Michael Franti & Spearhead :: 16 december 2006, AB

Het is niet omdat het buiten slecht weer is, dat we plots moeten stoppen met de wereld te verbeteren. En avant dus met la musique, want ook buiten het festivalseizoen houdt Michael Franti niet op zijn boodschap van vrede de wereld in te zenden. Een volle AB hobbelde en huppelde vrolijk instemmend mee.

Franti mag ondertussen een veteraan geheten worden. Toen hij in 1994 Spearhead boven de doopvont hield, had de man er al een heel muzikaal leven op zitten. Ooit begonnen als militante rapper bij Beatnigs en The Disposable Heroes Of Hiphoprisy was hij door de jaren heen een stuk milder en meer laidback geworden, Spearhead was een groep van leuke singles als "People In The Middle" en "Of Course You Can".

In de boomlange rapper bleef echter een onverbeterlijke wereldverbeteraar schuilgaan, en gaandeweg werden platen opnieuw strijdvaardiger. In de hete andersglobalistische zomer van 2001 ging het nog van "Rock the nation; take over television and radio stations", toen de herfst van dat jaar werd aangekondigd met het vallen van vliegtuigen in torens en aansluitende oorlogen, ontpopte Franti zich helemaal tot woordvoerder van de Heilige Verontwaardiging.

Het regende sindsdien wereldsingles van Spearhead, met boodschappen die er niet om logen. "We can bomb the world to pieces/but we can’t bomb it into peace", "Even your worst enemies deserve music", en nog recentelijk de prangende vraag "how many people does a smart bomb kill?". Het mag dus geen wonder heten dat het podium in de AB met camouflagenetten en een hoopje mediterrane planten de oorlogssfeer reflecteert. Dit zijn good vibes maar dan wel live uit Bagdad, waar Franti in 2004 ging spelen voor Irakezen zowel als voor Amerikaanse soldaten.

Een sirene kondigt meteen een openingsbombardement in stijl aan. "Those who start wars/never fight them" luidt het aan het begin van "Time To Go Home" en dat blijft de teneur van de avond: "Deze oorlog had nooit ofte nooit mogen gebeuren en de troepen moeten dan ook zo snel mogelijk terugkomen", zoals Franti het op het einde in zijn enige ’preek’ van de avond stelt.

Muzikaal heeft de hiphop van vroege platen als Home en Chocolate Supa Highway ondertussen moeten wijken voor een groter reggaevibe op het recente Yell Fire!. Sly en Robbie, grootmeesters van het ganjagenre, staken dan ook een handje toe op nummers als "Hey Now Now". Franti gaat even op die lijn door vanavond en citeert uitvoerig Bob Marley in de uitloper van het calypsonummer "Taxi Radio".

Toch zijn het vanavond de stevige rockgitaren die het hoge woord voeren als "Yell Fire" dat vroeg in de set een eerste alarmkreet is die de zaal in het wereldkampioenschap trampolinespringen transformeert. Ook "East To The West" krijgt live heel wat meer spieren. "Light Up Ya Lighter" bloeit open als een pracht van een popsong, waarbij het voor één keer een heerlijk zicht is hoe een compleet duistere AB een zee van aanstekers wordt. Gek wel: "Rock The Nation" krijgt een rustige versie tijdens het akoestische blokje halverwege de set.

In tegenstelling tot Gabriel Rios deze zomer op Pukkelpop, weet de gast deze avond wél iets bij te dragen aan "Hello Bonjour". Marie Daulne van Zap Mama trekt haar keel overtuigend open, palmt de scene in met de charmes van de diva die ze is, en biedt Franti waardig weerwerk.

We hebben speciaal gevraagd om de tour in Brussel te eindigen omdat we hier zo graag komen", vertelt Franti voor het afsluitende speelse "Everybody On a Move", waarvoor een viertal kinderen van op de eerste rij worden geplukt om met Franti te dansen. Toen Jackson dat jaren geleden deed, was het voor Jarvis Cocker genoeg om stop te roepen, deze Michael raakt daar mee weg.

En dat is wel vaker het gevoel bij Franti. Alles is peptalk, je voelt dat dit optreden best strak geregisseerd en voorbereid is — het contrast met de rauwe energie die de vergelijkbare Manu Chao bandeloos loslaat valt op — maar het maakt niet zo héél veel uit. Vanzelfsprekend gebruikt Franti al jaren dezelfde truukjes: is dat belangrijk als de man album na album zijn arsenaal straffe songs weet uit te breiden, en er telkens opnieuw in slaagt zonder in vervelende routine te vervallen, een volle zaal gelukkig te maken? Of een festivalweide: ook zaterdagavond ging het weer van "tot volgende zomer". Tradities zijn er om in ere te houden en deze is er één om toe te juichen: een jaarlijkse dosis Spearhead is goed voor een mens zijn gemoed.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 3 =