelschap wiens optredens en muziek als compromisloos en louterend dan wel krankzinnig geïnterpreteerd kunnen worden. Vandaag wordt echter een wel heel aparte set gebracht: onder de naam OXBOW presents LOVE’S HOLIDAY: An Acoustic Offering treden zanger Eugene Robinson en gitarist Niko Wenner op als akoestisch duo. De luide uitspattingen van Oxbow worden ingeruild voor sterk op blues steunende songs, waarbij opnieuw vooral de vocale capriolen van Robinson opvallend zijn. De man schreeuwt, huilt, smeekt, krijst en buldert een set lang de ziel uit zijn lichaam, op zoek naar een catharsis die maar niet komen wil. Indrukwekkend en oprecht, maar ook beangstigend en op zijn zachtst gezegd verstorend.

Isis is al lang geen onbekende meer voor het Vlaamse publiek. Mede dankzij hun vrienden van het Antwerpse label en distributiebedrijfje Conspiracy zijn Isis’ platen hier niet alleen gemakkelijk te verkrijgen, maar heeft de groep ook al meermaals Vlaamse podia onveilig gemaakt. De nieuwe tournee staat volledig in functie van het uitstekende In The Absence Of Truth, waaruit gretig geplukt wordt tijdens deze set.

Vanaf opener "Wrists Of Kings" maakt Isis meteen duidelijk waarom het bovenaan het sterrenfirmament van de postmetal schittert. Compromisloze brokken metaal worden gloeiend heet gesmeed boven de hoofden van het publiek. De breed uitgesponnen nummers (gemiddeld acht minuten lang) sleuren het publiek mee in een trance die haast nergens onderbroken wordt. Luchtgitaren worden hier en daar bovengehaald, en meerdere hoofden schudden ritmisch mee met de pompende ritmes van drummer Aaron Harris.

Toch weet Isis niet helemaal te overtuigen. Hoewel de set als een huis staat — ook het sublieme Panopticon komt aan bod met "In Fiction" en "Wills Dissolve" — slaagt de groep er deze avond niet in om de emotionele impact van pakweg Neurosis (in zoverre dat haalbaar is) of Amen Ra (wanneer ze scherp staan) te evenaren. De groep beukt een uur lang ongenadig in op het publiek, maar het is geen alles verwoestende orkaan die iedereen meesleurt in een krankzinnige draaikolk.

Wanneer Isis teruggeroepen wordt voor bisnummers slaagt de groep er uiteindelijk toch nog in om een hele zaal volledig onder te dompelen in de eigen wereld. Ironisch genoeg is het net oudje "Celestial (The Tower)" (uit Celestial) die de laatste twijfelaars over de streep trekt, waarna "Altered Course" (uit Panopticon) de genadeslag toedient. Twee bisnummers, samen goed voor een dikke twintig minuten, hebben meer impact dan de volledige set.

Isis is deze avond dan ook degelijk zonder meer. De niet altijd even toegankelijke postmetal van de groep weet zich ook op het podium een houding te geven; al blijft het jammer dat de kracht van de groep pas in de bisronde echt tot uiting komt. Een set lang een smetteloos parcours afleggen is sowieso al een mooie prestatie, maar de enkele piek bewijst dat hier veel meer uit gehaald kon worden.

DE FOTO’S

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 4 =