The Black Keys + The Black Angels

blackkeys.jpgThe
Black Keys houden van België. Vier maanden na hun optreden in de AB
stond het duo in de Gentse Handelsbeurs. Dan Auerbach en Patrick
Carney hebben een uitstekende livereputatie. Het was dus geen
verrassing dat het publiek talrijk opgekomen was, klaar voor een
stevige portie bluesrock.

Voor het zover was, mochten de aanwezigen eerst wat genieten van
The Black Angels, een zestal uit Austin, Texas. Nu
ja, genieten. De looks hadden ze wel (zanger Alex Maas zouden we
niet graag tegenkomen in een donker steegje), en hun lichtjes
psychedelische songs begonnen ook vaak veelbelovend, maar eindigden
altijd op dezelfde manier: de band rockte zich suf en Maas slaakte
een paar kreetjes in de microfoon. Het resultaat was een
nietszeggende brij waar geen enkel instrument meer in te herkennen
viel, mede omdat de muziek veel te luid stond. God en onze buren
weten dat wij houden van wat volume op z’n tijd, maar er zijn
grenzen.

Het leuke aan het voorprogramma was dat het na twintig minuten al
voorbij was. Een half uur later betraden The Black
Keys
het podium, trapten af met ‘Just Got To Be’ (het
openingsnummer van ‘Magic Potion’, hun jongste cd) en meteen kreeg
het publiek waar het voor gekomen was. Geen moertje van hun
instrumenten dateert van na de jaren zestig, en dat hoor je aan de
muziek. De geest van Jimi Hendrix waarde rond op het podium, en die
authenticiteit had ook veel oudere bluesfans naar Gent gelokt.
Ondanks, of misschien wel dankzij hun vintage-waarde klinken hun
nummers heel fris, en zal je ver moeten zoeken om een gelijkaardige
groep te vinden. Vergelijkingen met The White Stripes
zijn Auerbach en Carney ondertussen al moe gehoord, maar eigenlijk
is dat de band waarmee je The Black Keys nog het best kan
vergelijken, vooral qua ruwe live-sound dan.

Begrijpelijkerwijs bestond de set voor een groot deel uit nummers
van de vorig jaar verschenen cd. Hoewel Magic Potion door
sommigen als hun minst goede wordt gezien (lees er maar eens de
recensie op deze site op na), waren het vaak net deze nummers die
op het meeste applaus konden rekenen. Neem nu ‘Your Touch’, dat in
Gent veel beter klonk dan op plaat, en dat het gretig headbangende
publiek maar al te graag meebrulde. Ook ouder werk ging er vlotjes
in, zoals ‘Girl is On My Mind’, dat u misschien kent van de
Victoria’s Secret-reclame. O, u had meer oog voor Heidi Klum.

De heren op het podium schenen zich ook uitstekend te vermaken,
getuige hun enthousiasme tijdens de momenten waarop ze all the
way
gingen. Auerbach haalde uit z’n gitaar soms klanken
waarvan we het bestaan niet eens vermoedden, terwijl Carney
blijkbaar een poging leek te ondernemen om z’n drumstel kapot te
slaan. De erg volle sound deed je vergeten dat de groep slechts uit
twee muzikanten bestaat, iets wat ze gemeen hebben met -alweer- The
White Stripes.
‘A classy joint’, zo noemde Dan Auerbach de fraaie
Handelsbeurs. Dat The Black Keys ons toch het gevoel konden geven
dat we ons in een rokerig achterzaaltje in het midden van de Deep
South bevonden, was een hele verdienste.

Toch zagen we geen onvergetelijk optreden. Echt vernieuwend is hun
muziek al een hele tijd niet meer. Niet dat we ooit verwachtten dat
ze ons zouden verrassen met een Tiga-achtige electroplaat, maar hun
trucjes raken een beetje uitgewerkt. Ook live werden we niet écht
van onze sokken geblazen, daarvoor waren niet alle nummers even
creatief en origineel.

The Black Keys brachten wat van hen verwacht werd: een oerdegelijk
optreden. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 10 =