Special Needs :: Funfairs and Heartbreak

Muzikale meningsverschillen, botsende ego’s, criminele drugdealers,
ziekelijke en/of gestoorde groupies die een tijdbom onder de band
leggen… Vaak is één van die factoren al voldoende om een groep te
doen splitten. Aanvankelijk lieten de jongens van de Londense
Special Needs zich echter niet gauw van de wijs brengen. Okee, er
viel tijdens repetities al eens een ‘scheef’ woord en backstage
pletsten er al eens losse handjes tegen de kaken van andere
groepsleden, maar komen zulke dingen niet voor in de beste bands?
Bovendien, als de neuzen op het moment van de waarheid steeds in
dezelfde richting wijzen, wat is dan het probleem?

Dat vragen wij ons nu nog steeds af. Zelfs de sterkste kruik blijkt
maar zolang te water te gaan tot ze barst. Ondanks de mooie
toekomst die hen werd voorspeld, de tonnen krediet én de trouwe
schare fans die de groep wist te vergaren dankzij een aantal jaren
erg hard werken, gaven de Special Needs (toen als The Needs) er
eind vorig jaar de brui aan. Een besluit waarvoor ze niks minder
dan een flink pak voor de broek verdienen. Gelukkig zijn ze nog zo
vriendelijk geweest om vóór het heengaan een erg leuke
debuut/afscheidsplaat na te laten: ‘Funfairs and Heartbreak’.

Het verhaal van Special Needs begint hetzelfde als dat van
duizend-en-één andere Britse gitaarbandjes: vijf vrienden proberen
de verveling te verdrijven en beginnen met een groep. Doel: zo snel
mogelijk zoveel mogelijk geld verdienen (op een artistiek
verantwoorde manier, welteverstaan) om een enkele reis
Luilekkerland te versieren. Op dat ogenblik beginnen ook The Libertines aan hun opmars.
Dat zanger Zachery Stephenson, gitaristen Andrew Pearson en Daniel
Shack, bassist Philip James en drummer Neil Allen – dan nog volop
bezig aan de ruwbouw van hun sound – zich spiegelen aan Barât en
Doherty is dus niet zo verwonderlijk. Maar gelukkig zijn ze ook
slim genoeg om te leren uit de fouten van de ‘echte’
Libertines-klonen, die zich alras als een plaag verspreiden over
het eiland.

Voor ‘Funfairs and Heartbreak’ werd een beroep gedaan op Ian
Grimble, die in het verleden ook al samenwerkte met Travis, Beth Orton, Idlewild en Manic Street Preachers. Het
resultaat is een afwisselend album waarop de groep ons aan de hand
van twaalf songs laat proeven van ruim veertig jaar
gitaarpopgeschiedenis. Vroege Beatles, The Kinks, The Monkees,
Buzzcocks, Dexy’s Midnight Runners, Monty Python, The Smiths,
Proclaimers, Kaiser
Chiefs
, Futureheads
en natuurlijk de eerder genoemde Libertines: het is maar een greep
uit de vele namen waarnaar verwezen wordt om de Special
Needs-sound, die bulkt van de fraaie melodieën en de heerlijke
samenzang en tegenzang, te omschrijven.

Na de eerste beluisteringen vonden we deze plaat vooral klinken als
gestileerde Libertines, maar nadat we ‘Funfair and Heartbreaks’ de
nodige groei- en bloeitijd hadden gegund, konden we alleen maar
besluiten dat Special Needs tijdens hun sterkste momenten gewoon
nóg beter zijn/waren. Of om er nog een schep bovenop te doen: de
plaats waarvoor Razorlight en The Kooks vandaag strijd leveren
hoort hen toe en niemand anders. Hyperorigineel zijn de songs niet,
toch komt de groep verrassend uit de hoek doordat zij schijnbaar
‘vloekende’ invloeden – mét succes – weet te combineren.

Hoewel geen enkele song op deze plaat een onvoldoende haalt, zijn
er toch enkele die van ons een speciale vermelding krijgen.
‘Sylvia’ en ‘A Town Angelica’ bijvoorbeeld, zijn pure popparels;
‘Martin’s In a Fix’, ‘Blue Skies’ en ‘The Girl From the
Launderette’ ontlenen hun kracht aan de combinatie van erg catchy
feel good pop/rock en bitterzoete teksten. Vurige stampers als
‘Stick Around’ en ‘Winter Gardens’ (poppunk meets doo-wop zowaar)
vormen dan weer een perfect tegengewicht voor meer ingetogen (maar
even overtuigend) werk als ‘Gloucester Road’ en ‘The Last Boy on
the Swings’.

Zoveel weelde op één en dezelfde schijf, een mens zou er nog
euforisch van worden. Graag hadden we deze band nog een mooie
toekomst voorspeld, maar jammer genoeg liggen de kaarten vandaag
anders. We kunnen alleen maar hopen dat Stephenson en zijn
kornuiten snel erg veel spijt krijgen van hun bruuske besluit ermee
te kappen en de draad liever vroeg dan laat weer oppikken…

http://www.funfairs-and-heartbreak.com
http://www.myspace.com/12101654

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + achttien =