Semifinalists :: Semifinalists

De timing was perfect: vorige week, op het moment dat de lente
voorgoed als een levensvatbaar kuiken uit zijn schaal leek te
kruipen, vonden we op de deurmat het langverwachte debuut van
Seminifinalists. De zoektocht naar de passende soundtrack bij deze
ontluikende lente van 2006 kon meteen worden gestaakt. Na Making Dens en At War with the Mystics is dit nu al het
derde schijfje op een goeie maand tijd dat ons kriebelingen,
vlinders in de buik en aanverwante, oncontroleerbare fenomenen
bezorgt die anders voornamelijk zijn weggelegd voor de verliefden
onder ons.

Semifinalists ontstond aan een Londense filmacademie. De groep
bestaat uit twee Amerikanen (Adriana Alba en Chris
Steele-Nicholson) en één Indonesiër (Ferry Gouw, tegelijk zowat de
spil van de groep). Vóór hun verhuis naar de Britse hoofdstad
hadden Steele-Nicholson en Gouw er al een heus ‘bandjesverleden’ op
zitten, zodat het allesbehalve een wonder is dat er intussen ook
een muzikale samenwerking van gekomen is. De aanzet was echter de
soundtrack voor de film van een vriend. Het samen componeren beviel
hen zo, dat ze ook in deze discipline wel eens hun kans wilden
wagen. Meteen werd goede vriendin Alba – met wie ze al een aan een
filmproject hadden gewerkt maar muzikaal een ‘onbeschreven blad’ –
erbij gehaald. Semifinalists was een feit.

Veelzijdige baasjes, denkt u? Over hun kwaliteiten op het gebied
van de film kunnen we niet oordelen; wél over de grafische talenten
van de band en die van Ferry Gouw in het bijzonder, want hij stond
in voor het artwork. Allemaal heel erg ‘DIY’ dus, want Chris
Steele-Nicholson zelf tekende ook nog eens voor de productie.
Ook al opereert de groep vanuit Engeland, het geluid dat
Semifinalists etaleert, doet – niet onlogisch, natuurlijk – veeleer
Amerikaans aan dan Brits. En met Amerikaans bedoelen we in dit
geval The Flaming Lips en
Mercury Rev, maar ook eels en Sonic Youth. Andere (ongewilde?)
invloeden die we tegenkwamen zijn de met kinderlijke melodietjes,
hese stemmetjes en xylofoontjes volgestouwde ‘sprookjespop’ van
IJslanders múm en Ske, heuse progrock, de gekte van
The Go! Team, psychedelische folk
en zachte radiopop.

In haar geheel duurt de plaat goed vijfendertig minuten, maar één
vel van onze blocnote volstond niet om de ideeënrijkdom en de
verrassende wendingen op ‘Semifinalists’ bij te houden. De
luisteraar wordt zowat om de kwartminuut op het verkeerde been
gezet, wat een eerste luisterbeurt misschien nog wat verwarrend en
overweldigend maakt. Maar al snel ontpopt deze plaat zich als een
muzikale toverbol die voortdurend van kleur verandert, en elke keer
weer naar méér smaakt. In één song de sprong maken van Flaming Lips
naar Mercury Rev (of omgekeerd) is misschien niet eens zo
bijzonder, maar even vaak zeilt Semifinalists van brave synthpop
via Smashing Pumpkins en Field Music naar iets van Sonic Youth. Of
van Air naar eels langsheen múm, My Bloody Valentine en Cindy
Lauper.

Favorieten aanduiden krijgen we niet over ons hart, maar wanneer u
zin zou hebben in een ‘proevertje’ dan raden we u stellig ‘Show the
Way’, ‘You Said’ (allebei op single verschenen) of afsluiter ‘From
Several to Many’ aan. Graag hadden we u ook verteld waar deze groep
in de nabije toekomst aan het werk te zien is, maar we moeten u
teleurstellen: op enkele ‘losse optredens’ en een tour met Tilly
and the Wall na lijkt de groep niet echt zinnens veel live te
spelen. Begrijpelijk, want ze zitten in hun laatste jaar aan de
filmacademie en willen die studies nog deze zomer afronden.
Hopelijk zonder tweede zit, zodat we nog eens over de mouw van
nonkel Chokri kunnen wrijven wanneer hij een vervanger moet zoeken
voor Pete Doherty…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + vier =