Babyshambles :: The Blinding EP

Het gerucht doet de ronde dat een schare fans de laatste tijd elk
optreden van Babyshambles aandoet – voor zover die al doorgaan.
‘Dat komt wel vaker voor’, denkt u wellicht. Inderdaad, ware het
niet dat deze ‘muziekliefhebbers’ het louter en alleen doen omwille
van de gezegende leeftijd van Pete Doherty: op de kop af 27. Wij
betwijfelen echter sterk of Engelands beroemdste snuiver in de
annalen van de muziekgeschiedenis zal worden bijgezet in de
prestigieuze Club 27 met onder meer Kurt Cobain, Jimi Hendrix en
Janis Joplin in de rangen. Doherty heeft weliswaar talent, maar de
wereld wacht nog steeds op dat (kleine) meesterwerk van hem. In
afwachting presenteren hij en zijn janboeltjes ons ‘The Blinding
EP’. Een amusant tussendoortje, maar het mocht gerust iets meer
zijn.

Nog steeds klinkt Babyshambles rommelig en hangt er hier en daar
iets los, maar het zijn geen hele gitaarpartijen meer die
loshangen. Iets wat op Down In Albion wél
eens het geval was. Doherty lijkt het begrip ‘gezellig rommelig’,
dat zo kenmerkend was voor wijlen de Libertines, opnieuw ontdekt te
hebben. De Shambles hebben hun instrumenten onder de knie, de songs
zijn meer dan een hoop leuke ideeën op een hoopje en Doherty’s stem
klinkt niet meer alsof de man elk moment een brok hasjies kan
ophoesten. Aber, geen paniek. De punkattitude klinkt nog steeds met
hoog opgestoken middenvinger in de muziek door: gitaarsolo’s die de
theorie van de harmonie aan hun f*kin’ laars lappen (‘The
Blinding’), een ongecontroleerde mondharmonicapartij (‘Beg, Steal
or Borrow’) en tussen de nummers door de boodschap dat het leven
één groot feest is waar ieder op zijn manier aan deelneemt.

De attitude is er dus, maar vallen er wel goede songs te rapen? De
titeltrack bevat zonder twijfel het meest radiovriendelijke en
aanstekelijke deuntje dat de band totnogtoe uit haar instrumenten
puurde. Doherty’s stem klinkt zowaar clean, de opbouw van het
nummer werd voor de opname met de andere bandleden even overlopen
en loopt spontaan uit op een lekker nonchalant en onoverdacht slot.
Puik refrein ook in ‘Beg, Steal or Borrow’, alleen is het helaas
voorbij nog vóór u het kan meefluiten en neuzelen de strofes zich
op enerverende wijze door de rest van de song. Op ‘I Wish’ verkent
de band, net als godfathers of punk The Clash op ‘London
Calling’, het reggeagenre en ze doen dat met verve. Het
cockneyaccent mag hier dan wat kig klinken, intussen heeft zich
toch maar mooi een glimlach rond uw mondhoeken gekruld en tikt uw
linkervoet ongewild het ritme mee. Over ‘Love You but You’re Green’
zijn we vlug uitgepraat: niet goed, niet slecht, maar zeker niet
interessant. Het slotnummer van de ep, ‘Sedative’, roept dan weer
beelden op van een uit de hand gelopen feestje: u ligt languit in
de sofa met een halfleeg glas schuimwijn, terwijl u een blik
opvangt van uw dronken makkers die elkaar overeind houden en een
laatste bral ten beste geven vooraleer ze definitief de grond
verkiezen. Dat soort song dus. En best wel ok.

Eigenlijk is ‘The Blinding EP’ een soort van veredelde maxisingle.
Maar omdat haast geen hond nog weet wat een maxisingle ís, laat
staan een gewone single koopt, heeft men er een EP van gemaakt. We
horen een consistente Doherty (of toch, consistenter dan hij in
Babyshambles ooit geweest is). We horen een aantal opmerkelijke
songs. We horen een flard goede lyrics. We horen evenwel nog niet
de voorbode van een nieuwe ‘London Calling’ en dat is jammer, want
een jaar is gauw om. Veel tijd om nog meer dan één plaat op te
nemen blijft er dus niet meer over voor Pete, wil hij de Club 27
eervol vervoegen…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + vier =