The Long Blondes :: Someone To Drive You Home

Luidde het debuut van The Pipettes onlangs de terugkeer in van de pure pop? The Long Blondes lijken die stelling te bevestigen. Op hun debuut combineren de jonge Britten cool en kitsch alsof de twee voor elkaar gemaakt zijn.

Heeft Amanda Palmer een nieuwe band? Een popgroep dan nog? Zulke vragen schieten door het hoofd bij het horen van "Lust In The Movies", de openingstrack van Someone To Drive You Home. Na wat aandachtiger luisteren, blijken The Long Blondes, gelukkig misschien, niet dezelfde frontvrouw te hebben als The Dresden Dolls, al lijkt de stem van Kate Jackson verdacht veel op de vreemdgewenkbrauwde dame van dat cabaretpunkduo.

Zitten er in de thematiek van de teksten nog enige overeenkomsten tussen beide bands — liefde, dood en puberromantiek blijken ook bij The Long Blondes met de regelmaat van de klok in de nummers op te duiken, dan wordt er muzikaal uit een heel ander vaatje getapt. The Long Blondes behoren tot het soort bands dat, mits ze op een correcte manier gemanaged worden, een heel breed publiek kan aanspreken. Met een mengelmoes van de sterkste elementen van Franz Ferdinand, The Raveonettes, The Pipettes en Bloc Party vallen nu eenmaal zowel indie- als popharten te veroveren.

Die referenties hoeven niet te verbazen als je weet wat bij de start van The Long Blondes de ambities waren van Kate Jackson en gitariste Emma Chaplin: in hun hoofd zou hun kersverse groepje een fantasieband zijn met Nico, Nancy Sinatra, Diana Dors en Barbara Windsor. Gelukkig klinkt het eindresultaat heel wat frisser dan hoe die bejaarde actrices eruitzien. Die frisheid verklaart ongetwijfeld waarom de band her en der op een voetstuk gehesen werd nog voor er van Someone To Drive You Home sprake was. Bovendien zorgde de vooruitgeschoven single "Weekend Without Makeup" voor een Britse top-30 notering.

Of Rough Trade gelijk had door de band als nieuwe grote naam binnen te halen, moet de toekomst uitwijzen. Ondertussen maakt de band hier wel een stevige indruk met feelgoodnummers als "Only Lovers Left Alive" of "Heaven Help The New Girl" — twee songs die, zoals dit hele debuut, suikerzoete pop combineren met een subtiele ondertoon van tienermelancholie. Die gedoseerde donkere ondertoon geeft, gesterkt door de bijpassende hoes, de plaat een edgy randje waardoor je, op een of andere manier, buiten de lijntjes wilt kleuren, hoezeer de band er zelf ook binnenblijft.

Hoewel het ontbreekt aan enige vernieuwing of muzikale bijzonderheden die de groep een plaats in de muziekgeschiedenis zouden kunnen garanderen, hangt er toch een zekere cool over Someone To Drive You Home. Daardoor krijgt de plaat iets onweerstaanbaars en val je zelfs als een blok voor de cliché- en kitschaspecten waarin The Long Blondes schaamteloos grossieren. Een suikerspin en een cabrio, nu!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 2 =