Explosions in the Sky + Confuse the Cat

Ze zijn wereldberoemd, met z’n vieren, maken postrock, komen uit
Texas en zijn zeer geliefd in België. Juist, u weet wel wie. Het
was intussen al even geleden dat Explosions in the Sky de baan op
ging en hoewel we collectief de nieuwe plaat al wat
minder vinden dan de vorige twee, was de AB al een hele poos (te)
uitverkocht. Uiteraard. Iedereen houdt van deze sympathieke
Amerikanen. Of moeten we zeggen: ‘hield’?

confusethecat.jpgMaar eerst naar het voorprogramma. Gevraagd worden door
Explosions in the Sky, het moet toch een boost geven. De eer viel
te beurt aan Confuse the Cat, ook wel een van de
meest Britse onder de grotere Belgische bands. Van een ‘grotere’
Belgische band verwachten we een groots optreden. Ons mentaal
schema begon dan ook volgens planning want Confuse the Cat stelde
niet teleur.
Geert Plessers en zijn mannen hadden er zin in; we zagen een snedig
en overtuigend postpunkcollectief. Inderdaad, postpunk, of vissen
uit de vijver van de jaren tachtig en bijgevolg elementen vertonen
van The Cure, New Order en Red Zebra en klinken als Maxïmo Park en
Franz Ferdinand. Confuse the Cat speelde behoorlijk luid, wat deze
vorm van muziek alleen maar ten goede komt. Niet geheel onverwacht
kwam een ruim deel van de setlist uit We Can Do It, hun
meest recente plaat. ‘Akela’, wellicht hun bekendste nummer, zij
het zeker niet hun sterkste, paste mooi in het midden van de set,
die uitzicht gaf op een puike tweede helft waarin ‘Shockwaves’, ‘We
Can Do It’ en vooral ‘Principessa’ extreem genietbare hoogtepunten
waren. Wee dan ook degenen die ‘ja’ riepen op de vraag of iedereen
eigenlijk op EITS stond te wachten. Van ons mochten ze nog een stuk
langer in de spotlights.

explosionsinthesky.jpg Iedereen zat natuurlijk op Explosions in
the Sky
te wachten. De T-shirts gingen dan ook sneller de
laan uit dan de verkoper kon uitrekenen hoeveel hij diende terug te
geven, en in de nokvolle zaal keek iedereen toe hoe deze vier
jongens zelf hun eigen materiaal opzetten. Het respect was groot
voor deze band en je voelde dat het publiek zat te wachten op de
grote uitbarstingen, of die klappen tegen het hoofd die je even
naar een andere wereld brengen. Toch moest de AB een hele tijd
geduld oefenen, want niet alleen begon het vrij rustig met ‘Your
Hand In Mine’, het bleef ook een hele tijd behoorlijk kalm. Op de
‘boenken erop’ bleef het wachten op het tweede halfuur met
‘Memorial’, ‘Welcome, Ghosts’ en de sterke afsluiter ‘The Only
Moment We Were Alone’. Beweren dat dit laatste nummer beter
herdoopt wordt tot ‘The Only Moment We Were Impressive’, is de
waarheid te veel oneer aandoen. Toch is het niet helemaal van de
pot gerukt, want weggeblazen zijn we nooit. Daarvoor mocht het nog
wat harder, en de zachtere eerste helft ontbrak het, mede door de
veelvuldige noise, aan de ultieme subtiliteit.
De nieuwe plaat kwam verrassend weinig aan bod en de beste nummers
ervan werden dan nog eens over het hoofd gezien. Zeker ‘The Birth
and Death of the Day’, de enige nieuwe song die écht kan
concurreren met het betere EITS-materiaal, bleek een jammere
afwezige. Ook bleef de piano, nochtans op het podium en in twee van
de nieuwe nummers, onaangeraakt. Het gaf dan ook een wrang gevoel
toen de vier na een snel bedankje het podium verlieten. Ze staan er
dan wel om bekend om korte sets te spelen en nooit het podium voor
een tweede keer te beklimmen, populairder zijn ze er alleszins niet
door geworden.

Explosions in the Sky was nooit slecht. Daarvoor is de band te
goed. Als je echter hoge verwachtingen koestert, dan geraak je snel
teleurgesteld en in de zaal gehoorde reacties als ‘saai’ en ‘veel
te kort’ doen heel wat ongelukkigen vermoeden. EITS was over de
hele lijn degelijk. Niet meer. Niet minder.

Lees het
interview met Confuse the Cat!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − 8 =