"Nu komt het aan op scherpzinnigheid. Wie doorzicht heeft, kan het getal van het beest berekenen. Het duidt een mens aan, en het getal van die mens is 666." Menig christenhart zal beven bij de verdoemde zesde dag in de zesde maand van het zesde jaar. 06 juni 2006 laat zich maar al te graag lezen als 06/06/06.
Menig metalhart zal sneller slaan op deze heuglijke dag, al was het maar omdat Slayers Reign In Blood loeihard door menige muziekbox zal knallen. Voor hen die dat metalgeweld allemaal een beetje hard vinden, is er nog altijd het debuut van Metallic Falcons, dat op dezelfde dag uitgebracht wordt en leentjebuur speelt bij de metalen duisternis.
Het is een publiek geheim dat achter Metallic Falcons Sierra Casady van Cocorosie en Matteah Baim schuilgaan, en dat ze op Desert Doughnuts hun visie op metal weergeven. Maar net zomin als metalfans nu naar de winkel moeten rennen, dienen Cocorosie-aanhangers zich teleurgesteld af te wenden: Metallic Falcons mag dan wel lustig in duisternis grossieren, hun bizarre mix heeft weinig uitstaans met (klassieke) metal, al kunnen we evenmin spreken van een Cocorosie dark.
Toch trapt "Journey" met een hoog Cocorosiegehalte af: de engelachtige stem van Casady klinkt ijler dan ooit tevoren en krijgt al snel weerwerk van een iets lagere maar evenzeer in hogere sferen verkerende stem. De holle (kerk)orgelklanken worden vervangen door een metallieke gitaar die in haar kielzog dan toch een stevige metalmelodie meebrengt. Ook "Airships" rolt de rode loper uit voor een metalcore-vehikel dat evenwel de duimen moet leggen voor de ijle zangstemmen.
In "Nightime And Morning" spoelt Antony (Antony And The Johnsons) aan, zijn sirenenzang wordt door een zachte branding beantwoord, maar in een verlaten vuurtoren bespeelt iemand eenzaam de piano, haar klaagzang door niemand gehoord. De samenzang in "Snakes And Tea" klinkt niet alleen bekend in de oren maar laat ook nu en dan een verstoorde melodie tussenbeide komen. Het is niet anders op "Berry Metal", dat knipoogt naar Bonnie ’Prince’ Billy’s "Madeleine Mary" maar toch een heel eigen stem heeft.
Tot de meest spookachtige songs behoren zonder meer "Disparu", "After Metal (Sound Of Stars)", "Ocean" en "Desert Cathedral". Toch kan men alleen bij het eerste en het laatste nummer van echte songs spreken, de andere vormen veeleer bevreemdende soundscapes die de verschillende songs met elkaar verbinden. "Desert Cathedral" mag dan heel lullig beginnen, de song draagt alles in zich wat Desert Doughnuts tot een boeiend album maakt: bevreemdende klanken worden aan ijle stemmen gekoppeld die zich weten te omringen met scheurende gitaren.
Het sobere "Silent Night" steunt op nauwelijks meer dan een stem en een spaarzaam beroerd snaarinstrument, maar wat sfeer betreft moet het zijn meerdere erkennen in het bij aanvang al even sobere "A Heart Of Birdsong" dat steeds meer klanken toelaat. Ook "Pale Dog" weet allerlei sferen en geluiden door elkaar te weven tot een bizarre klaagzang en verschilt hierin niet van het op een onweer steunende "Misty Song", dat de spooksfeer van o.a. "Disparu" koppelt aan een gevoel van paranoia. Het weemoedige "Four Hearts" mag de reis afsluiten, dromend over een ander leven.
Metallic Falcons plaatst zich ergens tussen rock, metal, gothic en avant-garde, een andere — eenvoudigere — definitie dringt zich niet op. Want hoewel het zonneklaar is dat de duisternis overheerst op Desert Doughnuts, dekt geen enkel label de lading. Net zoals een aantal groepen begin jaren tachtig noodgedwongen onder de noemer "gothic wave" vielen maar die overstegen, creëert Metallic Falcons een heel eigen geluid dat zich niet zomaar laat omschrijven. De releasedatum 6.6.6 had niet beter gekozen kunnen worden.
