Eagles of Death Metal :: Death by Sexy

Nu en dan kom je een groep decadente mannen tegen die hun eigen,
volledig menselijk afwijkend gedrag weten te bevatten en het met
stijl en een zekere schwung in een muzikale vorm kunnen
gieten, zonder daarbij zelfs getormenteerde moralisten (that
would be me
) te doen kokhalzen. Enter Eagles of Death
Metal, wiens tweede album ‘Death by Sexy’ het fijne projectje van
Josh Homme stevig op de kaart plaatst.

Joshua Homme moet het wel zeer druk hebben; de lijst van projecten
waarin hij actief is/geweest is, oogt gewoon indrukwekkend. Maar
hij bewijst telkens opnieuw dat kwantiteit niet nefast hoeft te
zijn voor de kwaliteit. Dat is natuurlijk niet enkel zijn
verdienste; de Eagles of Death Metal zouden helemaal anders klinken
zonder iemand als de gekke zanger-met-pornomoustache Jesse ‘The
Devil’ Hughes, dat staat vast.
Het is zeker niet onredelijk je af te vragen waar een project als
dit eigenlijk heen moet. Het concept is en blijft zeer simpel, en
met een album als Peace, Love and
Death Metal
waren de fundamenten niet alleen gelegd, maar werd
ook duidelijk dat de manoevreerruimte van de band redelijk beperkt
was. Toch is het Homme en zijn trawanten gelukt de basiselementen
van het debuut te bewaren, rustig nieuwe elementen te introduceren
en – vooral – een evenwicht tussen beide te vinden. Zo vormen
directe raketinslagen als ‘Cherry Cola’ en ‘I Want You Soo Hard
(Boy’s Bad News)’ leuke koppeltjes met iets minder evident
materiaal, zoals ‘Solid Gold’, ‘Bag o’ Miracles’ of ‘The Ballad of
Queen Bee and Baby Duck’.

Toch zijn deze nieuwigheden in zekere zin puur esthetisch van aard,
want het doel van de Eagles of Death Metal is na twee jaar niet
veranderd: er moet en er zal gerockt worden, en liefst zo hard
mogelijk. Het is natuurlijk wel zo dat een nummer als ‘Bag o’
Miracles’ meer iets wegheeft van een Devendra Banhart-bootleg, maar
de energie is nooit ver te zoeken. Dat ligt ook deels aan de
uitstekende productie – van Homme zelf – die de plaat voorziet van
een zekere claustrofobie die de adrenaline des te sneller in
werking doet treden.

Hoe lang Homme, Hughes en co. dit nog volhouden, is nog zeer de
vraag. Wat wel vaststaat, is dat ze reeds hun wil getoond hebben
muzikaal uit verschillende vaatjes te tappen, ook al blijft het,
ongeacht de stijl of aanpak, innuendo hagelen. Of ook: de Eagles
zijn nog lang niet dood. Deze toch niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 2 =