Arno :: Jus De Box

Noenkel mag dan ondertussen al op jaren zijn, noenkel heeft er hodverdomme nog altijd goesting in. Op zijn 32ste plaat (aldus de tellingen van de platenfirma) bewijst Arno dat hij nog altijd in gloeiende bloedvorm is.

Nochtans begint een mens langzamerhand wel eens genoeg te hebben van de karikatuur Arno. Het eeuwige de geile oude bok uithangen, de halfdronken pose,… maar ach: bestaat rock’n roll niet puur en alleen bij gratie van de uitvergroting? En tot spijt van wie ’t benijdt is l’Ostendais binnen deze landsgrenzen nog altijd de beste incarnatie van dat begrip: een Herman Brood die net aan de juist kant van de potsierlijkheid blijft. En die vooral geweldige muziek blíjft maken, want ook Jus De Box is er weer boenk op.

Jus De Box: een jukebox met een hoek af, zoals dat in het universum van Arno hoort. Alle stijlen die de chanteur de charme de afgelopen decennia bestreek worden nog eens samengebald. Een inventaris, zoals hij het zelf noemt. Of een staalkaart: voor elk wat wils en van hot naar her en weer terug.

Het moest harder dan voorganger French Bazaar. En dus zocht Arno een nieuwe drummer. Achttien werden er uitgeprobeerd, één goede vond hij. Bij Triggerfinger dan nog. Het is dan ook het meppen en hameren van Mario Goossens dat Jus De Box de rauwe energie geeft die je niet meer verwachtte op de plaat van een 58-jarige.

Smérig is het woord om "I’m Not Into Hop", de samenwerking tussen Arno en de Franse rapper Faf Larage, te omschrijven: gruizige gitaar, een loodzware betonnen beat… het had "Come With Me" van Puff Daddy kunnen zijn, maar het is stuk-ken vetter en aanstekelijker. Naast "swingend" kunnen die twee laatste termen overigens ook worden toegepast op de wel erg leuke single "Mourir à plusieurs".

Hier en daar wordt de grootstadsfunk van T.C. Matic opnieuw van onder het stof gehaald (ziet er nog heerlijk fris uit zelfs). "Enlève ta langue" stompt, scheurt en kraakt met de hoekige heupswing en rakelt zo de herinneringen aan "Putain putain" weer op. "Een boeket met pisseblommen" is van hetzelfde knarsetandende laken een pak, maar heeft net iets te weinig om het lijf om echt te bekoren. Op de soundtrack van Ex-Drummer zal het daarentegen ongetwijfeld wél werken.

"Hit The Night" is razende Admiral Freebeerock à la facon van The Faces, maar dan van iemand die met recht en rede dat soort jaren zeventig rock opnieuw mag opzoeken. Het swingt en scheurt, klopt met de tekst: de neiging om meteen zelf de vrienden bijeen te fluiten en juichend het nachtleven in te duiken is groot. En ook het jolijt van "Miss Amérique" (die denderende ritmesectie!) belooft voor een spannend nachtje stappen, in tegenstelling tot het wat flauwe "Les filles de mon quartier".

Le Plus Beau kan meer dan stevig rocken, een trage gaat hem nog net zo goed af. "Help Me Mary/Reviens Marie" is bezwerend, in "Jusqu’au bout" belooft de Lonesome Zorro voor één keer eeuwige liefde. "Douce" is het overbodige walsje, "Red Lipstick" staat ook maar nodeloos de tracklist te verlengen en vraagt nog even om de skiptoets.

Arno mag dan richting de soixante gaan, Jus De Box is een plaat die bruist van de jongensachtige levenslust. Aan de concertagenda te zien (AB! Vorst!) zijn de theaterzalen ook gelaten voor wat ze zijn. Het ziet er naar uit dat noenkel het stomendste is wat dit jaar van eigen bodem gaat komen. Let’s hit the night, indeed.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + zes =