Elliott Smith :: New Moon

“Oh man, what a plan, suicide” zingt Elliott, geboren
Steven Paul, Smith in ‘Georgia, Georgia’. Bijna vier jaar na zijn
plotse dood weet nog altijd niemand wie Smith twee keer in de borst
stak op die fatale 21 oktober. Wellicht zal dit ook zo blijven. Dat
neemt niet weg dat de wereld Elliott Smith heeft omarmd en dat had
niets met zijn overlijden te maken. Elliott Smith heeft zijn
bekendheid grotendeels te danken aan Gus Van Sant, die als fan van
de eerste albums Smith om muzikale medewerking vroeg voor zijn film
‘Good Will Hunting’. Het was pas toen ‘Miss Misery’ genomineerd
werd voor de Golden Globe Awards en Smith (na enige overreding) het
nummer live bracht op de oscaruitreiking, dat hij van underground
indie-artiest plots door de wereld ontdekt én geliefd werd.
Intussen waren we 1998, tevens het jaar waarin Smith overstapte
naar de major Dream Works om er ‘XO’ en later ‘Figure 8’ in te
blikken.

Voor het materiaal van ‘New Moon’ keren we een hoofdstuk verder
terug in het leven van de indieheld. Alle 24 songs op dit
dubbelalbum zijn opgenomen tussen 1994 en 1997, toen Smith
aangesloten was bij het indielabel Kill Rock Stars. Het was een
periode waarin het melancholische leven van Smith nog niet beheerst
werd door heroïne, alcohol en psychische problemen. Het gros van de
songs op ‘New Moon’ werd opgenomen tijdens de sessies voor zijn
tweede soloalbum ‘Elliott Smith’ (1995) en zijn beste plaat
‘Either/Or’ (1997). Een handvol nummers uit dezelfde periode is
afkomstig van een radiosessie en een aparte opname.

Geheel in de lijn van eerder verschenen werk uit deze levensfase,
treffen we hier voornamelijk een Elliott Smith aan die zichzelf op
akoestische gitaar begeleidt en is van de latere, meer gevulde, op
‘From A Basement On The Hill’ zelfs psychedelische klank niets te
merken. De ongeschreven wet dat de eerste schijf op een dubbelalbum
meestal sterker is dan de tweede, vinden we ook hier bevestigd.
Gelukkig is het materiaal op ‘New Moon’ geen verzameling
afdankertjes geworden, maar had het grootste aantal van de songs
gerust een plaats verdiend op Smiths studioalbums. Het mooie
liefdesliedje ‘Angel In The Snow’ is een geslaagde opener, die alle
elementen van het typische Smith-nummer bevat: een origineel
gitaardeuntje, een ingehouden, melancholische sfeer en zijn erg
herkenbare, licht hese stem.

Hier en daar wordt van deze standaardstructuur afgeweken. Zo is er
af en toe plaats voor energie en vastberadenheid. Al aan het
zenuwachtige gitaarspel kan je vermoeden dat ‘High Times’ zal
losbarsten. Verwacht geen demonisch hellevuur. Het blijft immers
Elliott Smith. Ook ‘Riot Coming’ zit vol verbetenheid, gezien de
titel en lyrics (“A punch in the stomach makes sons into
daughters”
) geheel logisch. ‘Big Decision’ moet een van zijn
snelste songs tout court zijn. Samen met ‘Georgia, Georgia’ en
‘Seen How Things Are Hard’ behoort het tot de betere nummers op de
tweede schijf. Het zijn beide songs die ‘Either/Or’ net niet hebben
gehaald, maar zeker niet minder goed hadden gemaakt. In het
oorspronkelijke plan van Kill Rock Stars om een uitgebreide versie
van dit juweeltje uit te brengen, waren deze er beslist bij
geweest.

Bij de pareltjes op ‘New Moon’, en nu keren we terug naar schijf 1,
behoort ook ‘Thirteen’, een cover van Big Star/Alex Chilton die
Smith graag live bracht maar die nooit verschenen is. Met
“Won’t you let me walk you home from school” wordt
onmiddellijk duidelijk dat de titel naar een leeftijd verwijst. Het
is een van die covers die Smith meesterlijk brengt, net als vele
Beatles songs die gretig hun weg door het web vinden. ‘New Monkey’,
met drum en elektrische gitaar, is opvallend aanstekelijk en
verdient een plaatsje op de Smith best of die er volgens
zijn nazaten en rechtenhouders misschien nooit zal komen. Het begin
van ‘All Cleaned Out’ heeft eigenaardig genoeg wat weg van een
trage Green Day. Toch verliest het nergens de zachtheid die Smith
definieert. ‘First Timer’ is dan weer zo’n klassieke, van weemoed
doordrenkte ballade waarvoor zelfs de meest hardvochtige
droogstoppel een stap opzij zet.

Alles gewikt en gewogen haalt ‘New Moon’ het constante niveau van
Smiths betere platen ‘Either/Or’ en ‘XO’ niet. Toch bengelt de
dubbelaar zeker niet achteraan. Integendeel. Voor deze collectie
niet uitgebracht materiaal wil de gemiddelde huidige
singer-songwriter gerust een klein fortuin neertellen. Een mooie
collectie van een van de beste songschrijvers van zijn tijd. Iets
zegt ons dat er nog zullen komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 4 =