De oorlog in Irak blijft maar aanslepen, en dus raakt ook Michael Franti’s inspiratie niet opgedroogd. Yell Fire! is een geëngageerd feestje van begin tot einde, dat voor het eerst de optredens van de groep benadert.
"Those who start wars never fight them/and those who fight wars never like them". Van bij de eerste zin windt Franti er weer geen doekjes om. De boomlange frontman van Spearhead trok in 2004 naar het Midden-Oosten en aanschouwde er met eigen ogen de menselijke tol die de oorlog eist in Bagdad, Gaza en op de Westelijke Jordaanoever. Hij hield er de dvd-documentaire I Know I’m Not Alone aan over, maar ook twee albums die tijdens het monteren tot stand kwamen. Een meer ingetogen album verschijnt later, de zomer in gedachten mag er eerst — geëngageerd, dat spreekt — gefeest worden met het uptempo Yell Fire!.
Nog altijd neemt Franti het woord "revolutie" schaamteloos en zonder een spoor van ironie in de mond. Hij is tekstueel weer sterk op dreef en schudt de ene straffe zin na de andere uit zijn mouw. Zo klinkt het "God is too big for one religion" en wordt de vinger op de wonde gelegd in "Hello Bonjour": "You say you’re a Christian cause God made you/You say you’re a Hindu and the next man a Jew/And we all kill each other cause God told us to?"
Er is geen spatje aan de muzikale formule veranderd: nog steeds brengt Spearhead een cocktail van soul, reggae, rock en hiphop die vooral feestelijk en afwisselend troostend en opruiend is, maar steeds warm als Franti zelf. Dat het album deels werd opgenomen in Kingston resulteert in een bij momenten iets sterkere reggaevibe, zoals in "Hey Now Now" en in gastbijdragen van Sly & Robbie en Gentleman.
De single "I Know I’m Not Alone" is een warme popsong, "Everybody On A Move" gaat met een rollende discobaslijn resoluut voor de dansvloer zoals "Sometimes" dat enkele jaren eerder deed. De Pukkelwei zal straks weinig aansporing nodig hebben om weer massaal van trampoline te gaan, of militant "Yell fire" mee te brullen op de titeltrack, want afwisseling muss sein.
"See You In The Light" openbaart zich verrassend sterk tot een pracht van een dramatische, bijna aan U2 herinnerende openbloeier. Hier wordt duidelijk dat Yell Fire! het eerste Spearheadalbum is dat het niet van een paar singles en wat aanvullende good vibes moet hebben: deze plaat bevat stuk voor stuk songs. Popsongs vaak ook, zoals bijvoorbeeld "Light Up Ya Lighter". De meer ingetogen Franti, die we later op de tweede plaat zullen horen, krijgen we bij wijze van afsluiter al even met het tweeluik "Tolerance"/"Is Love Enough".
Na het veel te prekerige Stay Human en het halfslachtige Everyone Deserves Music is de formule geperfectioneerd. Eindelijk hebben Michael Franti en Spearhead een plaat gemaakt die even leuk is als hun jaarlijkse festivaloptreden ergens te lande. Met het hart op de juiste plaats, sfeervol en passioneel is Yell Fire! een plaat die de essentie van de groep op zijn best vat. We zouden willen zeggen: dan is die verdomde oorlog nog ergens goed voor geweest — al hoeven ze dat in Libanon en Israël uiteraard niet als een aansporing te zien.
