"Het is niet allemaal slecht wat uit Amerika komt", verzuchten politiek correcte dames en heren eens te meer dezer dagen. Het is een holle kreet die van alles kan betekenen, maar die eigenlijk enkel bedoeld is om de niet-hamburgervretende, niet-op-Bush-stemmende Amerikaan te vergoelijken en te paaien. Ook op Snowden lijkt deze boutade van toepassing.
Indiepop, indierock, indietronics, … het houdt niet op. Alles lijkt onder de noemer ’indie’ te vallen in de huidige alternatieve muziekscene. En ook al gaat men op die manier in zekere zin het hokjesdenken tegen, veel duiding geeft de term niet meer, en langzamerhand verglijdt hij in dezelfde holle-woordenkolom als voornoemde boutade. Het indie-label impliceert een afkeer van commercialiteit en heeft een hoog DIY-gehalte. Geen grote deals met gewiekste haaien, geen postercampagnes in hippe winkelstraten: indie is vooral niet van de massa.
Eenzelfde verhaal lijkt zich stilaan te gaan ontwikkelen voor het nog veel onbeduidendere prefix ’post-’. ’Post-’ staat voor toekomst en progressie, en toch refereert de postpunk in de eerste plaats aan oude helden, meer bepaald Joy Division. Albums als Closer en Unknown Pleasures inspireren heel wat gitaarbands om, als het erop aankomt, iets soortgelijks te gaan doen. En als dat dit decennium al een postpunkklassieker heeft voortgebracht, laat het dan Interpols Antics zijn.
Wat de heren en de dame van het uit Atlanta afkomstige Snowden ons met hun debuutplaat aan postpunk voorschotelen, is echter ook niet mis. Met Anti-Anti heeft dit gezelschap een plaat afgeleverd die ons doet nadenken. Over het huidige rocklandschap en over een nieuwe postpunkklassieker, bijvoorbeeld. Er zijn weinig nummers die ons zo bij ons nekvel grijpen als opener "Like Bullets" op deze plaat: "We can walk like bullets and talk like bullets/in and out your face, but you’ll never notice", raast zanger Jordan Jeffares in het agressieve refrein, en elk woord is het equivalent van een stomp in de maag. De titeltrack mag meteen daarna doorgaan met beuken, om halverwege in Soulwax-achtige dancerock te ontaarden. Aanstekelijk!
Jeffares deelde de producerstoel met Erik Wofford, die eerder ook al Explosions In The Sky aan een indrukwekkende geluidsmuur hielp, en in de slotfase van "Filler Is Wasted" lijkt Snowden zelfs even naar de Texanen met de mooie groepsnaam te verwijzen. Een klaterende gitaar snijdt dwars door het dwingende drumritme heen en mag de song in stijl afsluiten.
Het wordt pas na enkele luisterbeurten duidelijk dat deze plaat bol staat van de uitstekende songs en dat zou wel eens in het nadeel van Snowden kunnen uitpakken. De luisteraar zou snel kunnen oordelen dat dit een zoveelste doorslagje van de hele postbrigade betreft, maar uitstekende songs als "Between The Rent And Me" en "Counterfeit Rules" verdienen het enkele malen op u te mogen inwerken en grondig beoordeeld te worden, los van welke context dan ook.
Af en toe wordt de vaart van de plaat onderbroken door een meer downtempo nummer en jammer genoeg is dat in zowel "My Murmuring Darling" als in "Innocent Heathen" een ietwat spijtige zaak (de soulvolle afsluiter "Sisters" laten we ongemoeid). Snowden is op zijn best als het kan beuken, en de afwezigheid van deze nummers zou de plaat in zijn geheel naar een nog hoger niveau hebben getild. Nu nemen we vrede met een voor drie vierde uitstekende gitaarplaat in de postpunkscene. Maar ach, wie sprak ooit de gevleugelde woorden "een goede wijn behoeft geen krans"?
