Wilco

Er wordt vaak gediscussieerd hoe belangrijk een stad
als Gent is. Aan deze belangrijkheid mocht woensdagavond niet
getwijfeld worden toen de Amerikaanse alt.countrygroep Wilco er
vertoefde en een uitverkochte Vooruit hen met open armen mocht
ontvangen. Het moet niet altijd Brussel zijn.

Het dateert van 2004 – toen Schueremans nog wist hoe hij een
degelijk Wechterprogramma moest opstellen – dat Wilco nog voet op
Belgische bodem zette. Nu is het al drie jaar later en er is
ogenschijnlijk veel veranderd. Weinig tot geen spanningen meer
tussen de groepsleden, er werd komaf gemaakt met verslavingen aan
verdovende middelen én een nieuwe plaat zag het levenslicht.
Sky Blue Sky
werd op gepolariseerde reacties onthaald, gaande van “slappe kak”
tot “Het beste sinds Yankee Hotel Foxtrot!
Woensdagavond viel van dat eerste gelukkig niets te merken, van dat
laatste des te meer.

Voor we ons konden overgeven aan Jeff Tweedy en de zijnen, fleurde
Carla Bozulich het podium op. Opgepast, opfleuren
is een te sterk eufemisme voor hetgeen haar show maar was. Het
publiek had helaas geen boodschap aan het experimentele opwarmertje
van Bozulich en liet dit dan ook duidelijk merken. Op haar beurt
reageerde Bozulich hierop met een ongetwijfeld welgemeende
“Shut the fuck up!”. Ze bewees wel dat ze kloten heeft,
maar dat was dan jammer genoeg het enige waar ze in slaagde.

Dan deden die van Wilco toch heel wat meer moeite om hun status van
genrepioniers te bevestigen en de gunsten van het publiek voor zich
te winnen. Met meesterwerken als ‘Summerteeth’ en ‘Yankee Hotel
Foxtrot’ op hun palmares zit de groep op eenzame hoogte als het
erop aankomt onze favoriete adultrockers uit te kiezen.
De set werd gestart met het tromgeroffel van ‘Side with the Seeds’,
gevolgd door ‘You Are my Face’. Beide nummers van de nieuwe plaat
werden op eminente wijze gebracht. Het enthousiasme van het publiek
maakte duidelijk dat de zuurpruimen waren thuisgebleven en dat
Wilco’s nieuwste geesteskind wel degelijk top notch
is.
De enkele nostalgici die toch hoopten op een nostalgische terugkeer
naar de periode vóór A Ghost is Born
klaarden helemaal op wanneer ‘I Am Trying to Break your Heart’ werd
ingezet, gevolgd door het energieke ‘Kamera’ en het zoete ‘Muzzle
of Bees’. De vele hoofden (en bepaalde ledematen) die geestdriftig
meebewogen op de ijzersterk neergezette versie van ‘Handshake
Drugs’ waren net geen pleidooi voor het legaliseren van softdrugs.
In het drugsmilieu blijvend, bezorgde ‘Shot in the Arm’ ons verder
nog een fraaie trip waarin Tweedy’s zangcapaciteiten meer dan ooit
beklemtoond worden.
Bij het horen van de eerste noten van ‘Impossible Germany’ rees de
vraag of de groep het sublieme gitaarwerk even indrukwekkend zou
kunnen brengen als op plaat. Gitarist Nels Cline nam de groep op
sleeptouw en het resultaat was meer dan verheven. Ons wat adempauze
gunnend werd een beroep gedaan op slide guitars om het sublieme
‘Sky Blue Sky’ en ‘Shake It Off’ te spelen – beiden pareltjes van,
jawel, alweer die laatste plaat.

Bij het horen van het fantastische ‘Hummingbird’ en het
wondermooie, hartverscheurende ‘Jesus, etc.’ wisten we meteen weer
waarom we ooit van Tweedy zijn gaan houden. Om de sfeer toch niet
té emotioneel geladen te maken, werd uitgepakt met ‘Walken’, een
luchtig nummertje dat Tweedy vulde met komische gestiek en mimiek –
de hele avond ging hem als subtiele grappenmaker trouwens bijzonder
goed af. Afgesloten werd er met ‘I’m the Man Who Loves You’, waar
we een afscheidsboodschap aan leken te hebben. Blijkbaar waren wij
niet de enigen die er geen genoeg van konden krijgen, want Wilco
zette met ‘The Late Greats’, ‘Via Chicago’ en een fenomenaal
‘Spiders (Kidsmoke)’ de zaal nog even in lichterlaaie. Wanneer ze
voor de derde keer ten tonele kwamen, werd een heel mooi ‘Hate it
Here’ en ‘Heavy Metal Drummer’ afgeleverd. ‘Misunderstood’ zorgde
voor een apotheose der apotheosen met geweldige bombast die
uiteindelijk uitvloeide in de emotionele rollercoaster van
‘On and On and On”, waarna we met spijt uit het wagentje stapten op
het einde van de rit.

Indien u door omstandigheden dit optreden moest missen, resten u
nog twee mogelijkheden. Ofwel luistert u straks naar ‘Kicking
Television (live in Chicago)’ en doet u een beroep op uw fantasie,
ofwel koopt u alsnog een Dour-ticket. Want daar zal Wilco
ongetwijfeld ook de pannen van het dak spelen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + dertien =