Nicole Willis And The Soul Investigators :: Keep Reachin’ Up

Of het nu gaat om muziek, literatuur, televisie of het soort lolbroek dat ieder wel ergens in z’n omgeving heeft vegeteren: niets zo irritant als een slappe imitatie. Soul is zo’n genre waar artiesten maar al te vaak niet beter weten dan de helden van het genre nog maar eens eer te bewijzen. Bij Nicole Willis is dat niet anders, al gebeurt het bij deze soul sista wel met hopen stijl en (een beetje) verbeelding.

Keep reachin’ Up is zo’n sleeper hit. Het derde album van Willis werd al eens uitgebracht aan het einde van 2005, maar men achtte de tijd nogmaals rijp voor een shot soul. We vermoeden echter dat de plaat nooit echt zal aanslaan, al hebben de kwaliteiten van Willis en haar collega’s daar niets mee te maken. Het is zelfs straf om eerst volledig overtuigd te worden van de authenticiteit van Keep Reachin’ Up, en achteraf te ontdekken dat het begeleidende The Soul Investigators een tienkopige Finse band is, en welluidende figuren als Jukka Sarapää (drums), Antti Määtänen (piano), Petri Toikkanen (gitaar) van jetje mogen geven. Willis is getrouwd met lokale held Jimi Tenor (die hier en daar meetoetert) en is erin geslaagd een band rond zich te verzamelen die niet onder hoeft te doen voor de slick brothaz van Detroit.

Keep Reachin’ Up werd in de pers vaak beschouwd als een ode aan Motown, en terwijl dat label zeker de grootste invloed op Willis geweest lijkt te zijn, is er wel degelijk meer aan de hand. Een aantal van deze songs hebben de springerige pop-feel van de songs die Martha Reeves & The Vandellas, The Supremes en The Four Tops bij het label uitbrachten (al is er geen enkel bij dat de genialiteit van “(Love Is Like A) Heat Wave”, “Where Did Our Love Go?” of “I Can’t Help Myself” haalt), maar nu en dan worden er kleine uitstapjes gemaakt naar het zuiden, of de steden die een paar jaar later zouden zorgen voor een rauwere variant met een forse scheut funk. Willis klinkt wat braafjes en te gemanierd om de strijd te kunnen aanbinden met Sharon Jones, het enige soulkanon dat ons de voorbij jaren van onze sokken wist te blazen, maar ze heeft wel meer kunstjes onder de knie.

Eerste single “If This Ain’t Love (Don’t Know What It Is)” zegt eigenlijk alles. Als song heeft het niet veel om het lijf: het is repetitief, ritmisch zo simpel als maar kan, en voorzien van een tekst die een driejarige had kunnen bedenken, maar het gaat hier om functionaliteit. Er wordt geen noot, geen blazersaccentje, geen seconde en geen veelbelovende blik verspild. De song klinkt daardoor traditioneel en tijdloos. Enkele van de songs zijn ook voorzien van strijkersarrangementen (door Pekka Kuusisto!), maar ook daar wordt dosering gerespecteerd: in opener “Feeling Free” klinkt het alsof Shaft the bad mother elk moment kan binnenwippen, maar tijdens “My Four Leaf Clover” waan je je in het gezelschap van een meidenband. Dat producer Didier Selin de bijnaam “Baby Spector” draagt, is niet verwonderlijk.

Die frisse old school-tracks zijn het beste wat deze plaat te bieden heeft: “A Perfect Kind Of Love” en het belachelijk aanstekelijke “Invisible Man” (blijf daar onbewogen onder en we verwedden er een arm op dat u de hele dag luistert naar Sloveense postrock) met z’n pianogetinkel en falsetto backings is het soort popperfectie waar ze ons steeds mee mogen lastigvallen. De twee “zwoele” tracks op het album, “Blues Downtown” en “No One’s Gonna Leave You” hadden wat ons betreft dan weer wat korter gemogen, al vallen ze in het gezelschap van goed spul als de titeltrack (daar is James Brown!) en groove machine “Holdin’ On” (de Booker T. & The MG’s van Melting Pot!) best mee.

Keep Reachin’ Up mag dan wel tot de nek begraven zitten in de soultraditie, toch is dit niet enkel voor nostalgici: Willis & Co. leggen door deze tien songs een bijna foutloos parcours af, en het feit dat er geen enkele uitschieter te ontdekken valt die het haalt van de grote sixtiesklassiekers wordt ruimschoots gecompenseerd door een gemiddelde kwaliteit die ook in de gouden jaren van het genre meer dan overtuigend zou zijn geweest. Van plan om soul te verkennen via een hedendaags achterpoortje? Hier is uw kans.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 16 =