Wilco :: 30 mei 2007, Vooruit

Wilco is meer dan enkel Jeff Tweedy, en dat zal u geweten hebben. Met de huidige bezetting van stuk voor stuk klassemuzikanten heeft de groep al een behoorlijke livereputatie opgebouwd, en de verwachtingen in de uitverkochte Vooruit liepen dan ook hoog op.

Het schijnbaar onuitputtelijke rumoer waarmee support act Carla Bozulich tot haar grote ontsteltenis wordt geconfronteerd, verdwijnt in een oogopslag wanneer de lichten doven en Wilco het podium betreedt. Dit is een trouw publiek: elk zieltje in de zaal vertoont een oneindig respect voor de groep. Dat komt goed uit, want Tweedy staat erop dat er gezwegen wordt tijdens zijn shows. Iedereen houdt gespannen de adem in tot de eerste noten van "Side With The Seeds" — meteen een eerste nummer van Wilco’s nieuwe — weerklinken.

Sky Blue Sky wordt reeds alom beschreven als Wilco’s rustigste album, als een getuigenis van de kalmte die Tweedy eindelijk gevonden heeft nu hij zijn paniekaanvallen en verslaving aan pijnstillers heeft overwonnen. Wat de plaat betreft, heeft deze beschrijving een zeker waarheidsgehalte; live is er van rust echter weinig sprake.

Net zoals bij A Ghost Is Born het geval was, wordt er aardig wat toegevoegd aan de nieuwe nummers. Psychedelische uitspattingen van gitarist Nels Cline, straffe drumsolo’s van Glenn Kotche en af en toe een leuk extraatje uit de vingers en knoppen van Pat Sansone, zorgen ervoor dat het nieuwe werk de set uitstekend aanvult, al klinkt het soms nog net dat beetje te vooraf uitgedacht. Er zijn echter ook de verrassende uitvoeringen van "Walken" en "Hate It Here", die door middel van een opgewekte piano-intro, een swingend gitaarakkoordje en een simpel folieke hier en daar, de amusementswaarde van het optreden stante pede de hoogte in jagen.

De echte hoogtepunten zijn echter nog steeds de zogenaamde Wilco-klassiekers, welke vaak nog straffer klinken dan op het gelauwerde Kicking Television. Wie hiervoor met de eer mag gaan strijken blijft onbeslist, al verdient Glenn Kotche ongetwijfeld zijn deel. "I Am Trying To Break Your Heart" opent met een van Kotche’s ongeëvenaarde drumsolo’s, en wanneer de rust herwonnen is, krijgt het refrein wat extra schwung van de kleine cimbaaltjes. Mooier dan ooit tevoren. Net zoals "Misunderstood" trouwens. En "Via Chicago". En "A Shot In The Arm"… Naarmate ze de nummers langer spelen, klinken ze minder ingestudeerd en komt het plezier bovendrijven.

Wilco is goed op dreef, en zelfs Tweedy durft hier en daar een teken van pure fun te uiten. Hoewel hij, in tegenstelling tot zijn ongegeneerde muzikanten, wat ongemakkelijk op het podium lijkt te staan, beweren zijn spel, maar ook zijn conversaties, iets anders. De onmiskenbare glimlach die tijdens uitgesponnen outro’s op zijn gezicht verschijnt, en de droge humor die hij tussendoor te berde brengt, getuigen van het plezier dat ook Tweedy erin heeft om weer op het podium te staan. Een plezier dat unaniem gedeeld wordt door het publiek.

Het kan echter niet allemaal drum- en gitaargeweld zijn; ook rust, genegenheid en zelfs ontroering passeren de revue. Want ontroerend is het om te horen hoe een volle Vooruit op vraag van Tweedy het wondermooie "Jesus Etc." meezingt. Zo stil dat er geen enkele kans is om de man zelve te overstemmen. Kippenvel, en het eerlijkste bewijs van het respect dat de groep hier verdiend krijgt.

De band doet zijn livereputatie alle eer aan, en voegt er nog een schep energie aan toe. Wie beweert dat Wilco met Sky Blue Sky soft geworden is, of dat Tweedy zijn touch samen met de paniekaanvallen verloren heeft, behoort duidelijk niet tot de gegadigden die deze avond in de Vooruit aanwezig waren. Gelukkig krijgen zij een herkansing op het Dourfestival, waar Wilco op 15 juli deze krachttoer zonder twijfel zal herhalen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 3 =