Eindejaarslijstje 2006 van Vincent Merckx

Graag hadden wij ons lijstje even indigestieus uitstulpend als dat van onze collega’s, maar het mocht niet zijn. Wij presenteren u desalniettemin de Vervaarlijke Vijf van Tweeduizend en Zes.

  1. Mastodon :: Blood Mountain Een even hoogstaande als genadeloze rondleiding die ons meetroont langs de paden van de heavy metal, grindcore, psychedelica, progrock, herrie die vooralsnog geen echte vakjesnaam heeft en vooral metal-zonder-prefix; dat alles gekramd op een schijfje waar men in vroegere tijden cirkelvormige monumenten voor gebouwd zou hebben waar dan prevelend voor op de knieën gezegen zou zijn terwijl men zonder het goed en wel te beseffen net het wiel had uitgevonden. (Tegenwoordig leven we in andere tijden en pronkt Mastodon op één in een goddeau-lijstje.)
  2. Amen Ra :: Mass III Doom zoals ze soms dik zwart druipend van boven uw voordeur gegutst komt. Doom zoals ze ijl rondzweeft in het huis-waar-de-lichten-niet-werken. Doom zoals ze u opwacht wanneer u hulpeloos spartelend valt — en blijft vallen. Dat alles zoals in de nachtmerrie die u hopelijk nooit zal hoeven doorworstelen. De soundtrack bij uw ondergang.
  3. Rebel Meets Rebel :: Rebel Meets Rebel Een voor een kwart dode band wint het van het op twee man na gehele peleton. De even glorieuze als autoritaire blitz-herrijzenis van de tandem Dimebag Darrell – Vinnie Paul toont nog een laatste keer waar de Helse Koejongens voor staan: een complexloze fusie van muzikaal raffinement en oprechte olijkheid. En de hoorntjes. Véél hoorntjes.
  4. Lamb Of God :: Sacrament De Amerikaanse stoottroepen lieten zich ook dit jaar niet onbetuigd. Het shockeffect mag dan wel stilaan uitgewerkt zijn, een album van deze band blijft aankomen als een welgemikte stomp op de borstkas. Met dat verschil dat ook niet-vechtjassen ervan kunnen genieten.
  5. Suffocation :: Suffocation Death metal zoals alleen een stel frisse bompa’s dat kan: zuur en met geen greintje respect voor de jonge garde. Voor één keer kunnen ze het ook écht beter.

Voorts wurmden wij ons en ons verhakkelde lichaampje met graagte door de massa die Slayer op de been bracht, deinden we mee op de zwanenzang van Arab Strap en hadden we een blij weerzien met Down.

U ziet het: het was een bescheiden maar des te gezellig jaartje. Soms moet dat niet meer zijn. (Maar ook niet elk jaar.)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + twintig =