Herbert :: Scale

Een voorbijrijdende auto waarin een hi-hat het zicht van de
bestuurder net niet belemmert, een luchtballon die op een zwoele
zomeravond een spoor van percussieklanken achterlaat in de
oranjegeel gekleurde lucht, grotten waaruit vreemde geluiden
opstijgen alsof een stam holbewoners zich waagt aan een
freejazzjam, een dandyeske, kalende man die u achtervolgt tijdens
het tanken of tijdens een bezoek aan Paradisio. Ofwel droomde u
deze ervaringen en raden we u aan uw alcoholverbruik drastisch
terug te schroeven, ofwel ging het om de fictie overstijgende
gebeurtenissen uit de realiteit. In dat laatste geval wensen we u
proficiat, want de kans is groot dat u in aanraking kwam met
Matthew Herbert tijdens de opnames van ‘Scale’.

De Marcel Duchamp van de elektronica laat net als Matmos namelijk musique concrète
in zijn inventieve geluidscomposities sluipen om zo een uitgekiend
muzikaal spectrum te creëren met irritante koppigheid aan het ene
uiteinde en pure genialiteit aan het andere. Op zijn vorige plaat,
‘Plat du jour’, gebruikte deze klankenmagiër enkel geluiden van
voedsel en de verpakking er omheen. Het geluid van 3255 mensen die
tegelijkertijd in een appel bijten, het is uiteraard uniek en
fascinerend. Wanneer in deze geluidscollages echter geen songs
verstopt zitten of hooguit een aanstekelijke groove, slaat de
verveling echter even hard toe als tijdens een interview met Marc
Verwilghen. Herbert bewees al verschillende malen dat het ook
anders kan. Zo produceerde hij het fantastische solodebuut van
Roisin Murphy. Als een ervaren
voetbaltrainer zette hij met originele found sounds de
kegeltjes uit waar de voormalige Moloko-diva als Zinedine Zidane in
topvorm vocaal tussen laveerde. Net als Mike Patton is Matthew Herbert tot
zielsoverstijgende sonische creaties in staat wanneer zijn tomeloze
experimenteerdrift gekanaliseerd wordt in muziek waar de avantgarde
de song niet in de weg zit. Op ‘Scale’ is dat meer dan ooit het
geval!

Laat er echter geen twijfel over bestaan: ook op deze plaat is de
rusteloze, dadaïstisch geïnspireerde geest van Herbert weer in
bloedvorm. Van de meer dan 700 objecten die op ‘Scale’ gebruikt
worden, staan er 635 vermeld in het cd-boekje. Wie zijn blik over
deze objecten laat dwalen, zal logische items aantreffen als
microfoons, drumstokken en blazers, maar wie goed kijkt, zal ook
doodskisten, vogels en tubes shampoo ontwaren. ‘Scale’ kan je
bijgevolg op verschillende niveaus beluisteren. Ofwel beschouw je
het album als een glinsterende symbiose van disco, funk en jazz,
ofwel graaf je dieper en ontdek je een plaat die naast
aanstekelijkheid ook maatschappijkritiek en inventieve
geluidsexperimenten in zich draagt. ‘Scale’ komt zowel tot zijn
recht op de hippere dansvloer als in de woonkamer met een glas wijn
erbij. Luister maar naar met prachtige strijkers onderbouwde songs
als ‘Moving Like a Train’ en ‘Birds of a Feather’. Het zijn nummers
die door hun krachtige orkestrale arrangementen op een
avontuurlijke redactievergadering van Klara op de playlist zouden
kunnen belanden. Deze bijzondere potpourri van klassiek, jazz en
disco wordt dan ook nog gedragen door Dani Siciliano, de echtgenote van
Herbert. Net als haar man is ook zij in topvorm op dit album. Als
een kameleon meet ze zich verschillende gedaantes aan. In ‘Movie
Star’ is ze de verleidelijke versierster, in ‘We’re in Love’ speelt
ze de Goethiaanse romantica als Alison Goldfrapp op ‘Felt Mountain’
en in ‘Harmonise’ vertedert en lokt ze de luisteraar als de
oppergodin van de verfijnde dansmuziek. Wanneer ze mannelijke
vocale assistentie krijgt, is het resultaat ook om van te snoepen.
De eerste single, ‘The Movers and the Shakers’, is hiervan een
prachtig voorbeeld. In de eerste seconden van het nummer wordt een
blikje opengetrokken, waarna een bruisende en sprankelende fontein
van big band, vreemde samples en geloopte vocals naar omhoog
spuit.

Waar de nummers op de laatste plaat van Matmos zich af en toe verloren in hun
experimenteerdrang, kleurt Matthew Herbert buiten de lijntjes
zonder zijn muzikale schetsen te verknoeien. Net als The Body Gave You Everything van Magnus
is ‘Scale’ dansmuziek met echte songs in plaats van formuleachtige
marketinghits à la Bob Sinclar. Als producer gaat Herbert wel nog
een paar stappen verder dan CJ Bolland, waardoor deze dansdandy
zijn muzikale brouwsels de schitterende klankkleur kan meegeven die
ze verdienen. Op het einde van het jaar zullen Gnarls Barkley en Herbert met elkaar
strijden om het hoogste schavotje in de categorie ‘dansplaat van
het jaar’. Daar steken wij nu al onze hand voor in het vuur!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + 9 =