Little Barrie :: 10 maart 2007, Het Depot

Barrie Cadogan mag dan wel klein van gestalte zijn, geef hem een podium en zijn prestaties zijn groot. Enig minpunt van de avond is de wel erg korte set, waardoor ons bezoek aan de sixties vroegtijdig voorbij is.

In het kader van de voorbije Rockvonk-finale is het vanavond aan Nunan om het podium te openen. Hoewel de groep in die finale geen hoofdrol speelde, is een voorprogramma hier best op zijn plaats. De band amuseert zich, praat onderling, praat met het publiek en speelt ondertussen gelukkig ook wat songs, die onlangs verenigd werden op het debuutalbum Will You Dance?. "Automatic Rock ’n Roll" en titeltrack "Will You Dance" passeren de revue, en het geluk van de boomlange frontman die zich Elgrandelgado laat noemen, kan niet op als hij verneemt dat er nog genoeg tijd is voor een extra nummer. Hij dankt de verre van volgelopen zaal uitvoerig — zo erg zelfs dat we even ironie vermoeden — voor Nunan het podium vrijmaakt voor Little Barrie.

Wegens niet uitverkocht wordt er vanavond alleen gebruik gemaakt van de staanplaatsen, maar dat is allesbehalve een nadeel voor een optreden als dit. Wanneer de coulissen even opengaan, de lichten doven en de achtergrondmuziek stopt, golft het eerste gejuich tot tegen het hoge plafond van Het Depot. Het drietal dat we gemakshalve Little Barrie blijven noemen komt zelfverzekerd naar voren — in het gezelschap van het nodige bier — en zet zonder overbodige introductie "Pin That Badge" in. De aanwezige toeschouwers hadden duidelijk hun huiswerk gemaakt en kenden de teksten van het onlangs verschenen tweede album Stand Your Ground al goed.

Vanavond is niet de eerste doortocht op Belgische bodem voor het trio. In 2005 kwam Little Barrie al een debuutalbum promoten in de AB Club. Vanavond doet het dat in andere omstandigheden. Het repertoire is ondertussen verdubbeld en de vacature voor drummer is ingevuld door Billy Skinner. Aan de zangkunsten van zijn voorganger waagt Skinner zich niet, zodat Cadogan voortaan alle vocale verantwoordelijkheid op zich neemt. Oud en nieuw materiaal wisselen elkaar af: "Greener Pastures" vs. "Bailing Out", en "Long Hair" vs. "Green Eyed Fool". Belangrijker dan de songs is echter het retrogevoel: de klassieke rock-’n-rollposes, de gillende meisjes en de dansende tieners die samen met notoire bierdrinkers — inclusief wijkende haarlijn — de voorste rijen vormen.

Halfweg de set is het tijd om een eerste kogel af te vuren. Wanneer de gitaar gestemd wordt, slingeren enkele toeschouwers een liefdesverklaring richting Barrie. "Is this Romantic City? Shall we play our lovesong then?" vraagt de kleine prins. Nog voor hij van antwoord is gediend, graait hij wild naar de snaren, wat resulteert in de aanstekelijke single "Love You". Little Barrie live klinkt essentiëler, naakter. De backings en soulinvloeden zijn schaarser, het zijn de gitaaruithalen van de geroutineerde frontman die de beleving sturen. Het geluid is eenvoudig, verzorgd en aanstekelijk. Dat iemand geen fan is van de albums impliceert dus niet dat hij ook de optredens niet zal weten te appreciëren.

"Pay To Join" lijkt een finale in te zetten die het hysteriegehalte van de fans in kaart brengt — we zoeken alvast preventief de dichtstbijzijnde Rode Kruis-post om er de in katzwijm vallende tienermeisjes te stapelen — maar net dan loopt het mis. De band besluit er een punt achter te zetten, de opgewekte honger wordt slechts karig beloond met "Free Salute". En zo wordt de hoofdact van een zaterdagavondje rock-’n-roll — met nochtans een zevende dag om te recupereren in het vooruitzicht — al na een uurtje afgerond. Dat dit het laatste optreden was van een ongetwijfeld vermoeiende tournee mag een excuus zijn, maar tegelijk ook een reden om er een passend einde aan te breien.




DE FOTO’S





LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + 9 =