Remember a time / When all was not fine / and up from the dingy
sewers / came four lousy thieves / who flourished like trees /
behold The Raconteurs…, zo luidt de aankondiging in het
hoesje van ‘Broken Boy Soldiers’, het debuut van, jawel, The
Raconteurs. De band maakt zijn naam meer dan waar, want het tekstje
is een prelude op een boeiend vertelseltje dat poppy passages
koppelt aan wrange en rauwe leitmotieven. Als een Nolle Versyp in
bloedvorm vertellen The Raconteurs hun verhaal met veel kunde en
vol overtuiging.
De nog korte geschiedenis van de groep is zo transparant en
eenvoudig als een nieuw-realistische novelle. Jack White bracht met
The White Stripes enkele
uitstekende platen uit en scoorde een immense hit met het tot
verfoeilijke meezinger verworden ‘Seven Nation Army’. Hoewel The
White Stripes erin slaagden om makke herhalingsoefeningen te
vermijden, moet White als een respectabel VLD-politicus gedacht
hebben dat verandering van spijs doet eten. Samen met de
uitstekende singer-songwriter Brendan Benson nam hij een paar songs
op, waaronder het fantastische ‘Steady, As She Goes’. Sprankelende
magie hing in de lucht en wanneer Jack Lawrence en Patrick Keeler
van het voormalige White Stripes-voorprogramma The Greenhornes er
werden bijgehaald, waren The Raconteurs geboren. White heeft laten
verstaan dat deze band niet zomaar een zijproject is, maar een
volwaardige nieuwe groep en dat valt ook te horen. Met een licht
bloederig gezicht, waar Jason
Stollsteimer enkele snijtanden zou voor veil gehad hebben,
banen deze uitstekende muzikanten zich als volleerde gauwdieven een
weg door de popgeschiedenis. Als Robin Hood en zijn kompanen pikken
ze gretig uit het oeuvre van onder andere Led Zeppelin, The Beatles
en The Kinks, maar net als de arme bewoners van Nottingham, zal de
muziekliefhebber zich verkneukelen bij het horen van de bargoense
daden van The Raconteurs, want de songs zijn meestal om duimen en
vingers bij af te likken.
Zoals Velver Revolver al heeft
mogen ondervinden, is een sterke formatie op papier geen garantie
op een hoogvlieger in de praktijk. Net als de recente collaboratie
tussen Ellen Allien en Apparat
is de muzikale confrontatie tussen de rauwe bluesrock van White en
de zoetgevooisde pop van Benson echter wel een sprookjeshuwelijk.
Zowel op muzikaal als op vocaal vlak vormt hun samenwerking een
zalige symbiose van teder en snedig, van heftig en kalm en van
dreigend en troostend. Wanneer White de pas geheelde wonden op je
lijf weer openhaalt en het haar op je voorarmen verschroeit, komt
Benson als een volleerde verpleger langs met flammazine en
pleisters. Supersingle ‘Steady, As She Goes’ kent u, als
muziekminnend mens, al vanbuiten, dus daarover gaan we het niet
hebben. Een ander voorbeeld van de geslaagde contrastwerking tussen
Benson en White is ‘Intimate Secretary’: de zoete stem van Benson
neemt het op tegen een stevige gitaarpartij, terwijl White zijn
compagnon af en toe rust gunt met zijn nerveuze vocalen, die rond
een speels orgeltje cirkelen. Ook in het refrein van ‘Hands’ is de
vocale interactie tussen de twee erg geslaagd.
Het mooie aan ‘Broken Boy Soldiers’ is dat Benson en White elkaar
ook de nodige ademruimte gunnen. Zo mag White volledig zijn gang
gaan in het fantastische titelnummer, waarin Keeler en Lawrence hun
grote waarde bewijzen: het resultaat is een song die zo op ‘Led
Zeppelin IV’ had kunnen staan en waarin White als een nijdige
Robert Plant zijn bezwerende mantra’s uitspuwt over een ruw
landschap van voortdenderende drums, cimbalen en feedbackende
gitaren. ‘Together’ is dan weer een bloedmooi, intimistisch
popliedje waarin Benson de hoofdrol opeist, terwijl White zijn
partner in crime op de juiste momenten bijstaat. De stuiterende,
met venijnige synths geïnfuseerde glamrock van ‘Store Brought
Bones’ bewijst ook dat The Raconteurs niet voor één gat te vangen
zijn. Enkel ‘Yellow Sun’ stelt wat teleur omdat het
Lennon-McCartney-gevoel er net iets te dik opligt.
Wie ‘Broken Boy Soldiers’ gehoord heeft, zal misschien geen
wereldplaat achter de kiezen hebben, maar als The Raconteurs een
langer leven beschoren zijn dan één plaat, kan die klassieker er
zeker nog van komen. In de storm van bandjes die de postpunk en de
new wave blijven recycleren, is de op de sixties en seventies-leest
geschoeide rock van The Raconteurs een heerlijk windstil moment
waardoor we deze zomer nog vaak in de luwte zullen kunnen
vertoeven. Mis ze niet op de wei op Oompje Herman!
