Cult Of Luna + Fear Falls Burning :: 23 februari 2007, Charlatan

Dat "intelligente metal" steeds meer aanvaard wordt in ruime kring, bewijst niet alleen het bescheiden succes van Mastodon, maar ook de buzz rond groepen als Isis en Cult Of Luna. Dat het optreden van die laatste groep dan ook al enige tijd uitverkocht is, mag niet verbazen. De aanwezigen mogen zichzelf gelukkig prijzen, zelfs al is er dan een niets terzake doend voorprogramma.

Door een afspraak tussen Studio Brussel, Poppunt en café Charlatan krijgt elke laatste vrijdag van de maand een winnaar van de Demopoll de kans om op te treden in de Charlatan. En dus stond het Oost-Vlaamse The Agreement als eerste voorprogramma op de lijst. Hoe lovenswaardig het initiatief ook moge zijn, de punkrock van de groep slaat deze avond als een tang op een varken. Het publiek noch de groep wordt hiermee een plezier gedaan. Jammer, want The Agreement weet degelijke punkrock te brengen, alleen is dit daar niet de plaats of het moment voor.

Met het Belgische Fear Falls Burning start het "echte" concert. De eenmansgroep heeft al verschillende (kleinere) releases op zijn naam staan en heeft net getekend bij het Antwerpse Conspiracy Records. Met niet meer dan een gitaar en een indrukwekkend aantal pedalen wordt een logge en donderende drone opgebouwd die zich meanderend een weg zoekt tussen het publiek.

Voor het tweede nummer krijgt hij ondersteuning van Johannes Persson (Cult Of Luna). Tussen beide gitaristen ontspint zich een intrigerende dialoog, waarbij één melodielijn zich, wars van alle uitbarstingen, staande weet te houden. Met een grandioze finale van steeds luider wordende feedback wordt de set afgesloten. Twee lang uitgesponnen nummers, meer heeft Fear Falls Burning niet nodig om een volgelopen Charlatan te overtuigen of af te stoten, naargelang de persoonlijk smaak. Liefhebbers van ambient-metaldrones weten in elk geval welke groep in de gaten gehouden mag worden.

Het Zweedse Cult Of Luna schittert zo mogelijk nog meer in non-communicatie dan Fear Falls Burning: een hele set lang wordt er geen gebenedijd woord gewisseld met het publiek. Maar dat stilzwijgen wordt ruimschoots gecompenseerd door een knappe set waarbij de ene dreun na de andere uitgedeeld wordt. Het zeskoppige collectief (op de platen zijn ze zelfs met acht) heeft weliswaar geen nieuw album uit, maar leunt sterk op het recente Somewhere Along The Highway; zo valt onder meer een indrukwekkend "Finland" te horen.

De groep stoeit vooral in het begin van de set nog wat te veel met onnodige elektronica, maar krijgt gaandeweg steeds meer grip op het hele gebeuren. Loeiharde gitaren en donderende, afgebeten drumslagen worden afgewisseld met atmosferische gitaarstukken en verstilde drums. Zanger-gitarist Johannes Persson brult zich een weg door de set, die herinneringen oproept aan Amen Ra. Net zoals het West-Vlaamse collectief bewandelt immers ook Cult Of Luna de grens tussen sludge en postmetal, al is het postgebeuren hier iets prominenter aanwezig.

Geen moshpits dus, maar wel een ritmisch meeknikken met de infernale klanken die de Charlatan deze avond vullen. Slechts een enkele keer valt er een stilte tussen de nummers, wanneer een zachtere passage zich aanbiedt, maar los daarvan krijgen het publiek en de groep geen enkele kans om zich — al was het maar even — los te rukken uit dit exorcismeritueel dat paradoxaal genoeg ook bezwerend is. Bisnummers zijn — alle geroep en applaus ten spijt —dan ook uit den boze: het zou de opgebouwde sfeer alleen maar tenietdoen.

Postmetal, sludge, metaldrones, … de terminologie raakt steeds meer uitgebreid en diffuus, maar de kwaliteit blijft. Dat is deze avond opnieuw duidelijk geworden dankzij Fear Falls Burning en Cult Of Luna. Wie nog steeds gelooft dat metal enkel geschikt is voor zich laveloos zuipend hersendood tuig, heeft zich dan ook opnieuw niet de moeite kunnen getroosten om voorbij het eigen hokje te kijken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 4 =