Princess

Een titel als ‘Princess’ belooft een suikerzoet familiesprookje,
waarin kleine meisjes met bolle kaakjes in maagdelijk witte jurkjes
in het bos verdwalen en bloemetjes plukken om er ellenlange
bloemenkransen voor hun mama mee te rijgen. Pech gehad: deze
‘Princess’ is lichtjes anders geworden. Het hoofdpersonage hier, de
vijfjarige Mia, verdwaalt niet in het bos, maar wel in een
grote-boze-wolvenwereld: die van de porno. Hoe komt een klein
meisje terecht in de porno-industrie? Je ouders heb je nu eenmaal
niet te kiezen en Mia’s moeder Christina is zo iemand die van haar
hobby haar beroep heeft kunnen maken. Als pornoster Princess werd
ze zo wereldberoemd, dat het vreemd is dat de Bloodhound Gang er
nog geen liedje aan heeft opgedragen. Op een dag worden de drugs de
playboybunny echter fataal en haar dochtertje blijft alleen achter.
Christina’s broer August komt na jaren van missionariswerk in het
buitenland terug en ontfermt zich over het kleine dutsje. Wanneer
hij te weten komt dat de kleine Mia bij haar moeders praktijken
betrokken werd, staat echter ook hij emotioneel op springen. De
haat begint te broebelen in zijn zuiver priesterhartje en hij is
vastberaden Christina’s dood te wreken en al haar pornofilms te
vernietigen, zodat niemand ooit nog van haar kan profiteren. Zijn
vendetta ontaardt in een bloederige kruistocht tegen vijand nr.
één: Charlie, de pornoking!

Wat moet je aanvangen met een kind wiens moeder op alle
blootblaadjes prijkt met een kruisbeeld in haar kont? Regisseur
Anders Morgenthaler vergaapt zich met deze animatieprent zeker niet
aan Pixarpopcorn: het onderwerp is gedurfd en de directheid waarmee
hij het thema aanpakt -niet met fluwelen handschoentjes,maar met de
blote fist- maakt de film uniek. Hij windt er bijvoorbeeld
geen doekjes om dat het voor een kind, dat zoveel heeft meegemaakt,
bijna onmogelijk is om nog een normaal leven op te bouwen én dat
zo’n kind in je huis opnemen, alles behalve vanzelfsprekendheid is.
Het is ongelooflijk fascinerend om te zien hoe August en Mia met
elkaar om gaan. Een spel van aantrekken en afstoten, dat heel
oprecht is: ze weten allebei ook niet goed wat de juiste weg is om
in te slaan.

Mia (die een beetje doet denken aan Boo uit ‘Monsters Inc.’, al
komt er wel wat meer praat uit dan wat vrijblijvend Mon
Chichi
-gegiechel) gooit zich niét meteen in de armen van
August en zelfs wanneer ze hem al beter heeft leren kennen, is ze
nog altijd niet zeker van zijn goede bedoelingen. Ze heeft het
gewoon moeilijk om mensen te vertrouwen, zeker wanneer die niets
van haar verlangen. Het kind houdt er een beetje een misvormd
wereldbeeld op na en dat maakt Morgenthaler met één enkele scène
klontjesklaar: als buiten andere kinderen van haar leeftijd
‘moedertje en vadertje’ spelen en ze blijken al met genoeg te zijn,
stelt Mia voor ‘om de hoer te spelen, want dat kan altijd van pas
komen’. Woorden die grappig klinken uit de mond van zo’n kleine
pruts, maar het lachen stokt ook in je keel, omdat je niet kan
vergeten hoe het allemaal zo gekomen is. Dat de meid er een
ingebeeld vriendje op nahoudt, is dan ook niet verwonderlijk: het
hyperactieve konijn Multe is allergisch voor grote mensen en is
voor haar de ideale bondgenoot. August is dan weer verscheurd door
schuldgevoel (dat blijkt uit flashbacks naar het verleden) en wil
Mia koste wat kost beschermen tegen al het kwade, maar eigenlijk
brengt hij haar op die manier ook in gevaar. Er is iets zo
fundamenteels gebroken in hem (en in zijn geloof) dat hij
transformeert van zedige priester naar uiterst gewelddadige
wraakengel.

Naast een ongelooflijke karaktersetting, is het ook allemaal
hypnotiserend om naar te kijken: je weet soms niet waar je eerst
moet kijken. De animatiefiguren zijn ogenschijnlijk heel eenvoudig
uitgetekend en het is misschien niet te vergelijken met het echte
Japanse animatiewerk, maar er is veel aandacht geschonken aan
details en aan de achtergronden (de groezelig trieste stad, de
lichtinval op de metro, enz.) en vooral de actiescènes zijn
bijzonder flitsend en indrukwekkend. De animatiebeelden worden
afgewisseld met korrelige home video beelden (met echte
acteurs dus) van Princess in actie of van toen de broer en zus nog
jong waren. Die flashbacks geven de film nóg eens een extra
dimensie.

Naast seks krijgen we ook nog eens veel geweld op onze boterham:
bloedklonters spatten naar alle kanten en als er gemept wordt, is
het met de bedoeling te doden. ‘Princess’ kent duidelijk
verschillende invloeden, het doet wel altijd aan iets denken (met
een ‘Old Boy’-smaakje, en het oor van Tarantino en ‘Taxi Driver’
zijn ook nooit veraf), maar in zijn geheel staat de film sterk
genoeg op zichzelf. Anders Morgenthaler heeft het lef om iets
nieuws te proberen en dat alleen al is een sterretje waard. Hij
neemt veel risico’s, maar het is wel duidelijk dat hij zich naar
niemand heeft willen schikken en alleen gerekend heeft op zijn
eigen creativiteit. Ik weet niet of Morgenthalers aanval op de
porno-industrie een sikkepit zal uitmaken, ik denk niet dat er een
pornobons huilend tot het besef zal komen dat hij verkeerd bezig
is, maar Morgenthaler doet toch tenminste een poging om het
onderwerp op een originele manier bespreekbaar te maken.

De film kreeg op het Filmfestival Gent de Mine Xplore award van
de jongerenjury en dat is meteen een garantie dat deze film geen
festivaldagsvlieg zal blijven. U zal er nog van horen. ‘Princess’
is heel verfrissend en explosief qua stijl en montage, gedurfd qua
inhoud, verrijkend qua interpersoonlijke relaties én er is zelfs
nog tijd en ruimte voor een beetje surrealisme (die vogels)! Een
kruisbestuiving die nergens en overal in past (actiefilm, drama,
donkere komedie met die aparte Deense witzen,…). Een
verhaal, dat eens moest verteld worden en dat naar uw kruis (die
koevoet!) én naar uw hart grijpt. Een aanrader, enfin.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − een =