Pendler :: You Come to Me

Er zijn soms van die mensen die hun sporen al verdienden in één of
andere kunsttak, maar zich kost wat kost ook nog eens willen
bewijzen in een andere discipline. Soms levert dat verrassend
fraaie resultaten op. Een voorbeeld waar we graag naar verwijzen is
‘And the Ass Saw the Angel’, de uitstekende roman die Nick
Cave
ooit schreef. Jammer genoeg gaat het hier om een
uitzondering en is het niet voor niets dat ‘Schoenmaker blijf bij
uw leest’ een veelvuldig gebruikt gezegde is.
Eén van die artistieke lieden die het wel eens over een andere boeg
willen gooien, is Sabine Marte. In thuisland Oostenrijk is ze
vooral bekend als videokunstenares en als frontvrouw van de
feministische improvisatieband SV Damenkraft (geen voetbalploeg
dus). Samen met Markus Marte (gitarist en scapewriter, wat
dat ook mag wezen) en Oliver Stotz (ook lid van Ground / Lift en Le
Charmant Rouge) heeft ook zij nu een plaatje gemaakt. De drie
amuseerden zich naar eigen zeggen geweldig tijdens het maken ervan,
zijn in de wolken over het resultaat (ze bedanken zelfs zichzelf in
de hoesnota’s) en hopen nu van ons hetzelfde. Ahum…
Aan de basis van ‘You Come to Me’ liggen enkele opnamesessies die
plaatsgrepen in juni 2004 en september 2005. Zonder enige
voorbereiding trokken de drie de studio in, met de bedoeling zo
onbevangen en spontaan mogelijk te kunnen musiceren. Er werd niet
alleen geëxperimenteerd met allerhande instrumenten, maar omzeggens
ook elke zucht, wind, dichtslaande deur of omvallende bezemsteel
werden geregistreerd, digitaal bewerkt en geïntegreerd in de acht
tracks die Pendler puurde uit de opnames.

Volgens de bio mochten we ons dan ook verwachten aan een
luisteravontuur zonder weerga. De nummers zouden pendelen
(pendelen, Pendler, hebt u ‘m?) tussen song en soundtrack, tussen
lo-fi americana en psychedelectronische soundscapes,
tussen het rechtstreeks hoorbare en het door ons onderbewuste
waarneembare. Met andere woorden: de liedjes hinken bewust op twee
gedachten en kunnen maar niet beslissen of ze nu vis of vlees
willen zijn. Pendelen doen de acht resultaten van vakkundig knip-
en plakwerk ook tussen (redelijk) sterk en (uitermate) zwak, tussen
bekoren en enerveren, tussen opwinden en vervelen.
De plaat opent wel interessant (zelfs goed) met het laagje per
laagje opgebouwde ‘You Come’, een knap nummer waarmee Sabine,
Markus en Olivier ongetwijfeld liefhebbers van de Weilheim scene
(ms. John Soda, Lali
Puna
et al) voor zich zullen winnen. Ook de tweede song is niet
van die aard dat we meteen naar ons tuinhuis zouden togen om onze
botte bijl boven te halen. ‘Oh Yes’ klinkt lang niet zo opwindend
als de titel laat vermoeden, maar vergeleken met wat nog komt is
dit Pendler ‘op zijn best’.

‘Good Job’ daarentegen is echt erg zwak. Begeleid door willekeurig
bij elkaar geharkte samples murmelt Markus Marte de hele tijd de
dankzij ‘Proud Mary’ beroemd geworden zinsnede ‘Left a good job
in the city’
tot hij een ons weegt, en wij een
bloeddrukverlagend medicijn moeten opsporen in onze huisapotheek.
Dit ‘trucje’ wordt nog eens overgedaan in ‘The Saints’ (met,
jawel!, ‘Oh when the saints…‘). Het resultaat is zo
mogelijk nóg schrijnender. Met dergelijke ondingen gooit Pendler
zijn eigen ruiten in. ‘Cathy Anger’ en ‘Ohohoh’ zijn aardige
nummers (al blijven het eerder schetsen dan echte songs) en
‘Nonono’ is zelfs folktronica zoals we die graag horen, maar dat de
groep ook na deze leuke track weer uitpakt met een miskleun (het
onnozele ‘Schrei-Ben’) is echt wel jammer.
Misschien hebben we er allemaal niks van begrepen en komen
musicologen over enkele decennia tot de vaststelling dat dit een
meesterwerk is. Het is zelfs zo dat we de groep niet helemaal mogen
afrekenen en afschrijven op basis van deze plaat, want naar
verluidt vormen videoprojecties een wezenlijk bestanddeel van hun
optredens. (Al kunnen we niet zeggen dat we na het zien van de clip
plots een klare kijk kregen op ‘The Saints’.)

U gaat ons hier niet horen verkondigen dat dit de slechtste plaat
is die we dit jaar hebben gehoord, of dat Sabine, Markus en Oliver
muzikale klunzen zijn. Integendeel, mits een betere voorbereiding
en (vooral) meer zelfkritiek had hier zeker meer ingezeten. Laten
we het dus vooral positief bekijken en afronden met goed nieuws,
namelijk dat er op dit moment weinig bands met een grotere
groeimarge zijn dan Pendler!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vier =