Bepalen de dag en het uur waarop je geboren bent je toekomst? Aanhangers van horoscopen geloven van wel, hoezeer ze ook om de oren geslagen worden met wetenschappelijke feiten die aantonen dat de dierenriem waarop ze zich baseren achterhaald is. De sterren waarmee de tekens corresponderen zijn immers al lang opgeschoven.
Voor wie de exacte wetenschappen geen warm hart toedraagt, is er nog altijd het culturele aspect. Want hoe valt anders te verklaren dat in Aziatische landen een heel andere invulling aan de horoscoop gegeven wordt, waarbij vooral het geboortejaar een belangrijke rol speelt? Tussen de twaalf dieren die de Aziatische horoscopen rijk zijn vindt men gemakkelijk het jaar van de tijger terug en ook de kat speelt een rol (al dan niet als dier uit de riem), maar de luipaard is nergens te bekennen. Het arme dier moest dan ook zo nodig op een ander continent leven.
De schotse bard James Yorkston laat op de song "The Year Of The Leopard" de luisteraar in het ongewisse over zijn bedoelingen. De zachte song steunt louter op twee stemmen en een enkele akoestische gitaar, maar Yorkston geeft weinig prijs omtrent zijn diepste zielenroerselen, alleen dat het allemaal niet zo eenvoudig zal zijn: "It won’t be easy, this year of the leopard." Op zijn derde album, The Year Of The Leopard geheten, bewandelt hij overigens nog steeds hetzelfde pad, dat ooit door Nick Drake uitgetekend werd.
De naam van Nick Drake valt te pas en te onpas in recensies zodra (Britse) singer-songwriters met een warme stem zich aanbieden; maar als de verwijzing ooit al gerechtvaardigd was, dan is het nu wel. "I Awoke" en vooral "5 A.M." roepen sterke herinneringen op aan de op veel te jonge leeftijd gestorven tragische held. Yorkston benadert weliswaar nergens het genie van Drake maar hij weet de eigen songs met zoveel omzichtigheid te benaderen dat ademhalen haast als blasfemie overkomt bij zoveel pracht.
"Summer Song" neemt de luisteraar mee langs americana en folk met Yorkston als een gids die eerder fluistert dan dat hij praat. "Steady As She Goes" laat een voltallige, nu ja voltallige, band aanrukken om een song te ondersteunen die grossiert in vrolijke weemoed. De cover van Reporter, "Woozy With Cider", krijgt een tekst van Yorkston mee, en voelt zich duidelijk op zijn gemak tussen de andere nummers, over Britse hoogvlaktes dwaalt een eenzame ziel rond, vervuld van de schoonheid van de natuur rondom hem. In "The Brussels Rambler" mag een blaasinstrument de glansrol spelen, Yorkston repliceert met een gebroken vertelstem.
In "Orgiva" weifelt hij nogmaals tussen vertellen en zingen, zijn stem zweeft gekwetst rond in een bevreemdend universum dat elektronica en folkelementen door elkaar weeft zonder een duidelijke symbiose na te streven. De neerslag valt in het droefgeestige "Don’t Let Me Down" dat stil verdriet met zich meedraagt, de zon zal hier alvast niet meer schijnen, nooit meer. Maar aan elke reis, aan elk jaar, komt een einde. "Us Late Travellers" refereert een laatste keer aan Drake. Yorkston sluit in schoonheid af.
James Yorkston had een vol jaar nodig om de songs voor The Year Of The Leopard bij elkaar te pennen. Toch vormen ze opnieuw een sluitend geheel waarbij vooral de spaarzame arrangementen opvallend zijn. Door bewust te kiezen voor een minimalistische invulling krijgen de songs de kans volop te ademen en valt nog meer op hoezeer Yorkston niet alleen beïnvloed is door Nick Drake, maar ook hoe breekbaar hij wel niet klinkt. The Year Of The Leopard is het soort kleinood dat eigenlijk alleen in intieme kring tot zijn recht komt, wanneer woorden niet nodig zijn.
