Het beeld op de hoes van Yes, Virginia… zegt alweer veel: een hart, een bommenwerper, een pijl en een pen. Allemaal over elkaar als een donker logo dat vele verschillende en liefst van al tegengestelde betekenissen kan hebben. Nog steeds is The Dresden Dolls een groep van gemengde gevoelens: liefde, haat, angst, woede en verdriet in de blender, gemixt tot een razende cocktail van piano en drum.
"Beste mijnheer de uitgever, mijn vriendjes vertellen mij dat er geen kerstman bestaat. Vertel me alsjeblieft de waarheid, bestaat hij?"
"Yes, Virginia, hij bestaat. (…) natuurlijk bestaat hij, maar er hangt een sluier over de onzichtbare wereld die zelfs door de sterkste man niet weggetrokken kan worden. Dat kunnen alleen geloof, dichtkunst, romantiek." Een mooi antwoord van mijnheer de uitgever, en voor pianiste Amanda Palmer een inspiratiebron. Ook zij probeert in haar songs het ongrijpbare te vatten en op Yes, Virginia… bevindt dat zich opnieuw vooral in een seksueel niemandsland waar identiteit en eenzaamheid de te tacklen begrippen du jour zijn.
Muzikaal is er niet veel veranderd. De over elkaar heen tuimelende piano’s en drums zijn gebleven en er zijn geen bijkomende groepsleden gerekruteerd. De productie van Sean Slade en Paul Q. Kolderie is echter zo glashelder dat deze nieuwe Dolls ongemeen recht in your face klinken: hier rammelen de toetsen en kletteren de drums. Soms klinkt het alsof Palmer en drummer Brian Viglione met hun klikken, klakken, instrumenten en het nodige gedruis door het podium zakken.
"Modern Moonlight" is zo’n brok razende, hamerende teringherrie die live niet meer of minder dan een bom moet zijn. Deze plaat is immers veel nadrukkelijker dan zijn voorganger een rock-plaat. Dat bewijst ook het geweldig openende "Sex Changes" dat zich op bekend Dresden Dolls-terrein beweegt. Palmer is dan ook in haar element en zingt de ene woordspeling na de ander in een funky verhaal over een verandering van sekse.
Op zijn best zwiert en slingert Yes, Virginia… zich door de bochten als een razende roetsjbaan. Men notere dienaangaande bijvoorbeeld het heerlijk optrekkende "Necessary Evil". Al is er ook de halve hoempadeun "My Alcoholic Friends" waar nogmaals opvalt wat voor machtig geluid de Dolls met niet meer dan hun tweetjes weten te creëren: de piano klinkt diep en vol, de drums zijn secuur als een metronoom, maar ook immer creatief Palmer van repliek dienend.
Nog steeds heeft Palmer de neiging om een nummer met een wegkrabbelend bruggetje een andere richting uit te duwen, maar toch houdt ze de songs deze keer meer in de hand. Het verloop is minder grillig, tracks gaan gewillig van A naar B: almaar rechtdoor tot het gaatje. Net als op The Dresden Dolls weet ze echter van geen doseren. En dus bezwijkt Yes, Virginia… in haar laatste derde onder te veel vulsel. "Mandy Goes To Med School" bezingt stout achterbuurtabortussen, "Mrs. O." is essentieel als ’titelsong’, het zijn echter beide afleggertjes die de vaart uit de tot dan heerlijk schroeiende plaat halen. Het devalueert het wel nog sterke slot, dat het met "Me And The Minibar" en "Sing" ingetogen doet.
"Life is no cabaret/we’re inviting you in, anyway", zingt Palmer in die afsluiter "Sing". En dus maken The Dresden Dolls maar theater van het leven. Tragiek, het grote gebaar, … het is nergens weg op deze tweede. Met wat kritisch knipwerk was dit een sterke plaat geworden, nu houden we eerder een ge-upgrade versie van het debuut over. Zelfde foutjes, zelfde sterke punten, maar iets meer gefocust en met een beter geluid. Maar van één ding zijn we zeker: de goeie helft van Yes, Virginia… zal het op de planken van de Ancienne Belgique en Pukkelpop ferm doen stuiven.
