Naglfar :: Harvest

Line-upwijzigingen houden vaak in dat bands qua stijl lichtjes een
andere koers inslaan. Nogal wat fans van Naglfar werden dus een
tikkeltje nerveus en argwanend toen deze Zweden na het uitstekende
‘Sheol’ aankondigden dat de zanger zich voortaan uitstluitend wou
richten op zijn studies en werd genoodzaakt de band te verlaten.
Bassist Kristoffer Olivius nam vocaal de fakkel over waardoor een
vacature in de band vrijkwam. De onbekende Morgan Lie maakte het
black metal vijftal weer compleet. Dat de vrees van de fans bij
deze wissel ongegrond was, werd bewezen met het fantastische
‘Pariah’. Een snoeiharde, melodieuze en moddervette blackmetalplaat
zoals we die erg graag horen. Anno 2007 zoekt Naglfar bevestiging
met ‘Harvest’, een nieuwe plaat die zelfs de hoogst gespannen
verwachtingen moeiteloos inlost.

Vanaf de eerste noot wordt duidelijk dat Naglfar nog steeds uit het
vaatje tapt waar andere furieuze blackmetalbands als Setherial en
Keep of Kalessin graag hun beker onder zetten. Ook dit is een
collectief dat kan blijven rammen tegen 200 per uur zonder in
herhaling te vallen of vervelend te klinken. Hun aanpak, met vrij
refreingerichte teksten, vind je niet zo heel veel in dit genre.
Een aantal groten zoals Dissection en Satyricon hebben dit in het
verleden ook al gedaan en laat ons duidelijk zijn: Naglfar mag in
een adem en zonder stotteren met deze bands genoemd worden. Hun
refreinen zijn namelijk zeer sterk opgebouwd en klinken soms zelfs
catchy, zonder dat er ook maar iets aan agressiviteit wordt
ingeboet.

Een andere discipline waar Naglfar beresterk in is, is
riffing. Dat bewezen ze al met de geniale riff van ‘The
Perpetual Horrors’ en met opener ‘Into The Black’ is het ook hier
prijs. De gitaren huilen als wolven bij volle maan, de drums rammen
als helse donderslagen en het gekrijs van frontman Kristoffer
Olivius gaan door merg en been. Aan het begin van ‘The Darkest
Road’ krijgen we een scream te horen die volgens ons ontsnapt is
uit Cradle of
Filth
s ‘Dusk and Her Embrace’. ‘Odium Generis Humani’ vertoont
dan weer lichte gelijkenissen met het werk van Belphegor, al is het
muzikaal hier allemaal een tikkeltje nerveuzer. Toch blijft Naglfar
zijn roots trouw. Ondanks raakvlakken met Setherial, Keep of
Kalessin, Belphegor en god weet wat nog allemaal blijft de
luisteraar het gevoel hebben dat hij/zij naar een band met een
eigen smoel aan het luisteren is.

Dit is een plaat die tot de allerlaatste minuut topkwaliteit biedt,
en als afsluiter worden we zelfs nog even getrakteerd op een zeven
minuten durend meesterwerkje. De titeltrack is het enige mid-tempo
nummer op dit album en hier gooit de band voor het laatst zijn
sterkste wapens in de strijd: staalharde riffs en goede lyrics.
Puur genieten.
Met ‘Harvest’ heeft Naglfar weer een knaller bij elkaar geschreven
die door vele liefhebbers van het genre zal geapprecieerd worden.
De Zweden laten zien dat ze bekendheid en aanzien waardig zijn. En
nu maar hopen dat ze ook gevraagd worden op het Desselse Graspop,
zodat ook wij deze blackmetal genieën eens live aan het werk kunnen
zien.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 15 =