Dirty Pretty Things

Botanique, Brussel 02/04/06

De Rotonde, het kleine en fijne amfitheatertje van de Botanique, is
al vaak het decor geweest van memorabele concerten. Afgelopen
zondag, terwijl televisiekijkend Vlaanderen in afwachting van De
Parelvissers voor de zevenendertigste keer Tom Boonen zegevierend
over de meet zag bollen, stroomde de Rotonde vol voor het eerste
Belgische optreden van Carl Barât en zijn nieuwe band Dirty Pretty
Things. Barât behoeft eigenlijk geen verdere introductie, want
samen met Pete Doherty (en hun band The Libertines) was hij één van
de ‘aanstokers’ van de recentste golf Britse gitaarbands die de
planeet overspoelt.

Een echt ‘nieuwe’ band kan je Dirty Pretty Things bezwaarlijk
noemen: drummer Gary Powell zat ook al bij The Libertines en
gitarist Anthony Rossomando was Doherty’s vervanger tijdens de
laatste Libertines-toer. De enige echte ‘inkomende transfer’ is
bassist Didz Hammond, die werd weggeplukt bij Cooper Temple Clause.
De band werd erg enthousiast en warm onthaald in de Botanique, en
eerlijk gezegd deed het ook ons wel wat de architect terug te zien
van de gekunsteld slordige maar dodelijk efficiënte en frisse
Libertines-sound.

De aanwezigen kregen zondag alvast een voorsmaakje van de in mei te
verschijnen cd ‘Waterloo to Anywhere’, waarmee Barât vooral lijkt
te willen teruggrijpen naar de periode van ‘Up the Bracket’, het
inmiddels legendarische debuut van The Libertines. En hoewel
‘officieel’ alleen nog maar de geweldige single ‘Bang Bang You’re
Dead’ wereldkundig werd gemaakt (een relatief gegeven natuurlijk,
in het internettijdperk), was het opvallend hoe de fans al
behoorlijk vertrouwd waren met het nieuwe materiaal en hoe de ene
na de andere ‘onuitgegeven’ DPT-song op een herkenningsapplaus
mocht rekenen.

Dik drie kwartier lang raasde de groep als een sneltrein doorheen
haar nieuwe oeuvre, na elke song werd onze honger naar meer groter.
Als meedogenloze kampbewakers lieten ze als song vermomde
rottweilers met namen als ‘You Fucking Love It’, ‘Blood Thirsty
Bastards’, ‘Doctors and Dealers’ en ‘Last of the Small Town
Playboys’ (ahum, Morrissey?) los op het weerloze publiek, dat maar
wat graag door de knieën ging en zich helemaal overgaf bij
‘ouwertjes’ ‘Death on the Stairs’ en ‘I Get Along’.

Een maand geleden zagen we in de Orangerie de ijskoude Arctic
Monkeys aan het werk, die plots bleken te beseffen (en schrokken
van) wat er allemaal gaande is en elk contact met fans (en sinds
kort ook pers) vermeden. In de Rotonde zagen we zondag iemand die
er duidelijk van genoot weer in de schijnwerpers te mogen staan en
dat dan ook uitstraalde. De concurrentie is bij dezen gewaarschuwd…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − elf =