De mens is een dier dat zich van zijn eigen sterfelijkheid bewust is en dat probeert te vluchten zodra het kan. Geestesrijke dranken verdoven de geest, luidruchtig geschater overstemt wie om antwoorden vraagt, en hard lawaai doodt elke twijfel. De mens is geen dier dat met zichzelf geconfronteerd wil worden.
En toch zoekt de mens gelegenheden op waarbij de stilte overheersend wordt en de eigen gedachten door het hoofd schallen. De eenzaamheid van wouden en zeeën nodigt uit tot poëtische bespiegelingen, en de nacht geeft aan het individu een besef van nietigheid. In die sferen van gelatenheid zweeft ook het duo Stars Of The Lid nu al een slordige tien jaar (de groep debuteerde in 1995 met Music For Nitrous Oxide). Na het meesterwerk The Tired Sounds Of Stars Of The Lid uit 2001 volgde onmiddellijk het coda Avec Laudenum, waarna het oorverdovend stil werd rond de groep, alsof alles gezegd was.
Toch zat het duo achter de groep niet helemaal stil, Brian McBride bracht When The Details Lost It’s Freedom uit, terwijl zijn kompaan Adam Wiltzie onder meer verder werkte onder de naam Dead Texan en naar Brussel (af en toe wat chauvinisme kan geen kwaad) verhuisde. Na vijf jaren keert de groep voor een derde keer terug met een dubbelalbum (ook The Ballasted Orchestre uit 1997 was over meerdere dragers verspreid), en opnieuw is het balanceren op de slappe koord tussen genialiteit en pretentie.
Stars Of The Lid mag zich met recht en rede tot de grootheden van de ambient en minimale electro rekenen. Doorheen de verschillende albums (zeven ondertussen) blijft de groep het begrip klank in vraag stellen en blijft geen kans onbenut om de gekende waarheden op zijn kop te zetten. De pracht van de songs ligt niet zozeer in wat ze zeggen als wel in wat ze bij de luisteraar teweegbrengen. Een album van Stars Of The Lid laat zich niet zomaar kennen of definiëren.
De titel zegt het eigenlijk al: Stars Of The Lid And Their Refinement Of The Decline. In de langere nummers wordt vaagweg nog een schijn opgehouden, maar eigenlijk gelooft niemand er nog in, de groep nog het minste van al. De klanktexturen worden verder uitgediept en verfijnd, tot het verval van de song op zich haast voelbaar wordt. De geesten van Eric Satie en David Lynch ten tijde van Twin Peaks jagen nog steeds hun adem door de songs en de warme geluiden echoën een bevreemdende afstandelijkheid. Het lijkt wel alsof er watten gepropt worden in de monden en oren, waarna iedereen zich in een glazen omhulsel hult, alvorens voorzichtig contact te maken.
Het is het moment tussen dromen en waken, tussen de eerste oerschreeuw en de laatste wanhoopskreet, dat gevat wordt in geluidsfragmenten van ongelijke duur maar met éénzelfde boodschap, een boodschap die zich niet laat vertalen naar herkenbare begrippen. Wat "humbug" of je reinste onzin is voor wie het eigen denken afsluit van alles wat aan de poten van het verstarde denken zaagt, is grootsheid voor wie in een zandkorrel de oneindigheid ziet. Net zo is Stars Of The Lid And Their Refinement Of The Decline pretentieus en onzinnig voor wie gelooft in structuren, maar geniaal voor iemand die alle kaders overboord heeft gegooid.
Maar de ware vrijdenker weet dat geen van beiden gelijk heeft; Stars Of The Lid staat buiten definities en creëert een gevoel dat bij elke beluistering en bij elke gemoedstoestand anders is. Stars Of The Lid And Their Refinement Of The Decline is een confrontatie waarbij de uitkomst niet op voorhand vastgelegd kan worden. Het album laat zich gemakkelijk overstemmen maar evengoed laat het zich nooit het zwijgen opleggen. Het is net als het denken steeds aanwezig.
