Red Hot Chili Peppers :: Stadium Arcadium

Al ruim twee decennia proberen Red Hot Chili Peppers punk, rock en funk tot een samenhangend geheel te smelten. Dat het resultaat niet altijd even bevredigend was, kon je halverwege jaren negentig vaststellen. Tegenwoordig zit het probleem van de band eerder in de kwantiteit dan in de kwaliteit.

Hoewel ze door veel zelfverklaarde echte Red Hot Chili Peppers-fans als minderwaardig worden beschouwd, rekenen wij Californication en By The Way, de recentste studioplaten van de band, tot het beste dat de Peppers voortgebracht hebben. Slechts een punt van kritiek op voornoemde albums: ze duren net iets te lang. Reken je voor hun opvolger op een ietwat kortere plaat, dan maken de heren doodleuk een dubbel-cd.

Achtentwintig nummers staan er op Stadium Arcadium. Meer dan twee uur muziek is dat. In mensentaal: een uitputtingsslag. Zelfs de meest fanatieke Peppers-fans uit onze omgeving — je herkent ze aan de grijzende sik — slagen er niet in de twee cd’s, respectievelijk Jupiter en Mars getiteld, in een ruk beluisteren. Is Stadium Arcadium dan een slechte plaat? Verre van zelfs, al vergt ze wel behoorlijk wat inspanning. Je moest al aan het luisteren zijn, als je vandaag nog wat anders wil doen tenminste.

Opener en single "Dani California" kan je ondertussen vast al achterstevoren meefluiten en dat is een goed teken: de single geeft een meer dan behoorlijk beeld van het niveau van het album. Groot was onze vreugde toen we, drie nummers ver, tijdens "Charlie" met zekerheid konden stellen dat John Frusciante het muzikale roer in handen heeft. Zijn funky gitaarspel tilt de groep naar een hoger niveau, een plaats waar ook Flea zich duidelijk thuisvoelt. ’s Mans baslijnen stuiteren, golven en knallen achtereenvolgens door de ruimte. Luister naar het heerlijk simplistische "Hump De Bump", een song die vintage Peppers laat horen en je doet vaststellen dat deze groep nog niets aan kracht heeft ingeboet tegenover de dagen dat ze enkel gehuld in een sok over het podium hosten.

Liefhebbers van John Frusciante komen op Stadium Arcadium gretig aan hun trekken. Niet alleen haalt de man weer het uiterste uit zijn instrument, nog meer dan op de vorige platen zorgt Frusciante voor heerlijke harmonieën en op het eerste gehoor doodeenvoudige, maar tot op het bod gaande backing vocals. Op gitaar weet hij zich tijdens "Especially In Michigan" in goed gezelschap wanneer Omar Rodriguez een knaller van een solo voor zijn rekening neemt. Je zou het gaan betreuren dat beide gitaarwonders samen nog geen band begonnen zijn.

Hoewel de plaat onmenselijke proporties aanneemt, spelen de Red Hot Chili Peppers het spel zeer slim. Leep als ze zijn, houden ze het beste voor het einde en zorgen er zo voor dat je als luisteraar toch de rit uitzit om het afsluitende trio te horen. Gewoon skippen kan natuurlijk ook, maar wie wil seks die alleen maar bestaat uit een orgasme? "Turn It Again" is een instant classic die smeekt om vermeldingen in allerlei door hip volk samengestelde lijstjes. Tijdens dit nummer vergeef je Anthony Kiedis de zeurderigheid die je enkele nummers eerder nog tegen het plafond deed gaan. De gitaarpartij die Frusciante er in dit nummer uitperst is zo opwindend als de eerste onmoeting met het naakte lichaam van de vlam van je dromen en dan is er nog, als kers op de taart, de funkende bas én ontroerende trompet van Flea.

Stadium Arcadium een klepper? Zeker en vast. Had de plaat beter gekund? Absoluut, al was het maar door — een oplossing is soms zo voor de hand liggend — de twee albums met enkele maanden rustpauze ertussen uit te brengen. Dat is niet gebeurd, dus kunnen we alleen maar doktersgewijs aanraden zuinig te zijn op het album en jezelf niet aan overdaad bloot te stellen. Eenmaal daags, niet op nuchtere maag te consumeren!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − 12 =