Little Barrie :: Stand your Ground

Barrie Cadogan, spilfiguur van het Londense trio Little Barrie,
bespeelt de elektrische gitaar. Geen wereldnieuws uiteraard als je
weet dat pakweg 95 procent van alle bands het vermaarde stukje
instrument in hun rangen hebben. Een halve eeuw nadat de eerste
versterkte gitaar het levenslicht zag, hoor je echter nog maar
weinig meer haar geluid in een zuivere vorm. Zware distortion, een
combinatie van flanger, delay en reverb, of een leger aan blieps en
clicks verrijken maar maskeren ook al te vaak de warme sound van
deze zessnaar. Niet zo dus bij Little Barrie. De Gibson wordt er
gewoon een lampenversterker ingeplugd en het resultaat daarvan
levert hun tweede niet onaardig plaatje bluesfunk op: ‘Stand your
Ground’.

Little Barrie moet het vooral hebben van funky gitaarriedels,
geschraagd door dito drumwerk en een hoogst onopvallende baspartij,
dit alles gegoten in een ‘twelve bar’ bluesschema. Het tweede
nummer, ‘Love You’, voegt daar nog eens een refrein om u tegen te
zeggen aan toe dat uitblinkt in eenvoud en schittert in
aanstekelijkheid. Bovendien vergast het einde van deze song de
luisteraar nog op een stukje Stevie Ray Vaughan après la
lettre
. Helaas is de solo voorbij nog voor u naar de stereo
hebt kunnen hollen om het boeltje wat decibels extra te geven. Eén
van de grootste kritieken die we dan ook op deze plaat hebben, is
dat de solo’s te kort zijn. Deze jammerklacht zult u niet vaak in
recenserend Vlaanderen (en daarbuiten) horen, maar als je met je
band van een back-to-basics sound in een funkbluesjasje je
handelsmerk maakt, weet dan dat luisteraars wél bereid zijn en er
vaak zelfs op gebrand zijn het betere soleerwerk een oor te geven.
Cadogan kan nochtans verdomd goed gitaar spelen, hoewel een
enkeling zal beweren dat hij het ‘te braaf en netjes’ houdt. De
juiste noten op de juiste plaats, that is. Wie daar niet
van houdt, laat Little Barrie trouwens beter links liggen.

Dat Cadogan niet enkel weet hoe hij zijn Gibson best verwent, maar
ook songs kan schrijven, bewijzen ‘Pin that Badge’ en ‘Pretty
Pictures’. In eerstgenoemde blijft de gitaar tijdens de strofes
zelfs merendeels afwezig – het catchy kenwijsje dat de
verschillende delen van de song bindt daar gelaten.
‘Minimalistisch’ is hier, nog meer dan bij de andere songs, het
kernwoord en de swingend strakke drums maken er een dansbaar geheel
van. In ‘Pretty Pictures’ rijden we rond in een uit de kluiten
gewassen terreinwagen door een woestijnlandschap aan afwisselend
lage en hoge snelheid (in de verte is er een feestje aan de gang).
Het ‘Cash In’ dat erop volgt, heeft dan weer een danig fijne hook
in het refrein dat je de band de enerverende mondharmonica die
tijdens de strofes net iets te uitdrukkelijk naar voren treedt al
vlug vergeeft. Toch hebben we naar het einde toe van ‘Stand Your
Ground’ het gevoel dat we het allemaal al eens eerder hebben
gehoord, en wel op de eerste helft van de plaat. ‘Just Wanna Play’
is niets meer dan een doorslagje van het – overigens meer dan ferm
gesmaakte – ‘Love You’. Ook de laatste twee nummers komen niet veel
verder dan een inspiratieloos kopiëren van de bluesfunkformule die
eerder op de plaat wél werkte. Wij hebben de shuffle-functie van
onze stereo op de cd losgelaten en het blijkt wel degelijk aan de
nummers en niet aan een te veel van hetzelfde te liggen.

Al bij al mogen we met deze ‘Stand Your Ground’ niet klagen. Little
Barrie is een trio dat het nog moet hebben van de naakte
instrumenten an sich. Instrumenten die ze op bezielde
wijze bespelen, hoewel de gitaar gerust nog dat ietsje méér mag
geven. Naar het einde van de plaat toe laten de mannen dan wel eens
een steekje vallen, een zwakkere tweede helft van een plaat maakt
daarom nog geen slechte plaat all the way. En hey, het was al weer
een tijd geleden dat een nieuwe release ons nog zo heftig aan het
gitariseren zette. Waarvoor dank.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − negen =