Eef Barzelay :: Bitter Honey

Eef Barzelay is al een eeuwigheid lid van Clem Snide, de groep die al verschillende jaren grossiert in countrypopachtige riedels die bitterzoet wegslikken. Met zijn solodebuut Bitter Honey gooit Barzelay het over een andere boeg. Gewapend met niet meer dan een gitaar krijgt het tragikomische karakter van Barzelays muziek in al haar naaktheid wel een heel bittere nasmaak die veel minder vlot door te slikken lijkt.

De grijns die tijdens de eerste paar luisterbeurten rond onze mond krult terwijl Barzelay doodernstig in "Ballad Of Bitter Honey" zingt: "That was my ass you saw bouncin’ next to Ludacris", verdwijnt zodra we begrijpen dat de jonge blanke bard het standpunt inneemt van een van de vele schaars geklede sista’s die de vele hiphopclips sieren. In nauwelijks drie minuten schetst hij een bittere maar pragmatische levensvisie die gericht is op overleven: "They all think I’m stupid, I can see it in their eyes. But I know what’s inside their hearts, I penetrate their lies. Sometimes it gets me crazy, but I keep my feelings hid ’cause I know deep inside their only frightened little kids. (…) If my I press my breasts together and arch my back just so, I can ask for pretty things and they will not say no. No one should have to suffer, no one should go without. Don’t hate me just because I know what this world is all about."

De bittere toon wordt voorzichtig getemperd in het iets meer uptempo "Thanksgiving Waves" dat het einde van de oorlog aankondigt: "If this war is ever over, if it ever runs out…maybe then we can think about travelling to those far away cities." Maar het blijft te veel "als…dan" om ons hoopvol te stemmen, vooral omdat een scheiding immanent lijkt. "N.M.A." slaat het kleine beetje hoop dat we hadden aan diggelen: "What if we dipped you in gold, well then at least the outside would shine. It’s hard to know what’s on your mind because nothing means anything anymore." Gaat het over een actrice die op haar retour is, of blikt Barzelay cryptisch terug op een verloren relatie? We hebben er nog steeds het raden naar.

De nummers lijken haast allemaal inwisselbaar te zijn: Barzelay vergezeld van een akoestische gitaar, zingt met zijn klaaglijke stem kleine maar o zo giftige schetsen van het leven. "I’m sure someone will love ’till the day that they must die, and someone will mourn for you with bitter stained eyes. Will this be enough for you, you’ve got them in your spell?" klinkt het bitter in "Well", waarna "Words That Escape Me" niet veel vrolijker start: "Sometimes I wish you would die, just to see how it would feel to drown in an ocean of the pity I feel for myself and the words that escape me." Ook de andere songs herbergen dergelijke pareltjes: "Love the most tender illusion", klinkt het verbazingwekkend zoet in "Let Us Be Naked", terwijl "You laugh at all my jokes when no-one else does" een pathetisch randje krijgt in "I Wasn’t Really Drunk".

Bitter Honey mag op het eerste gehoor dan wel weinig potten breken en niet meer dan een mooie aanwinst zijn voor wie houdt van zachte, akoestische gitaarmuziek, maar Barzelay heft het album wel degelijk naar ongekende hoogtes. De microwerelden die hij genadeloos observeert en naar voren brengt, doen vooral veel pijn, maar zoals Louis Paul Boon ooit zei in Menuet, is het net deze pijn die we proeven als was het een zeldzaam elixir. Bitter Honey klokt af op een klein half uurtje: Eef Barzelay voelt dan ook perfect aan wanneer dit voyeurisme gemengd met een te herkenbaar lijden ondraaglijk zou worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 2 =