The Mars Volta :: Amputechture

Het verhaal van hoe At The Drive In uit elkaar spatte op de drempel van het grote succes is al uitvoerig behandeld, besproken en bekritiseerd. De twee residuen Sparta en The Mars Volta hebben een eigen publiek weten aan te boren en over The Mars Volta zelf is ondertussen ook al voldoende inkt gevloeid, zodat een verdere introductie niet nodig lijkt. De enige vraag die van tel is, is hoe goed of slecht Amputechture geworden is.

Het debuut De-loused In The Comatorium vroeg zijn tijd om door te dringen maar na een initiëële verbazing was er geen weg terug: love it or leave it. Pretentieus gitaargefriemel dat zich vooral aan de foute kant van progrock en free-jazz (was er dan ook een goede?) bevond volgens de ene, geniale muziekstukken die aansloten bij de grote vernieuwers en onder meer de missing link tussen Led Zeppelin en At The Drive vormde, volgens de andere. Met Francis The Mute werd alleen maar bevestigd wat beide kanten al lang wisten.

Live durft The Mars Volta nog verder te gaan door alle beperkingen en songstructuren overboord te gooien en spaced out jampartijen te creëëren die gemakkelijk een uurtje duren en niet altijd even indrukwekkend of interessant zijn. De liveregistratie Scabdates kleurde naar The Mars Volta-normen nog voldoende binnen de lijnen om de fans niet voor het hoofd te stoten en criticasters gelijk te geven. Met het derde studioalbum worden de eerste scheuren in het canvas zichtbaar; zelfs de hard fans durven zich de vraag te stellen of de groep het deze keer niet iets te ver heeft gedreven.

"Vicarious Atonement" vraagt meer dan zeven minuten gitaargetokkel om uiteindelijk terug bij het beginpunt aan te belanden. Toch is het nummer een knappe –— weliswaar lang uitgesponnen –— voorzet naar "Tetragrammaton", dat openbloeit en daarna gas terugneemt. Na een zestal minuten wordt het roer omgegooid in een vreemde progrock / free-jazztrip die niet helemaal weet te boeien, de laatste vijf minuten (de song duurt een kleine zestien minuten) grijpt de groep naar een derde invulling. De referenties naar System Of A Down die her en der vallen, zijn zeker niet onterecht, net zomin als de opmerking dat de meer gebalde versies van deze laatste ook zoveel meer impact hebben.

Met "Vermicide" speelt de groep het dan ook veel beter door een in "korte" song van vijf minuten alle tempo- en stijlwissels te concentreren zodat het nergens langdradig wordt. "Meccamputechture" start daarna in een orgie van gitaarpartijen, een schaamteloze progrockpartij volgt. De song is verrassend eenduidig in opbouw en structuur, al sluipen er enkele electro-invloeden in en verwatert het nummer naar het einde toe in een vervelende freak out jazzpartij met een sterrol voor de saxofoon.

De eerste Latijns-Amerikaanse invloeden worden zichtbaar in het akoestische "Asilos Magdalena", dat naar het einde toe vooral in de zang steeds vreemder wordt en de luisteraar klaar moet stomen voor de free funk/spacejazz met psychrockinvloeden van "Viscera Eyes", een onding van een kleine tien minuten dat zijn meerdere net niet moet erkennen in "Day Of The Baphomet". Dat laatste nummer lijkt na meer dan twee minuten toch nog even interessant te worden, maar is gewoonweg te langdradig. "El Ciervo Vulnerado" ten slotte verwart geluidsexperimenten met het gegeven van een song.

Amputechture haalt nergens het niveau van Francis The Mute of De-loused In The Comatorium en laat vooral horen hoezeer het duo Omar Rodriguez-Lopez / Cedric Bixler-Zavala steeds dieper wegzinkt in het eigen moeras van gezochte waanzin en moeilijkdoenerij. Op de vorige albums was de spanning haast tastbaar, deze maal hebben de heren er zich wel heel gemakkelijk van afgemaakt met songs die schommelen tussen degelijk, maar langdradig en zonder meer pompeus. Amputechture maakt het de criticasters dan ook heel gemakkelijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 5 =